منتخب مردم

نوشتاري از منصوره پهلوان

جمهوری خلق چین کشوری سوسیالیستی است که در شرق آسیا واقع شده است، این کشور از پر جمعیت ترین و گسترده ترین کشورهای جهان است.

ترکیب نیروی کار فعال چین بدین صورت است: حدود 50% کشاورز، 24% صنعتگر و 26% کارمندان و بازرگانان.

اقتصاد چین در سال های اخیر توانسته است به کمک رشد سریع  خود به سومین اقتصاد جهان پس از ایالت متحده و ژاپن تبدیل گردد.

اما...

همواره می شنویم که چین را برنده بحران اقتصادی می دانند و کارشناسان اقتصادی دائما بر این نکته تاکید دارند که این کشور توانسته است بحران اقتصادی دنیا را بدون تحمل آسیبی جدی پشت سر بگذارد؛ برخی این اثرپذیری اندک را تجربه رکود ده ساله آسیا می دانند ولی باید گفت رکود کنونی شدیدترین رکود بعد از رکود بزرگ 1930 میلادی است و قدرت تخریبی آن بزرگتر از رکود آسیا است، بنابراین آیا می توان پذیرفت که چین از این بحران رها شده است؟

این کشور اقتصادی صادرات محور دارد و رکود باعث از بین رفتن سهم بزرگی از درآمد صادراتی این کشور( کاهش 20%) شده است. بدون شک اقتصاد چین نیز همچون دیگر کشورها آسیب دیده است و تنها دلیلی که برای نمایان نشدن این آسیب ها می توان ذکر کرد، تزریق های بزرگ دولت به اقتصاد و استفاده از ابزارهای مختلف برای سرپوش گذاشتن بر ضعف های ناشی از بحران است.

نکته دیگری که اهمیت دارد، وضعیت کنونی اقتصاد چین است، این اقتصاد میان تهی در کنار رشد سریع اقتصادی از دو موضع دچار ضعف است:

یکی رشد سریع و کنترل نشده اقتصادی این کشورکه باعث ایجاد تورم شده است و دیگری عدم موازنه تجاری یا مازاد تجاری است که اقتصاد چین باید با آن دست و پنجه نرم کند.حال با توجه به بیماری رشد فزاینده اقتصاد چین، و بزرگی ظاهری آن؛ آیا می توان انتظار داشت که در سال های آینده اقتصاد چین به یک قدرت هادی اقتصاد دنیا تبدیل شود؟

انگلیس پیش از سده دوازدهم، کشوری فقیر ابتدایی بود که از راه کشاورزی امرار معاش میکرد . این بازرگانان هانزا (اتحادیه بازرگانی شهر های آلمان) بودند که بر اهمیت رمه های گوسفند این کشور که پایه رشد اقتصادی آینده آن بود افزودند. این بازرگانان از آلمان ، فلاندر و کشورهای مدیترانه و شرق ، کالاهای صنعتی به انگلیس می آوردند و به جای آن مقدار زیادی کره ، سرب ، قلع و به ویژه پشم انگلیس را به آلمان و فلاندر صادر میکردند که در آنجا به خامه و پارچه تبدیل میشد . بخشی از این پارچه ها به انگلیس صادر میگشت .

در قرن سیزدهم صادرات پشم جنب و جوشی در کشور انگلیس ایجاد کرده بود. اما در دوران حکومت ادوارد سوم ، دولت انگلیس دریافت که راهی بهتر از صدور پشم و ورود پارچه وجود دارد ، وی بافندگان فلاندر و برابانت را به انگلیس دعوت کرد که در آنجا اقامت کنند و در عین حال ادوارد سوم قدغن کرد که مردم انگلیس جز با پارچه انگلیسی جامه ای ندوزند و غیر از پارچه وطنی لباسی نپوشند . ادوارد چهارم نیز این رویه را پیش گرفت و به تاجران دستور داد که برابر ارزش کالایی که وارد میکنند پارچه انگلیسی صادر کنند . وی در سال 1463 ورود هر نوع پارچه و بسیاری از محصولات دیگر را به انگلیس ممنوع کرد .

اما پس از آن اتفاقاتی در این روند اخلال ایجاد کرد اما صنعت پارچه بافی انگلیس چنان پا گرفته بود که توانست خود را حفظ کند تا اینکه در دوران سلطنت ادوارد ششم و علی الخصوص در دوران ملکه الیزابت به شدت سیاست های قبل پی گیری شد. صنعتگران انگلیس در دوران الیزابت نه تنها بازار داخلی را برای پارچه های معمولی و نامرغوب خود به دست گرفتند بلکه سالی 200000 توپ پارچه به آلمان و هلند و اطراف آن صادر میکردند . میزان ارزش صادرات انگلیس در دوران سلطنت جیمز اول به میزان بسیار چشمگیری افزایش یافت و به سالی 2میلیون پوند رسید که 9/10 ارزش کل صادرات آن کشور بود . این تولید پارچه انگلیس به تدریج باعث افزایش تولید پشم و تعداد ریسندگان وبافندگان شد و درآمد صاحبان زمین را افزایش داد و به تدریج کشاورزی انگلیس نیز به نان و نوایی رسید تا اینکه در آغاز قرن هجدهم انگلیس در مهمترین شاخه های صنعت ان روزگار بر بازار های اروپا مسلط گشت . 

از دیر باز پرتغال نژادی از گوسفند داشت که پشمی بسیار مرغوب تولید میکرد و همچنین میشی از نژادی بسیار عالی به این کشور وارد شده بودند که از این میشها رمه هایی بزرگی به وجود آمد و به پرتغال امکان داد تا همه ساله مقادیر هنگفتی پشم مرغوب تولید و صادر کند .