دوست ارزشمندم جناب آقاي سبزواري در مورد سفرعتبات عالياتش فرمود: يكي از مشكلات سفر، دوست خوب است، هنگامي كه برنامه سفر درست شد، به فكر همسفران خوب افتاديم، دوستان همواره توصيه مي كردند كه در سفرهاي معنوي دوست خوب خيلي اهميّت دارد، آن هم در يك چنين سقر با فضيلت و پربار. معتقد بودم كه انسان بايد با افرادي سفركند كه سنخيّت داشته باشند، و به اصطلاح گروه خونشان به يكديگر بخورد.

يكي از خوشبخت ترين انسانهاي روزگاز افرادي هستند كه از زرق و برق دنيا چشم پوشيده، جامه خدمت به تن كرده، در بارگاه يكي از امامان و يا امام زادگان به افتخار خدمتگزاري نايل آمده اند.

براي توجّه خوانندگان گرامي به شرافت و قداست اين مقام، به اين نكته اشاره مي كنيم كه مرجع عاليقدر جهان تشيّع، آيت اللّه العظمي حاج آقا حسين بروجردي قدس سره به توليت آستانه مقدّسه حضرت معصومه دستور داده بود كه نام ايشان را در ليست " خدام افتخاري آستانه مباركه" ثبت نمايد.(151)

يكي از فضلاي حوزه علميه قم عنايت بي بي را در مورد هزينه تعمير خانه اش به تفصيل براي نگارنده نوشته كه فشرده آن در اينجا نقل مي شود:

به سال 1368 ش. منزل كوچكي در قم خريدم، اين خانه اگر چه قديمي نبود، ولي به تعمير اساسي نياز داشت.

به هنگام نصب قفلي كه در آن زمان از طرف سازمان آب قبل از كنتور آب نصب مي شد، كوچه را كندند و قفل را نصب كردند، در اثر بي دقتي مأموران، لوله آب تركيده، مدتي آب به زير ساختمان رفته، موجب نشست ساختمان گرديد.

خانه به تعمير اساسي نياز پيدا كرد، ولي وسائل آن، و از همه مهمتر مخارج آن فراهم نمي شد، و ادامه آن وضع، جان ما، همسايگان و رهگذرها را تهديد مي كرد.

شب دهم ماه رجب 1422 هـ . كه شب جمعه و شب ميلاد مسعود حضرت جواد الائمه عليه السّلام بود، تصميم گرفتم كه به حرم مطهّر بي بي دو عالم مشرف شده، هزينه تعمير خانه را به عنوان عيدي از كريمه اهلبيت تقاضا كنم، زيرا مي دانستم كه عمه ها معمولاً به برادرزاده ها علاقه فروان دارند.
 

يكي از طلاب فاضل قم، كه قبلاً مقيم مشهد مقدّس بودند، مي گفت: در ايّام اقامتم در مشهد همواره مورد عنايت امام هشتم بودم، هنگامي كه به سوي قم عزيمت كردم، به محضر مقدّس امام رضا عليه السّلام مشرّف شدم و تقاضا كردم كه اجازه فرمايند چند سالي نيز در جوار خواهر گرامي شان حضرت معصومه _ سلام اللّه عليها _ باشيم و سالي چند بار از قم به مشهد مشرّف شده، سلام حضرت را به برادر بزرگوارشان ببرم، سپس به م بازگشته سلام حضرتشان را به خدمتت خواهر مكرّمه شان تقديم بدارم.

از نخستين روزي كه وارد حوزه علميه قم شدم، عنايات خاص بي بي شامل حالم مي باشد، شهريّه حوزه بدون اينكه من اقدام كنم فراهم شد، مقدّمات ازدواجم به راحتي فراهم گرديد.

به پايت نگاه مى كنى، مثل يك تخته چوب مى ماند. اصلا نمى توانى تكانش بدهى، انگشتان پايت سياه شده اند. يك آه بلندى مى كشى و مشت مى كوبى روى پايت، اصلا دردى حس نمى كنى. انگار ديگر پا، پاى تو نيست. چشم مى دوزى به پنجره چوبى اتاق و به ستاره هايى كه در آسمان چشمك مى زنند. ياد حرف دكترها كه مى افتى غم و غصه مثل عنكبوت بدجنسى بيشتر تارهايش را به دور قلبت مى تند: «بايد پاى تو قطع شود تو بيمارى سقاقلوس(يك نوع بى حسى و فلجى) دارى!» دوباره به پايت نگاه مى كنى. چاره اى نيست پيش خيلى از دكترها رفته اى و همه هم همين را گفته اند. فردا پاى تو قطع مى شود پايى كه كمك مى كرد هر روز بروى حرم حضرت معصومه(ع). راستى ... ولى حتما جوابم را مى دهد هر چه باشد يكى از خادمانش هستم. اصلا چرا زودتر به فكرم نرسيد حالا كه ديگر اميدى نيست. آخرين نقطه اميد را فراموش نمى كنم. اينها را توى دلت مى گويى. بهتر است هر چه زودتر آماده شوى. شادى محسوسى مثل غنچه گل در دلت شكوفا مى شود. مبارك( نام شخصى است) را صدا مى كنى: مبارك! مبارك! صدايت مى لرزد.