سلطان کربلا

ایرانیان همچون دیگر ملتها دین اسلام را به این دلیل پذیرفتند که دینی آسمانی است و فرامین آن خدایی و پیام آن با پیام فطرت سازگار است. در این مکتب است که ارزشهایی نظیر شهادت و جهاد معنی می‌دهد و شهید قداست و ظلمت خاصی می‌یابد و شهادت به کام مجاهد شیرین‌تر از عسل می‌گردد. و به کوشش کنندگان راه حق مژده هدایت داده می‌شود: «الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا» (بقره /132) و مظاهر این مکتب ارج می‌یابند و شایسته‌ترین خویهای آسمانی: ایثار، بیداردلی، ثبات بر طریق حق، فداکاری، مروت، وظیفه‌شناسی تجلی می‌نماید. نظر به این که در این مقال سخن از اسوه‌های تربیتی و اخلاقی است.

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم: «مکتوب عن یمین العرش انَّ الحسین مصباح الهدی و سفینة‌النجاة» [1] .همره هر موج خونش، گوهری ممتاز دارد کربلا در سینه‌اش پنهان هزاران راز داردعبارت حماسه و شور حسینی، به طور مکرر در میان مردم ما به کار رفته است و تحقق آن، که مربوط به جنبه عاطفی و احساسی «عاشقان حسینی» است تأثیرات فراوان داشته و شاید از کمترین عامل مؤثر (شور و احساسات) بیشترین تأثیر (ایجاد و حفظ ایمان و افزایش آن) را داشته‌ایم.
مگر نه این است که دینِ انبوهی از مردم ما در ایّام محرّم و یا عاشورا زنده یا زنده‌تر می‌شود و باعث حفظ و افزایش ایمان آنها است.آیا این واقعیت تاریخی که جرقّه و شروع انقلاب و اعلان برائت از حکومت ظلم و فساد شاهنشاهی از محرّم 41 شروع شد، قابل انکار است؟ و یا این که مؤثرترین و پیروزمندترین عملیات‌های نظامی در دوران جنگ هشت ساله با سینه زنی‌ها و رمز یاحسین علیه‌السلام و شروع شده است... و این که تأثیر گذاری فراوان و نهفته و قابل هدایت و جهت دهی (تأکید بر شعور حسینی) موجب شد که سیاست دشمنان دین برکم رنگ و بی‌محتوا کردن و در برخی مواقع، برنابودی شور و حماسه و عزاداری سالار شهیدان دچار شکست شود.

يا مقلب القلوب والابصار، يا مدبرالليل و النهار، يا محول الحول و الاحوال،حول حالنا الي احسن الحال.امسال آغاز بهار و سال نو، با روزهاي عاشوراي حسيني و تجديد خاطره آن‌حماسه بزرگ تاريخي تقارن است.براي ملت عزيز ما كه ارادت مند و عاشق حسين بن علي (ع) هستند، اگر چه عيدبه معناي جشن و شادي كودكانه وجود ندارد، اما به جهت معنوي اي كه ناشي از عزت و افتخار است وجود دارد، زيرا حسين بن علي (ع) مظهر عزت راستين و نمودار كامل افتخار حقيقي است، هم در چشم ما مردم اسير در دستگاه مادي عالم و هم براي رستگاران عالم ملكوت.امسال، سال شمسي ما، هم در فروردين و هم در آخر سال (در اسفند) با عاشوراي حسيني مقارن و مصادف است. بنابر اين جا دارد كه ما امسال را سال عزت و افتخارحسيني بدانيم.

در این نوشتار بر آنیم که محتوای «جنبش احیای دین» و ماهیت «نهضت احیای دین» را در قیام حضرت اباعبدالله (ع) بیابیم.در ابتدا به فلسفه اجتماعی اسلام یعنی «به پا داشتن و اقامه عدل» و اهمیت آن در «بینش اجتماعی اسلام» اشاره‌ای شده است و تأثیر عدالت را در تحقق اهداف مکتب اسلام مورد توجه قرار داده‌ایم.در نهایت با استناد به کلام امام حسین (ع) و با بهره گیری از اندیشه‌های محییان بزرگ اسلام در دوران معاصر (حضرت امام، آیت الله مطهری، آیت الله خامنه‌ای) نتیجه گرفتیم که به پا داشتن عدل و به عبارت دیگر «احیای فلسفه اجتماعی دین» مفهوم و معنای احیاگری نهضت حسینی است.

از نمونه هایی که نقل شد، همچون مادر وهب، مادر عمروبن جناده، ام خلف و ... بر می آید که زن مسلمان نمونه، نه تنها از شهادت جوان خویش در راه عقیده و دین خدا روی برنمی تابد، بلکه مشوقی برای اینگونه مجاهدات و جانفشانی هاست و پسر را به جنگیدن و شهادت در راه امام حق، ترغیب می کند.

تربیت نسلی شهادت طلب و جان نثار، پیام عاشورا به همه مادران است. در مورد حضرت زینب نیز که دو پسرش عون و محمد در کربلا به شهادت رسیدند، جلوه دیگری از شهید پروری مادران متعهد را می بینیم. حضرت زینب، هم دختر شهید بود، هم خواهر شهید، هم مادر شهید، هم عمه شهید. صبر و مقاومت او در برابر شهادت ها بود که او را قهرمان صبر ساخت.

از جلوه های بارز حضور زنان در حماسه عاشورا، تعهد و پای بندی آنان به حرمت ها و احکام الله و مراعات مسائل حجاب و عفاف است.

حضوری این چنین، نشان می دهد که مشارکت زن در عرصه های مبارزات و دفاع از حق، منافاتی با فعالیت های بیرون از خانه ندارد، به شرط آنکه حریم عفاف و حدود الهی رعایت شود و متانت لازم مراعات گردد.

اهل بیت امام حسین (علیه السلام) در سفر کربلا، منادی این متانت و عفاف بودند، هر چند سپاه کوفه به حریم آنان بی حرمتی کردند و در دوران اسارت، آنان را در مضیقه وسایل پوشش قرار دادند، دلیل دیگری بر اهمیت و قداست حفظ حجاب و عفاف، حتی در بدترین شرایط اجتماعی و مضیقه های تحمیلی است. به چند نمونه اشاره می شود:

بررسی همه موارد و شواهد این حضور، به طول می انجامد، بعنوان نمونه به چند صحنه اشاره می شود، تا روشنگر این بعد باشد، آن هم از بانوان غیر اهل بیت عصمت.

طوعه

وقتی حضرت مسلم به نمایندگی از سوی امام حسین (علیه السلام) به کوفه اعزام شد و هزاران نفر با او بیعت کردند، با آمدن ابن زیاد به کوفه و دگرگون شدن اوضاع، مردم نیز دور مسلم بن عقیل را خالی کردند و او تنها و غریب و سرگردان در شهر کوفه می گشت و پناه و مامنی نداشت.طوعه زنی فداکار بود که وقتی مسلم را شناخت، با آنکه شهر پر آشوب بود، او را به خانه خویش راه داد و پذیرایی کرد و با این عمل مخاطره آمیز و شجاعانه، وفاداری خویش را به امام حسین (علیه السلام) و نماینده او نشان داد.(568)