ناکارآمدی، سقوط مالی جهان و افزایش قیمت مواد غذایی همه دست در دست یکدیگر داده اند تا روند مبارزه با فقر و گرسنگی در هند را معکوس کنند.

بیرون از دهلی، حوالی رود یامونا، کمپ های توریست ها را در کنار و دشت های پهناور هند را پیش روی خود می بینید. از آنجا ساختمان های شیک و تازه سازی که برای مسابقات کشورهای مشترک المنافع ساخته شده است پیداست و به راست که بپیچید می توانید ساختمان جدید مترو را ببینید و پس از آن اگر اسیر ترافیک کلافه کننده نشوید و به چپ بگردید منظره زاغه نشین های پرجنب و جوش در برابرتان ظاهر می شود.

در یک خانه کوچک دو اتاقه، وسط خیابان های پرازدحام کالیان پوری که یکی از بزرگ ترین زاغه نشین های هند است، می توانید شاهد زندگی خانواده ای باشید که مادربزرگ ۵۲ ساله در ساعات طول روز از دو فرزند خانه نگهداری می کند. پدر و مادر بچه ها که باربر و کارگران ساختمان هستند، هیچ وقت تا پاسی از شب نگذشته به خانه بازنمی گردند.

آنجو رائو، مادربزرگ، می گوید: «آنقدرها هم بد نیست. همه بهش عادت کرده ایم.» و بعد از پنجره چشم به توده کابل های برقی می دوزد که غیرقانونی از سر دکل های توی خیابان الکتریسیته خانه ها را تامین می کنند.

در هر گوشه ای از این منطقه، حوالی بعدازظهر که می شود، زنی با یک دیگ بزرگ مسی ایستاده و ملاقه ملاقه برای بچه های کوچک کاسه به دست مایعی غلیظ و تیره رنگ می ریزد. به هرکس باید دقیقا ۳۲۰ گرم برسد، اما هیچ کس حساب درست توزیع غذا در دستش نیست. هرکدام از این مراکز پخش غذا که بهشان آنگانوادی (به معنی سرپناه روستایی) می گویند، مسوول رسیدگی به تغذیه ۱۰۰ تا ۲۰۰ بچه و مادران آنها است...

ادامه مطلب...