هفتاد و دو سر سپرده ی مولا

 تسليم اشاره های يک انگشت

انگشت اشارتی که او دارد

 فردا به مصاف ميبرد ما را

گر شيوه ی نو پريدن آموزيم

تا قله ی قاف ميبرد ما را

فردا که ز نيزه می دمد خورشيد

 فردا که خروس مرگ ميخواند

ار خنجر و مرگ حجله ميبنديم

ما را چو عروس مرگ ميخواند

هفتاد و دو لحظه لحظه ی پرواز

هفتاد و دو کربلای پی در پی

هفتاد ودو لحظه ی سر افرازی

 سرهای بريده خون چکان بر نی

باز كنم راز سه مظلومه را

فاطمه و زينب و معصومه را

فاطمه زن بود ولي نور بود

جلوه ي حق بود كه مستور بود

آي فرستاده ي ما شاد باش

شاكر منظومه ي ايجاد باش

 ما به تو آيينه عطاكرده ايم

كوثر تسكينه عطا كرده ايم

كوثر تو مايه ي تسكين توست

بعد تو او قائمه ي دين توست

خلق چو پرسند زتو كيست او

فاش بگو كوثر جاري است او

هركه دم از آل علي مي زند

 باده ز جام ازلي ميزند

جذبه ي ساقي چو به ميخانه زد

قرعه به نام من ديوانه زد

صبر و بلا را به هم آميختند

در عطش ساغر ما ريختند

جرعه ي اول  زدم سوختم

آتش و خون از جگر افروختم

سينه ي من سوخته ايست

شعله ي خاكستر آيينه ايست

سينه ي زهرا تب توحيد داشت

كان شرف شيره ي خورشيد داشت