بعد روز دهم به هر مجلس

راوی و روضه خوان شدی بانو

من چه گویم؟ که در کلام حسین

"بهترینِ زنان" شدی بانو

عمه ی تو عقیله ی هاشم 

و به اهل قریش عقیله تویی

"کرم الوافری" و " عقل التّام"

صاحب "سیرة الجمیلة" تویی

پدرت که حسین، جای خودش 

تو و اصغر چه مادری دارید!

غصه ی هر دوتان رباب شده

حسِّ خواهر برادری دارید

از همان لحظه ی تولد، تو 

خوش نشستی به سینه ی بابا

محض روی پدر تبسم کن

راحت جان! سکینه ی بابا!

پاشو از پیش پای این مرکب 

پدرت را نکش، کنار بایست

غم ناموس قاتل مرد است

اشک دختر عذاب هر پدریست

عصر روز دهم به بعد خودت 

جای اصغر بمان کنار رباب

مادرت را ببر ازین صحرا

بعد اصغر تویی قرار رباب

داود رحیمی

سه ساله...

خوش آمدی و شدی شمع محفلم بابا

مگو چرا شده ویرانه منزلم بابا

تو آفتاب منی و ز ابر خون هر بار

نگاه می کنی و میبری دلم بابا

درست شکل تو بود آن سری که می دیدم

به روی نی همه جا در مقابلم بابا

مگر که عمه به تو گفته از چه خیره شدی

به پای خسته و زخم و پر آبلم بابا

بهانه ی تو گرفتم طعام آوردند

مگر کند از تو دمی غافلم بابا

به روی دامن خود هم دمی مرا بنشان

بگو رقیه گل ناز و خوشگلم بابا

امیرفرخنده

سه ساله...

بابا ببین بدون تو بی بال و پر شدم

از ضربه های دشمنتان درد سر شدم 

دیگر صدای عمه به گوشم نمیرسد

یاعمه نیست دور و برم یا که کر شدم

هر بار می گرید . عدو با تازیانه ...

میزد به ضربی بر سر و پا تازیانه ...

طفلی میان دست و پا هی گریه می کرد

تا بر زبان میگفت بابا تازیانه ...

میگفت عدو بر دختری غمگین و نالان..؟

یا نام بابا را نبر یا تازیانه ...

اینجا چه رسمی دارد ای بابای خوبم

هرکس شبیه باشد به زهرا تازیانه ...

شاعر: امیرفرخنده

رقيه جان...
من ديگه بال پريدن ندارم
من ديگه حال دويدن ندارم
بعد از اين ديگه سراغ من نيا
گيسويي برا كشيدن ندارم

ميشه روناقه سوارم نكني
گلمو اسيره خارم نكني
ميشه گوشوارمو برداري بجاش
با لگد ديگه بيدارم نكني

يه نفر نگفت كه دختره نزن
پر و بالم كه نميپره نزن
بخدا اگه يه لحظه صبر كني
عمه مياد منو ميبره نزن

ساقه ام شكسته ميشود نزن
تازيانه بزن و لگد نزن
حالا كه دل پري داري باشه
بزن اما ديگه حرف بد نزن

بنشينيد موهامو حنا كنيد
ليلة الوصل منو نيگا كنيد
من ديگه مسافرم بايد برم
پس ديگه رخت منو جدا كنيد

وای ای پدر چه گویمت از ماجرای شمر

میلرزد این تنم به خدا از صدای شمر

طعــنه شنــیده ام ز تمــــام حرامیـــــان

سخت است هرکدام ولی خنده های شمر

مثــــل تمـــام پیکــر تو رفت چــــــادرم

مابیــن قتله گـــاه تو در زیــر پای شمر

در راه گیسوان تو می ریخت بر زمین

لعنت به خولی و انس و پنجه های شمر

انگشتر و عبا و قبای پدر که هیچ

عمه ببین ردای پدر شد ردای شمر

بی حرمتی شد از همه سو بر تن تو، آه

هر لحظه اش عذاب ولی لحظه های شمر

رسول ملكي

یا رقیه...

هرکی رسید با مشت می زد

من و به قصد کشت می زد

یه دختر شامی من و

با چوب و سنگ، از پشت می زد

سیدمحمد سلیم بهرامی

یا رقیه...

دختر شامی خبر می آورد

موی خود را تا کمر می آورد

دوستانش زیر خنده میزنند

او ادایم را که در می آورد

تودیدی حرمله ماراکتک زد

شنیدی شمر بر زخمم نمک زد

شنیدی معجر من را کشیدند

شنیدی پشت اطفالت دویدند

کلب ، وقتی کاسه میلیسد خدا را شاکِر است

العجب... از دید برخی کلب هم یک کافِر است

کلب دربار رقیه برتر است از جن و انس

این سِمَت از آن سِمَت های به نام و فاخِر است

قطره اشکی که برایت ریختم مستم نمود

اشک هم چیز عجیبی هست چیزی نادِر است

خلق فرموده تمام قلبهای مست را

ای گداها بر تمام فعل ها او قادِر است

من رقیه مذهبم سنگم زنید ای مومنان

این گدا بهر دم افشانی برایش حاضر است

مکتب بی بی رقیه مکتب صوم و صلات

خوش بحال آنکه درس و مکتبش را ناشر است

هر که در دل با رقیه جنگ دارد یک کلام :

کافِر است و کافِر است و کافِر است و کافِر است

مدح بی بی را ز لبهای ابالفضلش شنو

این فقط تعریف عقل ناقص یک شاعِر است

مدح و توصیف مقامش کار "جعفر" نیست چون

این زبان از مدح او مهمور و لال  و قاصر است

سروده جعفر ابوالفتحی