|
کریمه اهل بیت معصومه، قصه بلند مدینه تامشهد است
| ||
|
|
آقاى حيدرى كاشانى (واعظ) نقل مى كند كه يكى از رفقاى روحانى ايشان در محضر آيت الله بهاءالدينى ((دءم ظله)) نقل مى كرد: كه روزى ديديم بر روى مردمك چشم دختر ده ساله ما دانه كوچكى پيدا شده, وقتى به دكتر متخصص مراجعه كرديم; بعد از معاينه, ايشان اظهار نمودند كه بايد عمل شود ولى عمل خطر دارد..
حاج آقا مهدى صاحب مقبره اعلم السلطنه مى گويد: مردى از دهات خلجستان قم دچار مرض سل مى شود. به اقب اء قم مراجع ه مى كند ولى نتيجه اى نمى گيرد. به طهران مى رود و مشغول معالجه مى شود تا وقتى كه تمام داراييش راخرج مى كند امابه نتيجه اى نمى رسد, مايوس و تهيدسيت به وطن برمى گردد. در آنجا هم اهالى به او مى گويند: تو كه در اينجا چيزى ندارى, مرضى هم كه به آن مبتلا هستى مرضى است مسرى, ماندن تو باعث گرفتارى ساير اهالى مى شود, پس از اينجا برو.
حاج آقا مهدى صاحب مقبره اعلم السلطنه (بين صحن جديد و عتيق) نقل كرده: كه من چندى قبل به ضعف چشم مبتلا شدم, بعد از مراجعه به اطباء, اظهار داشتند كه چشم شما آب آورده بايد برسد تا آن را عمل كنيم. او مى گويد: بعد از آن هر وقت كه به حرم مشرف مى شدم مختصرى از گرد و غبار ضريح را به چشمانم مى كشيدم و اين عمل باعث شد كه ضعف چشم من بر طرف شود به طورى كه الان بدون عينك, قرآن ومفاتيح مى خوانم. (همان مدرك)
آقاى مير سيد على برقعى فرمودند: مردى اظهار مى داشت كه من در ايامى كه سفير ايران درعراق بودم, عيالم مبتلا به جنون شد به طورى كه كند به پاهايش زديم;روزى از سفارتخانه به منزل آمدم حال او را بسيار منقلب و آشفته ديدم, داخل اطاق مخصوص خود شدم و از همانجا متوسل شدم به مولا امير المومنين عليه السلام و عرض كردم يا على چند سال است كه در خدمت شما هستم و غريب و تنهايم شفاى همسرم را از شما مى خواهم. همين طور در حال تحير بودم كه خدايا چه بكنم كه يك مرتبه خادمه منزل دويد و گفت آقا بياييد, گفتم همسرم فوت كرد؟ گفت: خير بهتر شد. من باعجله نزد عيالم رفتم, ديدم با حال طبيعى نشسته, عيالم به من گفت: اين چه وضع است, چرا به پاهاى من كند زديد؟! براى او توضيح دادم بعد گفتم چه شد كه شمايك مرتبه بهتر شديد؟ گفت: در همين ساعات خانم مجلله اى داخل اطاق شد گفتم شما كيستيد؟
دخترك خردسال درون كیسه اكسیژن به آرامى نفس می كشید. گاه چشمان آسمانى رنگش را لحظه اى به صورت مادرش میدوخت، گویا چیزى از او می خواست. مادر با نگاهى خسته و درمانده به نقطه اى از اتاق خیره می شد و در میان خیالات غوطه می خورد تا دور دستها روزنه امیدى به چشم نمی خورد.
آفتاب از لاى پرده كركره آبى رنگ به داخل اتاق سرک می كشید. باد خنكى از دشت شرقى ساوه تا عمق قم می خزید. لكه هاى سفید ابر به دنبال باد در دل آسمان آبى می دویدند. ساعت ده صبح را نشان می داد كه دكتر با تبسمى ساختگى وارد اتاق می شد.
|
درباره وبلاگ
|
