می رود جان زتنم با نفس آخر تو

کمرم تا شده با دیدن ابن پیکر تو

خیز و بنگر که عدو از غم من می خندد

شمر گوید که حسین هست کجا حیدر تو ؟

دیدن تو سرپا معجزه ای می خواهد

وای من آب گذشته است دگر از سر تو

باورم نیست ! ببینم تو همان عباسی؟

ای صنوبر قد من آب شده پیکر تو

تویی و شرم رباب و علی اصغر من

منم و خجلت از روی تو و مادر تو

شده دعوا به سر ذبح تو ای شیر علی(ع)

بی حساب است و عدد جایزه های سر تو

 راستی زائر زهرا شدنت باد قبول

باورت گشت بود مادر من مادر تو *

یا مرو یا که مگو بر سر دروازه شام

با رقیه که عمو هست کجا معجر تو ؟!!

  يا اخا ادرك اخا

شد وقت آنکه در غم شه نوحه سر کنم

از سوز ِآهِ خویش، جهان پرشرر کنم

اندر مصیبت شه دنیا و دین حسین

فریاد و ناله، آه و فغان بیشتر کنم

چون شاه دید پیکر عباس روی خاک

گفت: ای خدا! چه چاره از این غم دگر کنم؟

من یک تن ِغریبم و دشمن ز حدّ فزون

آخر چه چاره با سپه بد سِیَر کنم؟

باشد سکینه تشنه و در انتظار آب

چون رو کنم به خیمه و او را خبر کنم؟

خوش گفت آن که گفت چنین این زبان حال

آن را بگویم و غم دل تازه تر کنم:

از من دو دست بر كمر و از تو بر زمين

دست دگر کجاست که خاکی به سر کنم

قامت ز من شكسته و از تو به روي خاك

كو قامتي كه خواهر خود را خبر كنم 

عباس خوش بخواب شدي راحت از جهان

اما بگو چه چاره من ِخون جگر كنم

بس کن تو "منزوی" که دگر نیست طاقتی

خوش آن که زین معامله صرف نظر کنم

(شيخ عباس طهراني"منزوي")

يا كاشف الكرب عن وجه الحسين

ای از همه بریده بریده بریده تر  

بنگر به پای تو نفس من بريده تر

از من دو دست بر کمر و از تو بر زمین    

از تو دو دیده خونی و از من دو دیده تر

   بالای پیکر پسرم خم شدم ولی    

پائین جسم تو شده ام قد خمیده تر

يا قمر بني هاشم(ع)

دستي كه سهم دست تو شمشير كرده است

سهم رقيه را غل و زنجير كرده است

مويم سفيد بود ، قدم هم خميده شد

آري مصيبت تو مرا پير كرده است

ماهِ هزار تكّه! شدي پخش روي خاك

نيزه تو را در علقمه تكثير كرده است

در حيرتم كه قدرت يك ضربه‌ي عمود

سردار را چگونه زمينگير كرده است

بد جور بين ابرويت از هم شكافته

اصلاً تمام شكل تو تغيير كرده است

آرام باش تا كه ز چشمت در آورم

تير است يا كه نيزه؟..چرا گير كرده است؟

مشك دريده را به سكينه نشان دهم

تا كه نپرسد از چه عمو دير كرده است

(علي صالحي)

باز هم بارش باران غزل های دلم

باز هم دلشدگان وای دلم وای دلم

دل به دریا زدنش را به تما شا بشوید

آنکه طوفان زده بر ساحل دریای دلم

مشک بر دوش ره علقمه در پیش گرفت

وه چه زیبا شده بود حضرت سقای دلم

ناگهان ناله ای مجروح برامد که اخا

بنگر مادرت اینجاست ، زهرای دلم

و سراسیمه به دنبال صدا رفت حسین

رفت و برگشت ولی خم شده آقای دلم

خبری آمده از او خبری نیست دگر

و کسی داد زد ای وای عمو  وای دلم

با همین گریه نوشته میان روضه

علقمه آمده ام لیک با پای دلم

یاسر مسافر

حضرت عباس(ع)-شهادت

می رود جان ز تنم با نفس آخر تو

کمرم تا شده با دیدن این پیکر تو

خیز و بنگر که عدو از غم من می خندد

شمر گوید که حسین هست کجا حیدر تو؟

دیدن تو سر پا معجزه ای می خواهد

وایِ من آب گذشته است دگر از سر تو

باورم نیست! ببینم تو همان عباسی؟

ای صنوبر! قد من آب شده پیکر تو

تویی و شرم رباب و علیِ اصغر من

منم و خجلت از روی تو و مادر تو

شده دعوا به سر ذبح تو ای شیر علی

بی حساب است و عدد جایزه های سر تو

راستی زائر زهرا شدنت باد قبول

باورت گشت بود مادر من مادر تو *

یا مرو یا که مگو بر سر دروازۀ شام

با رقیه که عمو هست کجا معجر تو؟!!

××× 

* مادرم مادر تو  مادر تو مادر من (استاد علی اکبر لطیفیان)

 منتظر باید بگیری دامن عباس را                     دوست دارد مهدی ام ذکرغم عباس را

                          باید از ساقی بخواهی تو وصال یار را                  با دعای عاجــــلـش بینی جمال ياررا

                         ای عمو قربان دستانت بگو مهدی کجاست؟            عالمی مبهوت ایمانت بگو مهدی کجاست؟                          

                          عاشقـان هر دو عالــ م تشنه دیـدار او                     من فدای مشک بی آبت؛ بگو مهدی کجاست؟

                          کا فـران بد ر وخیبر در مقـام انتقام                       کینه آنها عیان گشته، بگو مهدی کجاست؟

                         قلب (خادم) خون شده از صهیونیسم وظالمان          منتقم بر خون زهرایت ، بگو مهدی کجاست؟   

نیامد عباس

چشم ها غرق تماشا، که نیامد عباس

نگران بر لب دریا،که نیامد عباس

اشک ها همسفر آه، در آن لحظه ی تلخ

خسته از دیدن صحرا که ، نیامد عباس

کودکان منتظر او که مگر برگردد

آه از این شوق تماشا، که نیامد عباس؟!

بانگی از دور که در حنجره زخمی دارد

می کند فاش سخن را: که نیامد عباس

کودکی از دل خیمه، به پدر می گوید:

تو ندیدیش؟ بگو،یا که نیامد عباس!

خادم (بنابی) شعر با تلخیص از برادرمان موسوی

يا قمر العشيره

روی این پشت شکسته کوهی از غم ریخته

برسرم بی تو برادر خاک عالم ریخته

زود پیدا کردمت ٬اینقدرها هم سخت نیست

پیکرت را دیده ام٬ در راه کم کم ریخته

رد سرخی که به دنبالم کنارت آمده

خون دست توست٬ از مابین دستم ریخته

زخمهایت٬ ابروانت٬ بند بندت وا شدند

بر سرت انگار صدها ابن ملجم ریخته

از عمودی که سرت خوردست سنگین تر نبود؟

چهره زیبای تو بدجور درهم ریخته

(حسن لطفي)

   الآن انكسر ظهري

اینکه بر سینه ی خود داغ برادر دارد

نتواند که سر از سینه ی تو بردارد

تیرها با همه قامت به تنت جا شده اند

وای بر من چه قدر پیکر تو پر دارد

میکشی پا به زمین و کمرم می شکنی

کمی آرام که در پای تو مادر دارد.....

.....میکشد تیر ز چشمان تو با دست کبود

ولی این تیر چرا هیبت خنجر دارد

ای رشید حرمم بی تو حرم غارت شد

آخر این خیمه ی آتش زده دختر دارد

چه شده با سرت از ضربه ی سنگین عمود

بین ابروی تو سخت است ترک بردارد