آيت اللّه بُدَلا مي فرمودند:

يكي از عنايات بي بي مربوط به زماني است كه ما در مدرسه دارلشّفا حجره داشتيم، مدرسه دارلشّفا آن موقع يك طبقه بود، مَدرَسي در وسط و هشت اطاق در هر طرف و حوض بزرگي در وسط حياط مدرسه قرار داشت.

در آن ايّام مدرسه دارالشّفا محلّ رفت و آمد زوّار بود، سحرها كه درب مدرسه باز مي شد، زائران حضرت معصومه عليها السّلام براي تشرّف به حرم از حياط مدرسه مي رفتند.

آيت اللّه شبيري كرامتي را در مورد حاج حسينعلي برادر مرحوم حاج شيخ حسنعلي تهراني ( متوفّاي 1325 هـ . ) نقل كردند، سپس فرمودند: مرحوم حاج شيخ حسنعلي تهراني جدّ امّي آقاي مرواريد است و لذا بهتر است از خود ايشان بپرسيد، روز 23 ذيقعده 1414 هـ. كه روز زيارتي مخصوص حضرت امام رضا عليه السّلام بود براي عتبه بوسي امام رضا عليه السّلام شرفياب بوديم با جمعي از دوستان به خدمت آيت اللّه مرواريد رسيديم و متن داستان را از ايشان استماع كرديم. و اينك شرح مختصري در مورد حاج شيخ حسنعلي، معروض داشته، به اصل داستان مي پردازيم:

مرحوم آيت اللّه مرعشي نجفي مي فرمود: در يك شب زمستاني دچار بي خوبي شدم، خواستم حرم بروم ديدم هنوز وقت حرم نشده و درهاي حرم به اين زودي باز نمي شود. گرفتم خوابيدم و دستم را زير سرم نهادم كه اگر خوابم ببرد خواب نمانم.

در عالم رؤيا به محضر حضرت معصومه _ سلام اللّه عليها _ رسيدم، فرمود: " بلند شو برو حرم، عدّه اي از زوّار من پشت در حرم از سرما هلاك مي شوند، آنها را نجات بده ".

مي فرمودند: از خواب بيدار شدم، با عجله لباس پوشيدم و به سوي حرم حركت كردم. ديدم عدّه اي زوّار كه لباس مخصوص هندي هها و پاكستانيها را بر تن داشتند، پشت درِ حرم از سرما مي لرزند. در را زدم، يكي از خدّام به نام حاج حبيب چون صداي مرا شناخت در را باز كرد، در معيّت آن زائران وارد حرم شديم، آنها مشغول زيارت شدند، من نيز آب خواستم وضو گرفتم و مشغول نماز و زيارت شدم.

مردم با نگرانى انتظار مى كشيدند. بيابان پيش رويشان بود و دورترها، كوهها به آسمان وصل مى شدند. كاروان كوچكى از دور پيدا شد. هياهوى جمعيت فضا را پركرد. همه به تكاپو افتاده بودند. هرچه بود، انتظار بود، انتظارى كه داشت پايان مى گرفت. ساعتها بود كه زن و مرد، پير و جوان، كوچك و بزرگ، جلو دروازه شهر ايستاده بودند و با اشتياق، آمدن كسى را انتظار مى كشيدند. هركس چيزى مى گفت: - به راستى، به قم مى آيد؟ - مگر نمى بينى؟! سياهى كاروانشان پيداست! - مى گويند مقصدش «مرو» است قصد دارد به ديدار برادر خود برود. - شنيده ام كه حال بانو خوب نيست. - تا ساوه حالش خوب بوده، اما به آنجا كه رسيده بيمار شده است. مردى ميان سال مرتب صلوات مى فرستاد. «موسى بن خزرج » از بزرگان قم گفت: «او همان بانويى است كه امام صادق (ع) سفارشش را به ما فرموده است؟!» صداى جمعيت مبهم بود و هركس چيزى مى گفت. زنها گفتگو مى كردند. - تا «مرو»، راه زيادى است. يك زن بيمار نمى تواند اين همه راه را برود! - كاش براى هميشه در قم مى ماند تا به بركت وجودش، اين شهر از فضايل اهل بيت سرشار باشد! - اگر بماند، من خودم خدمتكارش مى شوم و هرچه بخواهد، برايش فراهم مى كنم!

يكي از فضلاي متدّين و شيفته اهلبيت مي گفت: يك روز در حرم حضرت معصومه عليها السّلام نشسته بودم، اشتياق فراواني به زيارت مدينه منّوره پيدا كردم، خطاب به حضرت معصومه عليها السّلام عرض كردم: بي بي چقدر مشتاقم كه توفيق تشرّف به مدينه طيّبه را پيدا كنم. يك مرتبه ديدم كه ضريح مقدّس حضرت معصومه برداشته شد و ضريح مقدّس رسول اكرم صلي اللّه و عليه و آله و سلّم گذاشته شد.

در عالم مكاشفه دست در حلقه هاي ضريح پيامبر اكرم صلي اللّه و عليه و آله و سلّم انداخته، مشغول گريه و توسّل شدم و حال بسيار خوشي پيدا كردم.

اگر به صورت عادي به مدينه منّوره مشرّف مي شدم ظاهراً حالي بهتر از آن به من دست نمي داد.

شب دهم ربيع الثّاني 1411 هـ . برابر 8/ 7/ 69 ش. در مدرسه رضويّه مجلس سوگواري مفصّلي به مناسبت شب رحلت حضرت معصومه عليها السّلام برگزار نمود. روي منبر اعلام شد كه همه حاضران بر سر سفره بي بي دعوت هستند.

صاحب مجلس به جهت ناراحتي شديد معده كه از مدّتها پيش به آن مبتلا بود، نمي خواست خودش از آن غذا استفاده كند، زيرا مدّتها بود كه به دستور پزشك معالجش فقط چلو كباب مي خورد. ولي در اثر اصرار دوستانش مقدار بسياركمي به به قصد استشفاء خورد.

همان شب در عالم رؤيا به خدمت حضرت معصومه عليها السّلام شررفياب شد و خواب جالبي ديد، بر اساس تعبيري كه مرحوم آيت اللّه صدّيقين ( متوفّاي چهارم جمادي الثّانيه 1414 هـ . ) انجام داد، معلوم شد كه مجلس مورد نظر بي بي قرار گرفته و غذاي آن سفره شفا بوده و هر كس از آن غذا به نيّت شفاي مرضي خورده شفا يافته است.

او ديگر از همان شب از ناراحتي معده نجات يافت و از فرداي آن روز از همه نعمتهاي الهي بهره مند گرديد و سلامتي خود را باز يافت.

مؤلّف به جهت ارتباط نزديكي كه با او دارد، از كسالت ديرينه اش كاملاً مطّلع بود و از بهبودي كاملش نيز با خبر است.

مرحوم آيت اللّه آقا ميرزا صادق تبريزي، پيشتاز علماي آذربايجان در عهد سياه رضا خان، به قم تبعيد شده، روز ششم ذيقعده 1351 هـ.. در قم بدرود حيات گفت و در حرم مطهّر كريمه اهلبيت مدفون شد.

فرزند برومند ايشان مرحوم أقا ميرزا رضا كه چندي قبل مرحوم شدند مي گويند: يك وقت در اين شهر غريب، كاملاَ در فشار وضيق معيشت قرار گرفتم. در اين حال چند مهمان محترم رسيد. راه چاره به كلّي بر من مسدود شد. خود را به آستانه مقدسه كريمه اهلبيت رساندم، پس از توسّل و زيارت عرضه داشتم: اي دختر باب الحوائج من به شما پناهنده ام و مهمان شما هستم، از خود گذشته مهمان هم دارم و روي اينكه از كسي قرض كنم ندارم و روي رفتن به منزل را هم ندارم و لذا امشب در خدمت شما هستم و از خدمتتان مرخص نخواهم شد.

به طرف مسجد بالاي سر رفتم و در كمال حيرت و پريشاني در گوشه اي نشستم. خانم مجلّله اي آمد، سلام كرد و تعبير خوابي از من خواست، چون خوابش را تعبير كردم، مبلغ زيادي وجه به من داد، كه تا مدّتي در ر فاه و آسايش زندگي كرديم.(134)