سلطان کربلا

( ( الـسلا م علیک یا رسول اللّه ! انا الحسین بن فاطمة , فرخک وابن فرختک وسبطک الذی خ لفتنی فـی امـتـک , فـاشـهـد یا نبی اللّه ! انهم خذلونی ولم یحفظونی وهذه شکوای حتی القاک , صلی اللّه علیک ) ) ( ( 187 ) ) . به دنبال مرگ معاویه در رجب سنه شصت واحضار شبانه امام حسین ( ع ) به دارالاماره برای بیعت بـا یزید ونپذیرفتن آن بزرگوار, حضرت برای وداع با پیامبر ( ص ) به کنار روضه شریفه , مشرف شد وجملات فوق را عرض کرد که : . ( ( سـلام بـر تـو ای رسـول گرامی ! من فرزندت حسین پسر فاطمه هستم که خیلی به من علاقه داشـتی , ای رسول خدا ! شاهد باش که این امت رعایت مارا نکردند, این گلایه من است تا وقتی که شمارا ملاقات کنم ) ) .

( ( انا للّه وانا الیه راجعون , وعلی الا سلا م السلا م اذ قد بلیت الا مة براع مثل یزیدولقد سمعت جدی رسول اللّه ( ص ) یقول : الخلا فة محرمة علی آل ابی سفیان ) ) ( ( 179 ) ) . یکی از ملاقاتهای سیدالشهدا ( ع ) در مدینه , ملاقاتی است که با ( ( مروان بن حکم ) ) انجام شده است وقـتـی ولید بن عتبه , حاکم مدینه شبانه امام ( ع ) را برای بیعت بایزید احضار کرد, حضرت فرمود : ( ( بیعت باید علنی باشد ) ) . مروان گفت : ( ( امیر, عذر اورا نپذیر واگر بیعت نمی کند, اورا گردن بزن ! ! ! ) ) . ( ( فغضب الحسین ( ع ) ثم قال : ویل لک یابن الزرقا ! انت تامر بضرب عنقی کذبت و اللّه ولؤمت ) ) . بعد حضرت , رو به ولید کرد وفرمود : . ( ( انا اهل بیت النبوة ومعدن الرسالة ومختلف الملا ئکة وبنا فتح اللّه وبنا ختم اللّه ویزید رج ل فاسق شارب الخمر, قاتل النفس المحرمة , معلن بالفسق ومثلی لا یبایع مثله ) ) . ( ( ما خاندان نبوت ومعدن رسالت هستیم که خانه ما محل رفت وآمدملائکه است شروع وختم امور, بـه مـاست ویزید مردی فاسق وشارب الخمر وکشنده مردم بی گناه وفاسق دریده است وشخصی همانند من با او بیعت نمی کند ) ) .

( ( ایـها الا میر ! انا اهل بیت النبوة ومعدن الرسالة ومختلف الملائکة وبنا فتح اللّه وبنا ختم اللّه ویزید رجـل فـاسق شارب الخمر, قاتل النفس المحرمة , معلن بالفسق ومثلی لا یبایع ل مثله ولکن نصبح وتصبحون وننظر وتنظرون , اینا احق بالخلا فة والبیعة ) ) ( ( 169 ) ) . بـه دنبال هلاکت ( ( معاویه ) ) در نیمه رجب سال شصت وروی کار آمدن یزید,وی , طی نامه ای به ( ( ولید بن عتبه ) ) پسر عمویش که حاکم مدینه بود از او خواست تا ازسه نفر بیعت بگیرد : . 1 ـ امام حسین ( ع ) . 2 ـ عبداللّه بن زبیر . 3 ـ عبداللّه بن عمر .

 چـون نـامـه بـه او رسـید, وی جریان را با ( ( مروان ) ) در میان گذاشت , مروان گفت : ( ( مصلحت ایـن اسـت کـه تـا خبر مرگ معاویه منتشر نشده واینان مطلع نشده اند, از آنان بیعت بگیری واگر مخالفت کردند, گردنشان را بزنی ) ) . ( ( ولـیـد ) ) در هـمـان شـب به سراغ امام حسین ( ع ) فرستاد حضرت با سی نفر ازجوانان بنی هاشم وغلامان خود در حالی که مسلح بودند به مقابل دار الخلافه رسیدندوآنان بیرون ایستادند که اگر صدای امام ( ع ) بلند شد برای دفاع از امام , وارد شوند .

( ( بسم اللّه الرحمن الرحیم , اما بعد : فکان الدنیا لم تکن وکان الا خرة لم تزل ,والسلا م ) ) ( ( 161 ) ) . ( ( گویا دنیایی نبوده وگویا آخرت همیشه بوده است ) ) . طـبـق نقل ( ( ابن قولویه ) ) , امام حسین ( ع ) این نامه را از کربلا برای برادرش ( ( محمدبن حنفیه ) ) وجماعتی از بنی هاشم نوشته است .
 

( ( بـسـم اللّه الـرحـمن الرحیم , من الحسین بن علی الی وجوه اخوانه المؤم نین والمسلمین , سلا م عـلیکم , فانی احمد اللّه الذی لا اله الا هو, اما بعد : فان کتاب مسلم بن ع قیل جانی یخبر فیه بحسن رایکم واجماع ملاکم علی نصرنا والطلب بحقنا, فسالت اللّه ان یحسن لنا الصنیع وان یصیبکم علی ذلـک اعـظـم الا جـر وقـد شـخصت الیکم عن مکة یوم الث لا ثا لثمان مضین من ذی الحجة یوم الـتـرویـة , فـاذا قـدم عـلیکم رسولی فانکمشوا فی امرکم وجدوا, فانی قادم علیکم فی ایامی هذه , والسلام علیکم ) ) . حـضـرت نامه را از منزلگاه ( ( حاجر ) ) ( ( 154 ) ) , از ( ( بطن الرمه ) ) برای مردم کوفه فرستادندحامل نامه , ( ( قیس بن مسهر صیداوی ) ) است نامه وقتی نوشته شده که هنوز از شهادت مسلم , خبری به امام ( ع ) نرسیده بود سیدالشهدا ( ع ) . در این نامه پس از حمد وثنای الهی می فرماید : . ( ( نامه مسلم که حاکی از اتحاد واتفاق وگرفتن حق ما بود, رسید, از خداوندمتعال می خواهم که کـارهـای مـا بـه خوبی انجام گیرد وبه شما هم اجر ومزد فراوان عنایت فرماید من روز سه شنبه , هـشـتـم ذیحجه , مصادف با روز ترویه , از مکه خارج شدم وچون فرستاده ام نزد شما آمد, در انجام کارهای خود کوشش کنید که همین روزها به شما ملحق می شوم , والسلام ) ) .
 

( ( وخـیر الا مان , امان اللّه , ولم یؤمن باللّه من لم یخفه فی الدنیا, فنسال اللّه مخافة فی الدنیا توجب امان الا خرة عنده ) ) ( ( 148 ) ) . ( ( عـمـرو بـن سعید اشدق ) ) والی مکه از طرف یزیداست در حالات ( ( عبداللّه بن جعفر ) ) گفتیم هـنـگـامـیکه وی از حرکت امام ( ع ) مطلع می شود, نزد ( ( عمرو بن سعید ) ) می آید وامان نامه ای را برای حضرت می گیرد : . ( ( بـلـغـنی انک قد عزمت علی الشخوص الی العراق , فانی اعیذک باللّه من الشقاق ,فان کنت خائفا فاقبل الی , فلک عندی الامان والصلة ) ) . ( ( با خبر شدم که تصمیم داری به سمت عراق حرکت کنی , تورا به خدا ! ازاختلاف بپرهیز واگر از روی ترس وناچاری به سمت عراق می روی , به سوی من بیاکه در امان وتوجه من هستی ) ) . حضرت در پاسخ , جمله فوق را مرقوم فرمود : . ( ( بـهترین امانها, امان خدااست وکسی که در دنیا از خدا, ترس و واهمه نداشته باشد, به خدا ایمان ندارد از خداوند تعالی ترسی را در دنیا می خواهم که موجب امان آخرت در نزد او باشد ) )