من عطش آلوده‏ام آبم دهيد

جرعه‏اى از باده‏ى نابم دهيد

لب ز اسرار شهيدان دوختم‏

سينه‏ام آتش گرفت و سوختم‏

«گوى توفيق» از ميان برداشتند

يكه و تنها مرا بگذاشتند

يك غزل در حنجرم خشكيده است‏

شعرهاى دفترم خشكيده است‏

دوستان رفتند و من جا مانده‏ام‏

در قفس تنهاى تنها مانده‏ام‏

قمريان در بوستان خنياگرند

بلبلان در گلستانى ديگرند

ما فقط دم از تكامل ميزديم‏

دل به درياى تساهل ميزديم‏

ما جعلنا خوانده و سالم شديم‏

مايل اين رخوت دائم شديم‏

ما سلامت را سعادت خوانده‏ايم‏

در كجا درس شهادت خوانده‏ايم‏

غيرت آيينان خطر كردند، زود

تا خدا ميل سفر كردند، زود

جملگى پروانه‏ى آتش شدند