يكي از فضلاي متدّين و شيفته اهلبيت مي گفت: يك روز در حرم حضرت معصومه عليها السّلام نشسته بودم، اشتياق فراواني به زيارت مدينه منّوره پيدا كردم، خطاب به حضرت معصومه عليها السّلام عرض كردم: بي بي چقدر مشتاقم كه توفيق تشرّف به مدينه طيّبه را پيدا كنم. يك مرتبه ديدم كه ضريح مقدّس حضرت معصومه برداشته شد و ضريح مقدّس رسول اكرم صلي اللّه و عليه و آله و سلّم گذاشته شد.

در عالم مكاشفه دست در حلقه هاي ضريح پيامبر اكرم صلي اللّه و عليه و آله و سلّم انداخته، مشغول گريه و توسّل شدم و حال بسيار خوشي پيدا كردم.

اگر به صورت عادي به مدينه منّوره مشرّف مي شدم ظاهراً حالي بهتر از آن به من دست نمي داد.

شب دهم ربيع الثّاني 1411 هـ . برابر 8/ 7/ 69 ش. در مدرسه رضويّه مجلس سوگواري مفصّلي به مناسبت شب رحلت حضرت معصومه عليها السّلام برگزار نمود. روي منبر اعلام شد كه همه حاضران بر سر سفره بي بي دعوت هستند.

صاحب مجلس به جهت ناراحتي شديد معده كه از مدّتها پيش به آن مبتلا بود، نمي خواست خودش از آن غذا استفاده كند، زيرا مدّتها بود كه به دستور پزشك معالجش فقط چلو كباب مي خورد. ولي در اثر اصرار دوستانش مقدار بسياركمي به به قصد استشفاء خورد.

همان شب در عالم رؤيا به خدمت حضرت معصومه عليها السّلام شررفياب شد و خواب جالبي ديد، بر اساس تعبيري كه مرحوم آيت اللّه صدّيقين ( متوفّاي چهارم جمادي الثّانيه 1414 هـ . ) انجام داد، معلوم شد كه مجلس مورد نظر بي بي قرار گرفته و غذاي آن سفره شفا بوده و هر كس از آن غذا به نيّت شفاي مرضي خورده شفا يافته است.

او ديگر از همان شب از ناراحتي معده نجات يافت و از فرداي آن روز از همه نعمتهاي الهي بهره مند گرديد و سلامتي خود را باز يافت.

مؤلّف به جهت ارتباط نزديكي كه با او دارد، از كسالت ديرينه اش كاملاً مطّلع بود و از بهبودي كاملش نيز با خبر است.

مرحوم آيت اللّه آقا ميرزا صادق تبريزي، پيشتاز علماي آذربايجان در عهد سياه رضا خان، به قم تبعيد شده، روز ششم ذيقعده 1351 هـ.. در قم بدرود حيات گفت و در حرم مطهّر كريمه اهلبيت مدفون شد.

فرزند برومند ايشان مرحوم أقا ميرزا رضا كه چندي قبل مرحوم شدند مي گويند: يك وقت در اين شهر غريب، كاملاَ در فشار وضيق معيشت قرار گرفتم. در اين حال چند مهمان محترم رسيد. راه چاره به كلّي بر من مسدود شد. خود را به آستانه مقدسه كريمه اهلبيت رساندم، پس از توسّل و زيارت عرضه داشتم: اي دختر باب الحوائج من به شما پناهنده ام و مهمان شما هستم، از خود گذشته مهمان هم دارم و روي اينكه از كسي قرض كنم ندارم و روي رفتن به منزل را هم ندارم و لذا امشب در خدمت شما هستم و از خدمتتان مرخص نخواهم شد.

به طرف مسجد بالاي سر رفتم و در كمال حيرت و پريشاني در گوشه اي نشستم. خانم مجلّله اي آمد، سلام كرد و تعبير خوابي از من خواست، چون خوابش را تعبير كردم، مبلغ زيادي وجه به من داد، كه تا مدّتي در ر فاه و آسايش زندگي كرديم.(134)

دوست دانشمندم حجّة الاسلام و المسلمين آقاي حاج شيخ عبّاس محقّق کاشاني داماد مرحوم آيت اللّه گلپايگاني قدس سره رؤياي لطيفي را از بانويي نقل فرمودند که کاملاً مورد وثوق ايشان بود، و اينک متن داستان:

اين بانوي محترمه مي گويد: شبي در عالم رؤيا به حرم مطهّر حضرت معصومه - سلام اللّه عليها - مشرّف شدم، ساعتي بود که مي خواستند در حرم را ببندند و لذا به زوّار مي گفتند: بفرمائيد، بفرمائيد.

اطراف ضريح مطهّر خلوت شد، من به طرف ضريح مقدّس رفتم که ضريح را ببوسم، ديدم داخل ضريح بسيار منّور است، از شبکه ها نگاه کردم ديدم که بانوي بسيار مجلّله اي با چادر سفيد روي قبر نشسته، و اين نور از او ساطع است. توجّه پيدا کردم که حضرت معصومه - سلام اللّه عليها - مي باشند.

نگارنده در ماه صفر 1410 ه. براي عتبه بوسي حضرت ثامن الحجج عليه السّلام به سرزمين مقدّس مشهد مشرّف بود و از شب اربعين تا شب آخر صفر در برخي از مجالس حسيني شرکت مي کرد.

در شب آخر ماه صفر، که شب شهادت حضرت رضا عليه السّلام بود درحسينيهء سوّم شعبان ( واقع در خيابان دانش مشهد ) به تفصيل در پيرامون شخصيت والاي حضرت معصومه عليها السّلام سخن گفت و در پايان منبر افزود:
 

حجّة الاسلام و المسلمين آقاي سبزواري، از مرحوم آيت اللّه حاج سيد محمود مجتهدي نقل کردند که فرموده بود: هنگامي که به قم مشرّف بودم، روز عيد غدير بود، به حرم مطهّر حضرت معصومه - سلام اللّه عليها - مشرّف شدم، کنار ضريح نشستم و در حالي که دستم را به سوي ضريح دراز کرده بودم، عرض کردم: امروز عيد جدّ بزرگوارتان حضرت اميرالمؤمنين عليه السّلام است، به من عيدي مرحمت فرماييد.

آمدم بيرون، از درب صحن مي خواستم خارج شوم، کسي آمد و يک انگشتر مزّين به آية الکرسي به من داد و رفت.

ايشان نيز اين انگشتري را به يکي از بستگان ما دادند و الآن در دست اوست.