آن شب از كوچه‏ها كسى مى‏رفت‏

كوله بارش پر از شهادت بود

دست مادر ، دوباره يك قرآن‏

و نگاهش اسير غربت بود

آن شب از كوچه‏هاى بارانى‏

كاروان‏هاى عشق مى‏رفتند

باز هم غرق عود و آيينه‏

ميهمان‏هاى عشق مى‏رفتند

كاروان ، مرز عشق را طى كرد

كوچه در بغض من غزل مى‏كاشت‏

آسمان از عبور ، خالى بود

چه كسى آن شب ، شهاب برمى‏داشت ؟!

صبح فردا ، ميان هر تابوت‏

دشتى از ياس و لاله مى‏رويد

آه ! مادر هنوز منتظر است !

دشت را سينه خيز مى‏بويد

بر سر هر مزار مى‏ماند

شعر سردارى از شقايق‏ها

او كه از بستگان خورشيد است‏