سید محمد جوادی

حضرت قاسم بن الحسن(ع)

به پیش این همه دشمن نمی لرزد اگر پایش

یقیناً ارث برده او شجاعت را ز بابایش

نه ارزق، لشکر کوفه از این تصویر حیرانند

چه زیبا تیغ را رقصانده در دست توانایش

عمو را مات خود کرده است با جادوی ابرویش

دل عمه گره خورده به گیسوی چلیپایش

به خاک افتاده قاسم گرفته کاکل قاسم

نهاده تیغ را بر حنجر و می لرزد آوایش

نهالی که به پابوسش تبر رفته است در طوفان

ببین افتاده اما سرو گشته قد و بالایش

صدای نالۀ قاسم بریده می رسد بر گوش

گمانم خرد شده در زیر مرکب استخوان هایش

سید محمد جوادی

حضرت قاسم بن الحسن(ع)

آنکه به چشم تو غزل ریخته

شوق ابد شور ازل ریخته

ازرق شامی شده حیران تو

قلبش از این طرز جدل ریخته

از دهن نیزه به تأیید تو

حی علی خیرالعمل ریخته

آمده تا خوب ببوسد عمو

از دهنت بسکه عسل ریخته

قامت عباسی تو بعد رزم

اشک ز چشمان اجل ریخته

پای تو بر روی زمین مانده باز

هر چه تنت را به بغل ریخته

علی اشتری

حضرت قاسم بن الحسن(ع)

آب از سرش گذشت و به دریای خواب رفت

شیرین تر از عسل شد و در جام ناب رفت

نجمه دوباره غصّه ی زخم جگر گرفت

از سینه اش چکیده ی داغی مذاب رفت

با جلوه ای شبیه حسن، یوسف بهشت

نعلین خود نبسته ولی با شتاب رفت

در آسمان طنین صدای فرشته ها

تا کوچه های غمزده ی اضطراب رفت

مژده به قلب نجمه و زینب دهد صبا

پایش به سوی پنجره های رکاب رفت

از نعل های تازه ی بوسه گرفته اش

تا خیمه ها شمیم حضور گلاب رفت

برخیز و در جماعت مغرب ستاره باش

با رفتنت ز شهر بلا آفتاب رفت

سعید توفیقی

حضرت قاسم بن الحسن(ع)

باز هم ای قلم ز من بنویس

از شهیدان بی کفن بنویس

نافه شو تا که اصلیت یابی

باز از آهوی خُتن بنویس

جای قاسم به روی صفحه ی دل

سیزده شیر صف شکن بنویس

بعد از آنکه به رنگ سبز شدی

عشق یا سیّدی حسن بنویس

ذکر شور آفرین نعم الامیر

بر روی صفحه های تن بنویس

یا که با دست خطّ درهم نغل

نام ارباب بر بدن بنویس

من تمامم حسینیه شده است

وقف زهرای مرضیه شده است

آه جانسوز در عزا بکشید

سیزده بار کربلا بکشید

تا عمو اذن رفتنم بدهد

سیزده دست التجا بکشید

ببرید اسم اعظم زهرا

سیزده دفعه مجتبی بکشید

عوض قتلگاه خونیِ من

سیزده بار کوچه را بکشید

حجله ای رنگ خون درست کنید

بر کف دست من حنا بکشید

بر روی کاغذ شن و ماسه

سیزده مرتبه مرا بکشید

بدنم را اسیر خدعه کنید

سیزده بار قطعه قطعه کنید

غلامرضا سازگار

حضرت قاسم بن الحسن(ع)

همای عشق را بی‌بال کردند
ستم بر احمد و بر آل کردند
خودم دیدم که از سم ستوران
گلم را کوفیان پامال کردند

آرزوي دل
اي قاسمم(ع) به آرزوي دل رسيده اي / خونين كنار شبه نبي(ص) آرميده اي
مي خواستم عصاي پيري مادر شوي ولي / دل را بريدي و ز برم پر كشيده اي
آن گونه شد علي(ع)، زره داشت بر تنش ولي / ديدم كه بي زره سوي جانان دويده اي
از زخم فرق منشق تو بس كه رفته خون / تغيير كرده اي ولدي رنگ پريده اي
در اين يه ساعتي كه تو رفتي و آمدي / اي نوجوان من چه قدر قد كشيده اي
آخر چه كرده اي كه ترا اين همه زدن؟ / با مادرت بگو كه در آن جا چه ديده اي؟
انگار كه استخوان تنت نرم گشته است / اي واي كه رشته رشته بريده بريده اي
مانند فاطمه (س) شده خرد سينه ات بگو / آيا صداي ضجّه ي بابا شنيده اي؟
«شنبه 13 آبان 1391 ، 18 عيد غدير خم ذي الحجّه 1433»

حمید رضا گلرخی

غلام رضا سازگار-حضرت قاسم ابن الحسن علیه السلام- مرثیه

ای ماه من! که ماهی در خون شناوری

در موج خون، چقدر شبیه پیمبری

با جسم چاک چاک تو شد امر، مشتبه

تو قاسمی، عزیز دلم، یا که اکبری؟

اینقدر پیش چشم عمو دست و پا مزن

جان می‌دهی و جان من از دست، می‌بری

من بر توام به جای پدر، تو برای من

جای علی اکبر و جای برادری

مشکل‌گشای من شده بازوی کوچکت

انگار می‌کنم که تو عباس دیگری

عمو شود فدات که طاقت نداشتی

بر غربت عمو بنشینی و بنگری

شرح غم من و تو، همین مصرع است و بس

من باغبان پیرم و تو یاس پرپری

امروز، روز غربت آل پیمبر است

نبْوَد روا، مرا بگذاری و بگذری

خواهی بپایْخیزی، از این دست و پا زدن

گویی هنوز، بر من مظلومه یاوری

«میثم» از این شرارۀ جانْسوز و سوزِ دل

مرهون عفو و رحمتِ ما، روز محشری

حضرت قاسم (ع) - غزل

دل ها همه اسير تو از حال رفته اند

چشمان بي نظير تو از حال رفته اند

آن زلف های مشكي ميراثِ مجتبي...

در خواب دلپذیرِ تو از حال رفته اند

اين آيه هاي تازه ي اكملت دينكم...

در اولين غدير تو از حال رفته اند

روی لبت نشان عمو نیست!... بوسه ها -

در داغي كوير تو از حال رفته اند

از حسرت فراق تو اي شاخه ي جوان

هم رزم هاي پير تو از حال رفته اند

اي ماه بي غروب حسن! كم نبوده اند...

آنان كه در مسير تو از حال رفته اند

احسنت بر تو باد كه بسيار دشمنان

با نيزه ها و تير تو از حال رفته اند

حالا كسي به چشم تو لبخند مي زند

چشمان سر به زير تو از حال رفته اند

شاعر: وحیده افضلی

چو اعدا دیدم قاسم را که اندر تن کفن دارد

 همه گفت از ره تحسین عجب وجه الحسن دارد

رخش چون پرتو افکن شد در آن وادی فلک گفتا

 خوشا حال زمین را کو مهی در پیرن دارد

لبش افسرده همچون گل ز سوز تشنگی اما

تو گوئی چشمة کوثر در این شیرین دهن دارد

چو بلبل شورانگیزد در آواز رجز خوانی

 بشوق نوگلی کو در میان آن چمن دارد

کشیده تیغ خون افشان ز ابرو در صف هیجا

تو گوئی ذوالفقار اندر کف خود بوالحسن دارد

چنان آشوب افکند اندر آن صحرا زخونریزی

 پس از حیدر نه در خاطر دگر چرخ کهن دارد

چه بی انصاف بودی آن جفا جویان آهن دل

 چه جای نیزه و خنجر در آن سیمین بدن دارد

زهر سو لشگر عدوان هجوم آور در آن ظلمت

 بصید شاهبازی جمله کز زاغ و زغن دارد

فکندند از سریر زین سلیمان وار آن شه را

 بلی اندر کمین دائم سلیمان اهرمن دارد

چو سرو قد او زیب گلستان یل آرا شد

 بگفتا تاب سم اسب کی همچون بدن دارد

مرادریاب یا  عماه زروی مرحمت اکنون

که مرغ روح شوق دیدن بابم حسن دارد

خموش ای ناصر الدین شه یقینم شد که هرزهری

 بجام آل حیدر سازد این چرخ کهن دارد

بعد از تو قلب من به جز از پیچ و تاب نیست
زردی که رنگ چهره ی چون ماهتاب نیست!

مادر فدات وه که شیرین زبان شدی

شیرین تر از عسل که به جز یک سراب نیست

از برق روشنی گلوی سپید تو

فهمیده ام سوال پدر بی جواب نیست

خود را مزن به آب و به آتش عزیز من

رحمی برای جان پر از التهاب نیست

از سوز تشنگی به دو چشمت نرفت خواب

شاید که قلب هیچ زنی چون رباب نیست

هی لای لای و خواهش آرام بودنت

پاسخ برای کودک تشنه که خواب نیست!

گفته عمو که آب به لب هات می رسد

دشمن که در حد پسر بوتراب نیست!