|
نینوا 
|
شکوه های داغ چندین ساله اش شکوه ها از تلخی زخم زبان تلخ تر از امت نامهربان ساقی امشب ساغر زهری بده لطف پنهان در دل قهری بده عاقبت زخم زبانم می کشد امت نامهربانم می کشد غربت من عصر عاشورا بود در اسيري زينبم تنها بود مرغ دل يك بام دارد دو هوا گه مدينه مي رود گه نينوا اين اسير بند قاف و شين وعين گاه ميگويد حسن گاهي حسين
مي پرد گاهي به گلزار بقيع مي نشيند پشت ديوار بقيع مي نهد سر بر سر زانوي دين اشك ريزان در غم بانوي دين عرضه مي دارد كه اي شهر رسول در كجا مخفي بود قبر بتول از تمام نخلها پرسيده ام آري اما پاسخي نشنيده ام يا اميرالمونين روحي فداك آسمان را دفن كردي زير خاك آه را در دل نهان كردي چرا ماه را درگل نهان كردي چرا يا علي جان تربت زهرا كجاست
|
|
