از میان غباری از اندوه

از دل ریگهای صحرا ها

کاروانی ز راه آمده بود

کاروان قبیله ی دریا

کجایی که ببینی غم گرفتم
عزاداری برا تو کم گرفتم
کجایی که ببینی دم گرفتم
هنوزم معجرو محکم گرفتم

کاروان عشق....

ای مدینه دوباره برگشتم

با دل پر شراره برگشتم

بی علی ، بی رقیه ، بی عباس

با همان گاهواره برگشتم

از مسیری که بهر سنگ زدن

میگرفتند استخاره، برگشتم

همرهم بود زیور آلاتم

ولی بی گوشواره برگشتم

آه از خیمه ای که غارت شد

با دو چشم ستاره برگشتم

از کنار تن لگد مال و

بدن پاره پاره برگشتم

با حجابی که بین آتش سوخت

از دل هر نظاره برگشتم

رضا باقریان

چه غمی داره زینب ، داداش تو میدونی :

مگه یادم میره من بودم و چشای گریون

مگه یادم میره تو بودی عازم میدون

مگه یادم میره بوسیدم اون گلوی گلگون

از این بانو قمر ها را گرفتند

از این مادر پسر ها را گرفتند

شنیده بچه هایش جان سپردن

به روی نیزه سر ها را گرفتند..

تک و تنها میان کوچه میرفت

که از آه اش گذر ها را گرفتند

بشیر آمد...حسینش را صدا زد

و از زینب خبر ها را گرفتند...

خبر آمد عمو دستش قلم شد..

و بعدش هم کمر ها را گرفتند

حامد جولا زاده

سر پناهِ زمينيان زينب

مادرِ هفت آسمان زينب

قبله گاهِ فرشته هاي خدا

شمع جان هايِ نيمه جان زينب