تا قلم لب بر مركب ميزند

بوسه بر جا پاي زينب ميزند

مي گذارد سر به صحراي جنون

مي نگارد نقشي از درياي خون

مي كشد آه از نهادي سوخته

وز ضمير خيمه اي افروخته

كربلا مي مرد اگر زينب نبود

شيعه مي پژمرد اگر زينب نبود

بي بي دستم به دامان بلندت

نگاهي كن به صيددر كمندت

بكش دست نوازش بر سر ما

بزن مرهم به زخم باور ما

تنت را در دل شب غسل دادم

 تو را با اشك زينب غسل دادم

كدام شب از آن شب تيره تر بود

كه زهرا حائل ديوار و در بود

گفت عاشق از بلا نپرهيزد

از ساقي كربلا نپرهيزد

من رندم از بلا نپرهيزم

در آتش و خون به رقص برخيزم

آن ساقي تشنه تشنه ي ياري ايست

آري عطشش زخون من جاري است

خونش ز عطش هنوز مي جوشد

آب از داغش كبود مي پوشد

آهش ز دل تنور مي آيد

از دور صداي نور مي آيد

آن شب که بتان نماز خواندند

ما را به حریم راز خواندند

در كف کف و بر لبانشان کف

از دلبر دلنواز خواندند

دستی به در نیاز بردیم

با غمزه خود به ناز خواندند

مطرب به ره عراق میزد

در گوشه ای از حجاز خواندند

ما شیعه ی آل مصطفی ایم

آئینه ی کربلا نمائیم

ای تشنه شهید سر بریده

دل از سر و پسر بریده

در ظهر عطش مگر چه دیدی

کز جان و جهان نظر بریدی