مصطفی متولی

حضرت رباب(س)-بازگشت کاروان به مدینه

شکسته پشت غم از بار غصه های رباب

از آن زمان که شنیده است ماجرای رباب

به سوز سینه ی گهواره داغ غم زده است

شرار زخم دل خون لای لای رباب

و تار صوتی آتش گرفته می فهمد

که آمده چه بلایی سر صدای رباب

برای کودکش آن قدر آه و ناله نکرد

که چشم مشک پر از اشک شد به جای رباب

به جان گریه ی شش ماهه روی دست حسین

کسی نریخته اشکی مگر به پای رباب

قنوت صبر گرفته برای حلق علی

خدا کند به اجابت رسد دعای رباب

میان هلهله ی چنگ و های و هوی رباب

سه شعبه زخم زد و ناله شد نوای رباب

و ناگهان پر و بال فرشته ها تر شد

به خون کشته ی مظلوم کربلای رباب

"رقیه" آمده از یک فرشته می پرسد

پیام تسلیت آورده ای برای رباب؟

و فکر می کنم آب فرات گِل شده است

که ریخته به سرش خاک، در عزای رباب

خدا به داد دل خاطرات او برسد

چه می کشند خیالات انزوای رباب  

محمد جواد غفورزاده (شفق)

امام سجاد(ع)-بازگشت کاروان به مدینه

بشیر! این جا که عقل و عشق مات ست

مدینه، وادی صبر و ثبات ست

مدینه، شهر خون، شهر شهادت

مدینه، ساحل عشق و نجات ست

از ره دور خبر می آید

کاروانی ز سفر می آید

راه این قافله را باز کنید

دختر شاه ظفر می آید

معجری را که به سر پوشیده

به رقیّه چقَدَر می آید

آب و آیینه بیارید همه

مادری با دو پسر می آید

وارث رزم حسن،عبدالله

مثل بابا به نظر می آید

قاسم از بسکه شهادت طلب است

از لبش شهد شکر می آید

مشک ها را همه پر آب کنید

کودکی با لب تر می آید

قمر قافله ی هاشمیان

از پس ابر به در می آید

چقَدَر کرب و بلا دلگیر است

از غمش حوصله سر می آید

وای از حال یتیمی،وقتی

از لبش خون جگر می آید

حرمله در پی صیدش دارد

با سه تا تیر سه پر می آید

  يا زينب كبري (س)

ديده بگشا و ببين زينبت آمد مادر

زينب خسته و جان بر لبت آمد مادر

از سفر قافله‌ي نور دو عينت برگشت

زينبت با خبرِ داغ حسينت برگشت

بازگشت كاروان به مدينه

زينب آئينه ي جلال خداست

چشمه ي جاري كمال خداست

ردّ پايش مسير عاشوراست

خطبه هايش سفير عاشوراست

مثل كوهِ وقار برگشته

وه چه با افتخار بر گشته

غصّه و ماتم دلش پيداست

رنگ مشكي محملش پيداست

پشت دروازه خواهري آمد

خواهر بي برادري آمد

خواهري كه تنش كبود شده

رنگ پيراهنش كبود شده

نيمه جاني كه كاروان آورد

با خودش چند نيمه جان آورد

كارواني كه شير خواره نداشت

گوش هايي كه گوشواره نداشت

گر چه خورشيد عالمين شده

چند ماهي ست بي حسين شده

چند ماه است ديده اش ابري ست

بر سرش سايه ي برادر نيست

آسمان بود و غم اسيرش كرد

خاطرات رقيه پيرش كرد

رنگ مويش اگر سپيده شده

بارها بارها كشيده شده

بهر اُمّ البنين خبر آورد

از ابالفضل يك سپر آورد

از حسينش فقط كفن آورد

چند تا تكّه پيرهن آورد

(علي اكبر لطيفيان)

 برگشت كاروان به مدينه

همه جا عطر ياس مي آمد

عطر ِ ياس پيمبر رحمت

خيمه ميزد به پشت دروازه

عابد اهل بيت با زحمت

آمدم از سفر، مدینه سلام

خسته و خون جگر مدینه سلام

با شکوه و جلال رفتم من

دیده ای با چه حال رفتم من

سوی دروازه های شهر نبی

کاروانی زدور می آید

کاروانی که از میانه ی آن

عطر عشق و حضور می آید

عمر سفر آمد به سر مدینه 
داغ دلم شد تازه تر مدینه

فریاد زن اعلام کن خبر ده 
برگشته زینب از سفر مدینه 

من که بر گشته ام از کرب و بلا

هست در صحن دلم روضه به پا

منکه بی یار و حبیب آمده ام

به مدینه چه غریب آمده ام

دیده ام داغ همه همسفران

شده ام همسفر خونجگران

دیدگانم که زغم گریانند

روضه خوان بدنی عریانند

بدنی که سر او بر نی بود

پای آن سر شده چهره کبود

بدنی که موی من کرد سپید

زخم و داغ از سم مرکب ها دید

آنکه شد پیر غم این دوران

اشک او کرد عدو را خندان

بیشتر از همه من رنجیدم

داغ یک غافله یوسف دیدم

گر قد و قامت من خم گشته

داغ بر دوش محرم گشته

من که پیغمبر عاشورایم

خجل از مادر خود زهرایم

چونکه از یوسف خونین بدنش

درکفم هست فقط پیرهنش

دلم از غصه یارم تنگ است

آه سوغات سفر خونرنگ است

منکه از داغ حسین افسردم

کاش در کرب و بلا می مردم