منتخب مردم

 چندي پيش جايزه جهاني حمل و نقل در مراسمي در واشنگتن به پنج شهر دنيا رسيد که شهر تهران در اين رتبه بندي سوم شد. از زمان اجراي قانون هدفمندي يارانه ها و حذف بخشي از يارانه پرداختي بخش انرژي، پيش بيني مي شد که حمل و نقل عمومي تحت تاثير قرار گيرد. چراکه يکي از بخش هايي که در اجراي هدفمندي يارانه ها و به علت تغيير قيمت هاي بنزين، گازوئيل و گاز تحت تاثير قرار گرفته، هزينه استفاده از وسايل شخصي بوده; لذا ضرورت توجه به حمل و نقل عمومي بعد از اجراي طرح هدفمندي يارانه ها صدچندان شده است.
اين روزها در کلانشهرهايي مانند تهران حجم ترافيک بالا و صرف زمان زياد هر روزه در آن توسط شهروندان محترم و ساير هزينه ها (همچون تصادفات فوتي و جرحي و آلودگي هاي هوا و به تبع آن هزينه هاي زيست محيطي و مرگ و مير ناشي از آن) به يک دغدغه همگاني تبديل شده و حل آنها به آرزويي ديرينه و تاحدودي دست نيافتني تبديل گرديده است.
توسعه حمل ونقل عمومي در زمان اجرايي شدن قانون هدفمندي يارانه ها، استقبال بيشتر مردم از اين شبکه را به دنبال داشته که دستيابي به اين امر، صرفه جويي هاي کلاني را براي دولت به همراه خواهد داشت. از همين رو توجه دولت به توسعه حمل ونقل عمومي و درنظر گرفتن اعتبارات مالي براي اين بخش، اراده مسوولين مربوطه در دولت را براي دستيابي به اهداف قانون هدفمندي يارانه ها نشان مي دهد. اگر حمل ونقل عمومي توسعه پيدا کند به جاي اينکه شاهد تردد خودروهاي شخصي در شهر باشيم، همين درصد به حمل ونقل عمومي اختصاص پيدا خواهد کرد. به همين منظور در لايحه هدفمندکردن يارانه ها از محل 30 درصد صرفه جويي ناشي از اجراي هدفمندي يارانه ها، اعتباراتي براي شهرداري ها و دهياري ها درنظر گرفته شده تا براي حمل ونقل عمومي مصرف شود.(البته تمام اين 30درصد در اختيار دولت است)
مدتي پيش بود که شهردار تهران خبر از وعده هاي مسئولان دولتي براي اختصاص بودجه در زمينه توسعه حمل ونقل عمومي و به خصوص مترو داد و گفت در جلساتي که با مسوولان وزارت کشور و اعضاي هيات دولت داشته، مسوولين مربوطه قول داده اند که در سياست هاي جبراني خود از محل 30 درصد بازپرداخت که در قانون هدفمندکردن يارانه ها قرار دارد به شهرداري ها به خصوص در حوزه حمل ونقل عمومي کمک کنند. البته شهردار تهران اميدوار است با توجه به قول مسوولان دولتي تا قبل از پايان سال بحث اختصاص يک ميليارد دلار از صندوق ذخيره ارزي به متروي تهران و نيز تامين بخش سهميه دولت در يارانه ها اجرا شده و مشکلات در اين زمينه نيز مرتفع شود.

با بالا رفتن قیمت گاز CNG تردیدی برای مصرف و جایگزینی این سوخت با بنزین را بوجود آورده است.اشخاصی که مخازن CNG را در اتومبیل خود نصب کرده اند و از این سوخت جایگزین استفاده می کردند شکایاتی داشتند مبنی بر اینکه این سوخت ضرر بسیاری را به موتور خودرو هایشان وارد کرده و باعث خسارات بسیاری شده است.یک مشکل دیگر این سوخت نیز نداشتن قدرت و توان در برابر سوخت بنزین است. حال که با بالا رفتن قیمت CNG به نظر شما استفاده از بنزین با توان بیشتر و صدمه نرساندن به خودرو بهتر است یا سوخت CNG که صدمات و هزینه های بالایی را برای مصرف کننده به بار می آورد؟ این را هم اضافه می کنم که CNG در میان گازهای هم نوع خودش ضعیف ترین،کثیف ترین و بی ارزش ترین گاز است که هم اکنون در ایستگاههای پمپ عرضه میشود.اگر مدیران و برنامه ریزان کشور گاز LPG را که در کشور عزیزمان یافت می شود (که دارای مزایای بالاترو توان بیشتری نسبت به CNG دارد) ، جایگزین CNGکنند بازهم جای امیدی است که بنزین در این شرایط بحرانی تحریم کمتر مورد استفاده مردم قرار بگیرد و به این صورت سود بسیاری را نصیب دولت و مردم کند.بدین صورت هم کمتر نیاز به بنزین احساس می شود ، هم خودرو ها کمتر صدمه می بینند ، هم صرفه جویی های ارزی برای تامین بنزین صورت می گیرد و هم بیشترین کارایی و بازده را نسبت به سایر سوخت های جایگزین ممکن در کشور داراست.هم اکنون جایگاههای LPG بسیار کم است و در بعضی مناطق تعطیل هم شده اند که اگر نمایندگی های LPG را جایگزین CNG کنند و دوباره این گاز را به چرخه سوخت باز گردانند ،گامی موثر برای مصرف کمتر بنزین در کشور برداشته ایم.

نقش جاده هارا درارتباط با توسعه صنعتی نمی توان نادیده گرفت، زمانی که درمکانی تعداد زیادی کارخانه ساخته می شود، درابتدا به جاده ای مناسب که آن را به دیگر مناطق متصل می نماید ، باید فکروچاره ای اندیشید، اگربه ساخت چنین مجتمع صنعتی بدون ایجاد راه وجاده متناسب با آن اقدام شود، بدون شک ویقین با آنچنان مشکلاتی روبروخواهیم شد که می تواند تاثیرات زیانباری( درامور حمل ونقل وجابجائی مواد اولیه ونیزتولید محصولات صنعتی وازهمه مهمتر درسلامت نیروهای کار) داشته باشد، که نتایج آن افزایش هزینه ها وکاهش بهره وری خواهد بود.

برای جابجائی مواداولیه ونیز تولید محصولات نیاز به راه وجاده ای مناسب می باشد( که با افزایش این کارخانه ها ونیزنیروها ی کار) این نیاز افزایش می یابد، که اگر این امکان فراهم  نگردد، نمی توان شاهد رشد وشکوفائی اقتصادی دراینگونه مراکزصنعتی باشیم.

موضوع دیگری که درارتباط با جاده ها وتاثیرات مهم آن درافزایش بهره وری باید درنظرگرفته شود، مسئله نیروهای کاری است که جهت اشتغال دراین مراکز صنعتی بایستی همه روزه این مسیر(ازمحل زندگی خود تا محل کارشان) را بپیمایند که اگر سلامت آنان بخطر بیفتد زیان بزرگی را متوجه تولیدات این مراکز می نماید.بعلت اینکه برای آموزش این نیروهای کار هزینه های زیادی انجام گردیده وبعلت داشتن مهارت وتخصص لازم این نیروها ، عدم این نیروهای کار صدمات زیادی به این مراکز صنعتی وارد خواهدنمود وازهمه مهمتر اینکه خانواده آنان نیزدچار ازهم پاشیدگی قرار خواهد گرفت.

مقصود ازبیان این موضوع این است که مراکزی یافت میشوند که بعلت نداشتن راه مناسب ، نه تنها سلامت نیروهای کاردرخطرمی باشد بلکه جابجائی مواد اولیه ونیزتولید محصولات نیز بخوبی انجام نمی گیرد.

هنگامیکه فردی ازمحل زندگی خود (ازطریق اینگونه راهها) به این مراکز صنعتی حرکت می نمایدوتا هنگام بازگشت به محل زندگی خود، همواره خانواده شان نگران بازگشت آنان بوده واین موضوع همیشه ازنگرانیهای مهم خانواده این نیروهای کارمی باشدوازاینکه روزی شاهد عدم بازگشت بسلامت این تنها نان آورخانواده خود باشند، بیشتراین خانواده هارا نگران می نماید.

برای اینکه به این همه نگرانیها پایان داده شود ، بایستی به فکرساخت راه وجاده مناسب برای اینگونه مراکز صنعتی بود، که با این عمل سبب بهبود جابجائی مواداولیه ونیز تولید محصولات صنعتی وهمچنین درپی آن سلامت جان نیروهای کارودرنتیجه افزایش تولید وبهره وری را شاهد خواهیم بود.

منبع

حمل و نقل همگاني در کلان شهر تهران دغدغه اي است که همواره ذهن مسوولين شهر و حتي مسوولين نظام را به خود مشغول کرده است. اتوبوس هاي مملو از مسافر، واگن هاي مترو انبوه از جمعيت، صدها مسافر در انتظار تاکسي در معابر و تقاطع ها، وضعيتي است که همه روزه به شهروندان تهراني تحميل مي گردد.
 معضل ترافيک يک بحث کاملا تخصصي است و بايد با نگاه کارشناسي به آن نگريست. بدون شک در کلانشهر تهران فقط مي توان با راه اندازي سيستم هاي بزرگ حمل و نقل عمومي مشکل ترافيک را حل کرد. طبق مصوبات مجلس شوراي اسلامي از مجموع 75 درصد سهم حمل و نقل عمومي، 30 درصد براي مترو و 25 درصد براي اتوبوسراني در نظر گرفته شده که 20 درصد باقي مانده نيز شامل تاکسيراني و ساير وسايط نقليه عمومي مي شود.
شناسايي سيستم هاي مکمل براي کاهش بار ترافيک تهران و استفاده از تجربيات ساير کشورها توسط دولت، شوراهاي شهر مختلف و شهردارهاي متفاوت، آنها را به سوي وسايل حمل و نقل ديگر که داراي مزيت هاي جديد نسبت به وسايل قبلي در حل برخي مشکلات باشند، مي کشاند. از آن جمله مي توان به  مونوريلاشاره کرد که از سال 1382 و با پيشنهاد دکتر احمدي نژاد به عنوان شهردار تهران آغاز شد و قرار بود 18 ماهه حداقل پروژه مونوريل صادقيه تمام شود اما تا به حال از نظر عملياتي به دلايل مختلف هيچ کار قابل بحثي انجام نشده است.