يكي از طلاب فاضل قم، كه قبلاً مقيم مشهد مقدّس بودند، مي گفت: در ايّام اقامتم در مشهد همواره مورد عنايت امام هشتم بودم، هنگامي كه به سوي قم عزيمت كردم، به محضر مقدّس امام رضا عليه السّلام مشرّف شدم و تقاضا كردم كه اجازه فرمايند چند سالي نيز در جوار خواهر گرامي شان حضرت معصومه _ سلام اللّه عليها _ باشيم و سالي چند بار از قم به مشهد مشرّف شده، سلام حضرت را به برادر بزرگوارشان ببرم، سپس به م بازگشته سلام حضرتشان را به خدمتت خواهر مكرّمه شان تقديم بدارم.

از نخستين روزي كه وارد حوزه علميه قم شدم، عنايات خاص بي بي شامل حالم مي باشد، شهريّه حوزه بدون اينكه من اقدام كنم فراهم شد، مقدّمات ازدواجم به راحتي فراهم گرديد.

به پايت نگاه مى كنى، مثل يك تخته چوب مى ماند. اصلا نمى توانى تكانش بدهى، انگشتان پايت سياه شده اند. يك آه بلندى مى كشى و مشت مى كوبى روى پايت، اصلا دردى حس نمى كنى. انگار ديگر پا، پاى تو نيست. چشم مى دوزى به پنجره چوبى اتاق و به ستاره هايى كه در آسمان چشمك مى زنند. ياد حرف دكترها كه مى افتى غم و غصه مثل عنكبوت بدجنسى بيشتر تارهايش را به دور قلبت مى تند: «بايد پاى تو قطع شود تو بيمارى سقاقلوس(يك نوع بى حسى و فلجى) دارى!» دوباره به پايت نگاه مى كنى. چاره اى نيست پيش خيلى از دكترها رفته اى و همه هم همين را گفته اند. فردا پاى تو قطع مى شود پايى كه كمك مى كرد هر روز بروى حرم حضرت معصومه(ع). راستى ... ولى حتما جوابم را مى دهد هر چه باشد يكى از خادمانش هستم. اصلا چرا زودتر به فكرم نرسيد حالا كه ديگر اميدى نيست. آخرين نقطه اميد را فراموش نمى كنم. اينها را توى دلت مى گويى. بهتر است هر چه زودتر آماده شوى. شادى محسوسى مثل غنچه گل در دلت شكوفا مى شود. مبارك( نام شخصى است) را صدا مى كنى: مبارك! مبارك! صدايت مى لرزد.

آيت اللّه بُدَلا مي فرمودند:

يكي از عنايات بي بي مربوط به زماني است كه ما در مدرسه دارلشّفا حجره داشتيم، مدرسه دارلشّفا آن موقع يك طبقه بود، مَدرَسي در وسط و هشت اطاق در هر طرف و حوض بزرگي در وسط حياط مدرسه قرار داشت.

در آن ايّام مدرسه دارالشّفا محلّ رفت و آمد زوّار بود، سحرها كه درب مدرسه باز مي شد، زائران حضرت معصومه عليها السّلام براي تشرّف به حرم از حياط مدرسه مي رفتند.

آيت اللّه شبيري كرامتي را در مورد حاج حسينعلي برادر مرحوم حاج شيخ حسنعلي تهراني ( متوفّاي 1325 هـ . ) نقل كردند، سپس فرمودند: مرحوم حاج شيخ حسنعلي تهراني جدّ امّي آقاي مرواريد است و لذا بهتر است از خود ايشان بپرسيد، روز 23 ذيقعده 1414 هـ. كه روز زيارتي مخصوص حضرت امام رضا عليه السّلام بود براي عتبه بوسي امام رضا عليه السّلام شرفياب بوديم با جمعي از دوستان به خدمت آيت اللّه مرواريد رسيديم و متن داستان را از ايشان استماع كرديم. و اينك شرح مختصري در مورد حاج شيخ حسنعلي، معروض داشته، به اصل داستان مي پردازيم:

مرحوم آيت اللّه مرعشي نجفي مي فرمود: در يك شب زمستاني دچار بي خوبي شدم، خواستم حرم بروم ديدم هنوز وقت حرم نشده و درهاي حرم به اين زودي باز نمي شود. گرفتم خوابيدم و دستم را زير سرم نهادم كه اگر خوابم ببرد خواب نمانم.

در عالم رؤيا به محضر حضرت معصومه _ سلام اللّه عليها _ رسيدم، فرمود: " بلند شو برو حرم، عدّه اي از زوّار من پشت در حرم از سرما هلاك مي شوند، آنها را نجات بده ".

مي فرمودند: از خواب بيدار شدم، با عجله لباس پوشيدم و به سوي حرم حركت كردم. ديدم عدّه اي زوّار كه لباس مخصوص هندي هها و پاكستانيها را بر تن داشتند، پشت درِ حرم از سرما مي لرزند. در را زدم، يكي از خدّام به نام حاج حبيب چون صداي مرا شناخت در را باز كرد، در معيّت آن زائران وارد حرم شديم، آنها مشغول زيارت شدند، من نيز آب خواستم وضو گرفتم و مشغول نماز و زيارت شدم.

مردم با نگرانى انتظار مى كشيدند. بيابان پيش رويشان بود و دورترها، كوهها به آسمان وصل مى شدند. كاروان كوچكى از دور پيدا شد. هياهوى جمعيت فضا را پركرد. همه به تكاپو افتاده بودند. هرچه بود، انتظار بود، انتظارى كه داشت پايان مى گرفت. ساعتها بود كه زن و مرد، پير و جوان، كوچك و بزرگ، جلو دروازه شهر ايستاده بودند و با اشتياق، آمدن كسى را انتظار مى كشيدند. هركس چيزى مى گفت: - به راستى، به قم مى آيد؟ - مگر نمى بينى؟! سياهى كاروانشان پيداست! - مى گويند مقصدش «مرو» است قصد دارد به ديدار برادر خود برود. - شنيده ام كه حال بانو خوب نيست. - تا ساوه حالش خوب بوده، اما به آنجا كه رسيده بيمار شده است. مردى ميان سال مرتب صلوات مى فرستاد. «موسى بن خزرج » از بزرگان قم گفت: «او همان بانويى است كه امام صادق (ع) سفارشش را به ما فرموده است؟!» صداى جمعيت مبهم بود و هركس چيزى مى گفت. زنها گفتگو مى كردند. - تا «مرو»، راه زيادى است. يك زن بيمار نمى تواند اين همه راه را برود! - كاش براى هميشه در قم مى ماند تا به بركت وجودش، اين شهر از فضايل اهل بيت سرشار باشد! - اگر بماند، من خودم خدمتكارش مى شوم و هرچه بخواهد، برايش فراهم مى كنم!