اي خواجه كه واجب الوجودي

آن دم كه كسي نبود بودي

گفتي كه به ناله مستمندي

بر گريه ي عاشقان بخندي

خرسندي تو به زاري ماست

چشم تو به اشك جاري ماست

اي اول و آخر زمانه

اي ظاهر غايب از ميانه

خود مي داني كه هرچه هستيم

در دايره از مي تو مستيم

تا از نفست وجود داريم

سر بر خاك سجود داريم

ما را ازلي محمدي كن

سر خوش ز شراب احمدي كن

هر چند دهان بسته داريم

از درد دلي شكسته داريم

ماييم خراب سازش تو

محتاج دمي نوازش تو

هر چند كه سر به سايه نقصيم

لطفي كه ميان خون برقصيم

در فصل به خون تپيدن ما

دستي بگشا به چيدن ما

اي كاش كه در غمت بميرم

كز چشم تو خونبها بگيريم

اي روح مباشران توحيد

سرحلقه ي ناشران توحيد

اي خال تو نقطه ي نبوت

وي خط تو مصحف مروت

اي چشم تو چشمه ي عنايت

جان همه ي جهان فدايت

اي سايه فكنده بر سر خاك

لولاك لما خلقت الافلاك

فردا كه به حشر رهسپاريم

چشمي به شفاعت تو داريم

ای ساقی باده الهی

سر مست اراده ي الهی

ما را مددی که مست گردیم

بیرون ز هر آنچه هست گردیم

تا خرقه عقل را بسوزیم

صد شعله ز عشق بر فروزیم

ما را به نسیم یار بسپار

خاکسترمان به باد بسپار