شب چراغ خلوت شب زنده‏دارانم چو شمع

وز شباويزان و از اختر شمارانم چو شمع

هر كه بختش يار ، پيش پاى خود بيند مرا

اخترى در اختيار بختيارانم چو شمع

هم چراغ محفل چادرنشينانم ، چو ماه

هم نشان منزل محمل سوارانم چو شمع

مرهم زخم و گزند خارزارانم چو گل

محرم راز درون رازدارانم چو شمع

گوهر اشكم به دامن ، چون عروس بى‏جهيز

با فقيران هر شب از گوهر نثارانم چو شمع

آرزوها سوخته ، پروانه وارم پيش پا

من به اشك آهشان از سوگوارانم چو شمع

گرچه مى‏گويند ، بالاى سياهى رنگ نيست

من به زنگار شب زرين نگارانم چو شمع

با همان دلسوزى و دمسازى ديرين ، هنوز

من فداى شب نشينى‏هاى يارانم چو شمع

روزگار از من به شمع كهنه زخمى تازه داد

كهنه اما ، كهنه كار روزگارانم چو شمع

از حقارت مى‏شوم در خود عرق‏ريزان خموش

پيش خورشيد رخت از شرمسارانم چو شمع

تا برويانم گل از كانون عشق آتشين

درهم آويزد شرربارى و بارانم چو شمع

چون شقايق از شهيدان داغ خونينم به دل

اشك‏ريزان بر مزار گلعذارانم چو شمع

گرچه خود پروانه‏ى شمع مزارم با شهيد

سنگر افروز بسيج و پاسدارانم چو شمع