نویسنده: غلامعلی عباسی

مقام شفاعت، موهبتی است الهی كه خداوند متعال به آنان كه روحشان به جلوه قدسی مزیّن است، عنایت می‌كند. بر اساس بیان و دلالت روایات، عالی‌ترین مرتبه آن «مقام محمود» است كه پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) در روز رستاخیز در آن مقام، طلوع می‌كند و آبشار نور شفاعت را از آن مطلع بر امت جاری می‌گرداند.(1)

شفاى طلبه نخجوانى


حضرت آیت الله مكارم شیرازى (دام ظله) مى فرماید: بعد از فروپاشى شوروى سابق و آزاد شدن جمهورى هاى مسلمان نشین (و از جمله جمهورى نخجوان) مردم شیعه نخجوان تقاضا كردند كه عده اى از جوانان خود را به حوزه علمیه قم بفرستند تا براى تبلیغ در آن منطقه تربیت شوند.

مقدمات كار فراهم شد و استقبال عجیبى از این امر به عمل آمد. از بین سیصد نفر داوطلب، پنجاه نفر كه معدل بالایى داشتند و جامع ترین آن ها بودند براى اعزام به حوزه علمیه قم انتخاب شدند. در این میان، جوانى با داشتن معدل بالا، به سبب اشكالى كه در یكى از چشمانش وجود داشت انتخاب نشده بود، اما با اصرار فراوان پدرش مسؤول مربوط ناچار به پذیرش ایشان شد. هنگام فیلمبردارى از مراسم بدرقه این كاروان علمى، مسؤول فیلم بردارى دوربین را روى چشم معیوب این جوان متمركز مى كند و تصویر بر جسته اى از آن را به نمایش مى گذارد كه جوان با دیدن این منظره بسیار ناراحت و دل شكسته مى شود. خلاصه كاروان به سوى قم حركت كرده و بعد از ورود در مدرسه مربوط ساكن مى شود . جوان بیمار بعد از اسكان به حرم مشرف و با اخلاص تمام متوسل به حضرت مى شود، و در همان حال خوابش مى برد. در خواب عوالمى را مشاهده كرده و بعد از بیدارى مى بیند چشمش سالم و بى عیب است.

وقتى خبر آنى كرامت به نخجوان مى رسد، آن ها مصرانه می خواهند كه این جوان بعد از شفا یافتن و سلامتى چشمش به آن جا برگردد تا باعث بیدارى و هدایت دیگران و استحكام عقیده مسلمین شود.

شفاى چشم

یكى از اساتید محترم اخلاق و وعاظ برجسته شهر مقدس قم نقل كردند: سال ها قبل در چشم دختر بچه ام نقطه سفیدى پیدا شد. به چشم پزشك معروف شهر مراجعه كردیم و ایشان اظهار داشتند كه باید چشم او عمل شود. على القاعده نوبتى را معین نمودند و ما هم مى بایست به بچه آمادگى روحى مى دادیم، ولى همین كه متوجه مسأله گردید، كار او گریه و وحشت و ناراحتى شد و طبعاً یك حالت اضطرابى هم براى خود ما ایجاد كرد.

به هر حال نوبت جراحى و عمل فرا رسید وما بیمار را براى انجام عمل روانه مطب دكتر معالج كردیم . در مسیر از كنار حرم مطهر مى گذشتیم كه نگاه دخترم به گنبد و بارگاه نورانى حضرت معصومه افتاد و گفت: بابا برویم حرم، من شفاى چشمم را از حضرت مى گیرم! این جمله براى من حالتى ایجاد كرد كه خدا مى داند! او را به حرم بردم. همین كه وارد شدیم خودش را سراسیمه به ضریح مطهر رسانید و در حالى كه چشم خود را به ضریح مى كشید، مى گفت: یا حضرت معصومه(س) من مى ترسم، مى خواهند چشمم را عمل كنند، شاید كور شوم! و... و اشك مى ریخت.دیدن چنین حالتى از فرزند براى یك پدربه وضوح آشكاراست یعنى چه؟

نویسنده: عبدالصمد زراعتی جویباری


نیمه‏هاى شب بود و برف همچنان مى‏بارید. تاریكى مطلق، عالم را فرا گرفته بود، اماسپیدى برف، دهكده شوط را مى‏نمایاند. باد تندى از بالاى قله‏هاى غربى دهكده سرازیر و با شدت به دیوارهاى منازل پله‏اى شكل برخورد مى‏كرد و از لابلاى در و پنجره با فشار وارد اتاقها مى‏شد. دود تیره رنگى از دودكش خانه‏ها خارج و اندكى بعد در مسیر باد قرار گرفته و ناپدید مى‏شد.

سراسر دهكده به قبرستانى مى‏ماند كه تنها نفس مرگ از آنجا برمى‏خاست! و از فاصله‏اى نه چندان دور صداى سگها و زوزه گرگهاى گرسنه به گوش مى‏رسید و كوه با قامتى برافراشته دهكده و دره و دشت را احاطه كرده و بر او عرض اندام مى‏كرد! غولى كه مورچه‏اى را در زیر پاى خود نگهداشته بود!! مردم همه در خواب بودند، و نور لرزان فانوس‏ها از پنجره تا شعاع كمى به بیرون سرایت مى‏كرد... در بالاترین نقطه دهكده و دامنه كوه منزل عین‏الله واقع شده بود. كه در آن موقع از شب، چراغ گردسوز خانه‏اش روشن بود. همسرش با خستگى مفرط اما با عشق سرشار مادرى كنار دخترك جوانش نشسته بود و حوله خیس شده را روى پیشانى‏اش مى‏نهاد و یا پاشورش مى‏كرد. پدر كنار اجاق كه با تفاله حیوانات مى‏سوخت و بوى بدى را در فضاى متراكم پراكنده مى‏كرد، به دیوار تكیه داده و لحاف كهنه و زمختى را تا دو طرف دوشش كشیده و با چشمانى متورم و حسى غریب و متفكرانه به رقیه نگاه مى‏كرد. به صورت دختر جوانى كه كمتر از دو ماه از بیمارى‏اش نمى‏گذشت كه تمام شادابى و سلامتى خویش را از دست داده بود و چشمان آسمانى رنگش در كاسه سر، جا خوش كرده بود و قد و قواره‏اش از هم پاشیده و استخوان جنبنده‏اى شده بود كه اكثر شبها، و زمانى كه مردم از سرماى سوزناك جان به لب مى‏شدند در آتش تب و شدت لرز مى‏سوخت و مى‏ساخت ....
 

شفاعت در قرآن

شیعیان شیفته و دوستان دلباخته خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام، همواره از چهار گوشه جهان به شهر مقدس قم و بارگاه ملكوتی كریمه اهل بیت علیهاالسلام سرازیر شده، در این حرم شریف آل محمد علیهم السلام، مشكلات مادی و معنوی خود را به پیشگاه حضرت فاطمه معصومه علیهاالسلام عرضه داشته اند و این شفیعه روز محشر را به درگاه الهی واسطه قرار داده، حل مشكلات و رفع گرفتاریهای خود را از خداوند منان مسألت نموده، و خدای را سریع الاجابة یافته اند .

تعداد شیعیان دلسوخته ای كه با كوله باری از مشكلات به این حرم باصفا گام نهاده اند، و با حاجتهای برآورده شده، بیماریهای شفا یافته، قرضهای ادا شده، گره های باز شده و دیگر مشكلات گشوده شده به شهر و دیار خود بازگشته اند، ولی خاطرات شیرین و فراموش ناشدنی آن سفر روحانی و لحظات نورانی را در دل خود كتمان كرده، و حتی به فرزندان خود بازگو نكرده اند، بی شمار است .

آنچه از كرامتهای این كریمه، سینه به سینه به ما رسیده و یا در لا به لای كتابها درج شده، نمی از یم و اندكی از بی شمار است .

دوست ارزشمندم جناب آقاي سبزواري در مورد سفرعتبات عالياتش فرمود: يكي از مشكلات سفر، دوست خوب است، هنگامي كه برنامه سفر درست شد، به فكر همسفران خوب افتاديم، دوستان همواره توصيه مي كردند كه در سفرهاي معنوي دوست خوب خيلي اهميّت دارد، آن هم در يك چنين سقر با فضيلت و پربار. معتقد بودم كه انسان بايد با افرادي سفركند كه سنخيّت داشته باشند، و به اصطلاح گروه خونشان به يكديگر بخورد.

يكي از خوشبخت ترين انسانهاي روزگاز افرادي هستند كه از زرق و برق دنيا چشم پوشيده، جامه خدمت به تن كرده، در بارگاه يكي از امامان و يا امام زادگان به افتخار خدمتگزاري نايل آمده اند.

براي توجّه خوانندگان گرامي به شرافت و قداست اين مقام، به اين نكته اشاره مي كنيم كه مرجع عاليقدر جهان تشيّع، آيت اللّه العظمي حاج آقا حسين بروجردي قدس سره به توليت آستانه مقدّسه حضرت معصومه دستور داده بود كه نام ايشان را در ليست " خدام افتخاري آستانه مباركه" ثبت نمايد.(151)

يكي از فضلاي حوزه علميه قم عنايت بي بي را در مورد هزينه تعمير خانه اش به تفصيل براي نگارنده نوشته كه فشرده آن در اينجا نقل مي شود:

به سال 1368 ش. منزل كوچكي در قم خريدم، اين خانه اگر چه قديمي نبود، ولي به تعمير اساسي نياز داشت.

به هنگام نصب قفلي كه در آن زمان از طرف سازمان آب قبل از كنتور آب نصب مي شد، كوچه را كندند و قفل را نصب كردند، در اثر بي دقتي مأموران، لوله آب تركيده، مدتي آب به زير ساختمان رفته، موجب نشست ساختمان گرديد.

خانه به تعمير اساسي نياز پيدا كرد، ولي وسائل آن، و از همه مهمتر مخارج آن فراهم نمي شد، و ادامه آن وضع، جان ما، همسايگان و رهگذرها را تهديد مي كرد.

شب دهم ماه رجب 1422 هـ . كه شب جمعه و شب ميلاد مسعود حضرت جواد الائمه عليه السّلام بود، تصميم گرفتم كه به حرم مطهّر بي بي دو عالم مشرف شده، هزينه تعمير خانه را به عنوان عيدي از كريمه اهلبيت تقاضا كنم، زيرا مي دانستم كه عمه ها معمولاً به برادرزاده ها علاقه فروان دارند.