|
شعر عاشقانه ناگهان چقدر زود دیر می شود!
| ||
|
درد دلتنگی من را ماه می فهمد فقط ناله های هر شبم را چاه می فهمد فقط
در درون سینه ام انباری از آه و غم است حجم این اندوه را آگاه می فهمد فقط
در مسیر بادم و طوفان پریشان می کند راز این آشفتگی را کاه می فهمد فقط
قصد رفتن می کند هر عابری از قلب من رد شدن از زندگی را راه می فهمد فقط
مثل یک کشور که افتاده است دست دشمنی عمق این وابستگی را شاه می فهمد فقط
درد دلتنگی من در این غزل جاری شده سر این ابیات را همراه می فهمد فقط
سجاد صادقی [ جمعه 21 مهر 1396 5:42 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
درد من و تمام تبر خورده ها یکی است باور نمی کنیم که مُردیم مدتی است
آن ها در انتظار دوباره پرنده ای من فکر بازگشت کسی که نبود و نیست
از هرکجا نرفته به من باز گشته ای ای بومرنگ خسته ی من! یک نفس بایست
یک عمر می دویم و به جایی نمی رسیم یک عمر می دویم؟! دویدن برای چیست؟
در پیله خوش تریم... که در چشم روزگار کفتار و کرم و کفتر و پروانه هم یکی است
بیچاره قلب من؛ که در این جنگل ِ شلوغ خرگوش ِ مرده زاده شد و... لاک پشت زیست!
مژگان عباسلو [ جمعه 21 مهر 1396 5:41 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
سوختم از تشنگی ای کاش باران می گرفت در من این احساس بارآور شدن جان می گرفت
می وزید از سمت گیسوی پریشانت نسیم بی سر و سامانیم آنگاه سامان می گرفت
دست من چنگ توسل می شد و با زلف تو درد خود را مو به مو می گفت و درمان می گرفت
کاش می آمد دلم از مکتب چشمان تو درس حکمت، درس عفت، درس عرفان می گرفت
کاشکی این دست های خالی از احساس من از بهشتت بوی گندم، بوی عصیان می گرفت
کاش نوحی، ناخدایی ناگهان سر می رسید جان مغروق مرا از دست طوفان می گرفت
گر نبود این عشق، این انگیزه ی دلبستگی زندگانی از همان آغاز پایان می گرفت !!
محمد سلمانی [ جمعه 21 مهر 1396 5:40 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
بی تفاوت می نشینیم از سر اجبار ها مثل از نو دیدن صدباره ی "اخبار" ها
خانه هم از سردی دل های ما یخ میزند در سکوت ما ، صدا می آید از دیوار ها
هر شبم بی تابی و بی خوابی و بی حاصلی حال و روزم را نمی فهمند جز شب کارها
دوستت دارم ولی دیگر نخواهم گفت چون "دوستت دارم" شده قربانی تکرار ها
خنده های زورکی را خوب یادم داده ای مهربان بودی ولیکن مثل مهماندارها !
گفت تا امروز دیدی من دلی را بشکنم؟! بغض کردم...خود خوری کردم... نگفتم بارها...
سید تقی سیدی [ جمعه 21 مهر 1396 5:39 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
از خانه بيرون ميزنم ، اما کجا امشب ؟ شايد تو ميخواهي مرا در کوچهها امشب
پشت ستون سايهها ، روي درخت شب ميجويم اما نيستي در هيچ جا امشب
ميدانم آري نيستي ، اما نميدانم بيهوده ميگردم بدنبالت چرا امشب ؟
هرشب تو را بيجستجو مييافتم اما نگذاشت بيخوابي بدست آرم تو را امشب
ها ... سايهاي ديدم ، شبيهت نيست ، اما حيف ايکاش ميديدم به چشمانم خطا امشب
هرشب صداي پاي تو ميآمد از هرچيز حتي ز برگي هم نميآيد صدا امشب
امشب ز پشت ابرها بيرون نيامد ماه بشکن قرق را ، ماه من بيرون بيا امشب
گشتم تمام کوچهها را ، يک نفس هم نيست شايد که بخشيدند دنيا را به ما امشب
طاقت نميآرم ، تو که ميداني از ديشب بايد چه رنجي برده باشم ، بي تو ، تا امشب
اي ماجراي شعر و شبهاي جنونم آخر چگونه سرکنم بيماجرا امشب
محمدعلی بهمنی [ پنج شنبه 20 مهر 1396 10:57 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
چشمها حس ِدروغی را تعارف میکنند تا که بر هر چشم، بیش از حد توقف میکنند
عشق نامش نیست، این بازی بیشرمانهایست شرم بر آنها که در بازی، تخلّف میکنند
چشم تا وا میشود، دل ساده میریزد فرو قصر ِبی دروازه را راحت تصرّف میکنند
ناگهان آنها که اظهار ِارادت کردهاند میروند و ساده اظهار ِتأسف میکنند
شعر برمیخیزد آنجایی که در ما حرفها برنمیخیزند و احساس ِتکلّف میکنند
"عاقبت دستانمان رو میشود با شعرها مثل ِچشمانی که بعد از گریهها پُف میکنند"
سجاد رشیدی پور [ پنج شنبه 20 مهر 1396 10:56 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
تو چه دانی که پسِ هر نگهِ ساده ی من... چه جنونی
چه نیازی،
چه غمی ست؟
مهدی اخوان ثالث [ پنج شنبه 20 مهر 1396 10:55 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
جز من نکرده هیچ کسی ادعای تو هر کس مجاز نیست شود مبتلای تو
آنقدر نازک است صدایت ، گمان کنم از گل سرشته است خداوند نای تو
یک حس من از خدای اضافی گرفته ام تا با دو چشم خویش ببینم صدای تو
جسم مرا بگیر و در خود مچاله کن خواهد چکید از بدنم چشم های تو
چشمک به او زدند تمام ستاره ها مهتاب ـ محض اینکه در آورد ادای تو
البته بنده منکر مهتاب نیستم با اینهمه نمی رسد او هم به پای تو ! ! ! ! ! این رد کفش نیست ، نشان تعجب است روییده وقت رفتنت از رد پای تو
این جا « تو » را اگرچه که ردیف کرده است دستش نمی رسد به تو اما « رضا » ی تو ...
علیرضا بدیع [ پنج شنبه 20 مهر 1396 10:55 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
قسمت این بود که من با تو معاصر باشم تا در این قصــــه پر حادثــه حاضــــر باشم
حکم پیشانی ام این بود که تو گم شوی و من بــه دنبال تو یک عمر مسافــــر باشـــم
تو پری باشـــی و تا آن سوی دریا بروی من به سودای تو یک مرغ مهاجر باشم
قسمت این بود، چرا از تو شکایت بکنم؟ یا در این قصـــه بــــه دنبال مقصر باشم؟
شاید این گونه خدا خواست مرا زجر دهد تا برازنده اســــم خوش شاعـــر باشـــــم
شاید ابلیس تو را شیطنت آموخت که من در پس پرده ایمان بــــه تــــو کافـــر باشـم
دردم این است که باید پس از این قسمت ها سال هــــا منتــظـر قسمت آخـــــر باشــــــم
غلامرضا طریقی [ پنج شنبه 20 مهر 1396 10:54 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
بیستون هیچ، دماوند اگر سد بشود چشم تو قسمت من بوده و باید بشود
زده ام زیر غزل؛ حال و هوایم ابریست هیچ کس مانع این بغض نباید بشود
بی گلایل به در خانه تان آمده ام نکند در نظر اهل محل بد بشود؟
تف به این مرگ که پیشانی ما را خط زد ناگهان آمده تا اسم تو ابجد بشود
ناگهان آمد و زد، آمد و کشت ،آمد و برد او فقط آمده بود از دل ما رد بشود
تیشه برداشته ام ریشه ی خود را بزنم شاید افسانه ی من نیز زبانزد بشود
باز هم تیغ و رگ و... مرگ برم داشته است خون من ضامن دیدار تو شاید بشود...
حامد بهاروند [ پنج شنبه 20 مهر 1396 10:54 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
|
درباره وبلاگ  | |