سلطان کربلا

اشاره

از سيره معصومين و انبياءعليهم السلام و اولياء الهي نقل شده، كه اشك و ترس و لرزه بر اندام وجودشان تا آن جا تحقق مي‌يافته، كه از حالت عادي خارج شده، غش كرده و از خود بي‌خود مي‌شدند، قالب تهي و جان به جان آفرين تسليم مي‌نمودند، البته بايد توجه كرد، كه خداوند سبحان؛ كه در بي‌نهايت متصف به كمالات و پاك از عيوب مي‌باشد و وجودي بي انتها از رحمت و مغفرت است، ترس از او چه معنا و مفهومي دارد؟ج: حكمت و عدالت او، دقت در حساب و محاكمه‌اش، در مقام عذاب و تنبيه «اَشَدُّ المُعاقِبينَ في مَوْضِعِ النِّكالِ وَ النقَمَة؛ [152] او شديدترين  عذاب و مجازات كننده در جايگاه عقوبت و تنبيه مي‌باشد».

اشاره

در هر زمان و مكاني، در هر كار و تلاشي، در هر مسير و طريقي سياسي و اقتصادي، فرهنگي و ديني رهبري و راهبري جز اصول زيربناي امور است. لذا بهشت و جهنم هم راهبراني دارد.امام حسين عليه السلام فرمود: «اِمامٌ دَعا اِلَي اللَّهِ فَاَجابُوهُ اِلَيْهِ، وَ اِمامٌ دَعا اِلَي الضَّلالَةِ فَاَجابُوهُ اِلَيْها، هؤُلآء فِي الْجَنَّةِ، وَ هؤُلاءِ فِي النَّارِ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلْ؛ «فَريقٌ في الْجَنَّةِ وَ فَريقٌ في السَّعيرِ؛ [151] رهبري كه دعوت به سوي خدا مي‌نمايد، پس او را در همان جهت اطاعت مي‌نمايند. و راهبري كه دعوت به گمراهي مي‌نمايد، پس او را به سوي گمراهي اجابت مي‌نمايند، آنان (گروه اول) در بهشت هستند و آن‌ها (گروه دوم) در جهنم مي‌باشند، و اين تفسير گفتار خداوند عزيز و بزرگ است؛ كه فرمود: گروهي در بهشت و گروهي در جهنم هستند». 

اشاره

خداوند حكيم عادل هر موجودي را در نظام آفرينش به گونه‌ايي و اهدافي آفريده است، به ويژه انسان را مكلف به وظايفي نموده، كه بايد آن‌ها را به شكل مطلوب انجام دهد، در اين سرا لازمه تكليف، قدرت و امكان عمل به آن، براي انسان از شرطهاي اوليه تحقق دستورات خداوند مي‌باشد. لذا او بر مقتضاي عدالت و حكمتش از هر فردي به اندازه عقل و فهم و درك و توانايي‌اش تكليف و انجام وظيفه مي‌خواهد، اين مطلب در روايات و آيات جايگاه خاص خود را دارد، كه به آن اشاره مي‌نماييم. 

اشاره

امام حسين عليه السلام فرمود: «مالُكَ اِن لم يَكُنْ لَكَ، كُنْتَ لَهُ مُنْفِقاً فَلا تُبْقِهِ بَعْدَكَ فَيَكُنْ ذَخيرَةً لِغَيْرِكْ وُ تَكوُنَ اَنْتَ الْمُطالَبُ بِهِ‌الْمَاخوُذُ بِحِسابِهِ وَاعْلَمْ اَنَّكَ لا تَبْقي لَهُ وَ لا يَبْقي عَلَيكَ، فَكُلْهُ قَبْلَ اَنْ يَاْكُلَكَ؛ [144] اگر اموال و ثروت براي تو نيست، آن را انفاق نما، اموال را براي بعد از خودت باقي نگذار، پس براي غير تو ذخيره مي‌گردد، و تو نسبت به اموال مورد سؤال و حساب قرار مي‌گيري، و بدان به درستي كه تو براي اموال باقي نمي‌ماني، پس آن ثروت را بخور قبل از اينكه آن اموال ترا بخورد».

اشاره

يكي از علت‌هاي اساسي قيام حسيني زنده نمودن حق و ريشه كن كردن باطل مي‌باشد. هم چنان در بيانات علي عليه السلام هم اين گونه است، در خطاب‌ها به امام زمان هم (عج) همين مطلب آمده؛ اي كسي باطل را ريشه كن مي‌نمايي و حق را حاكم و پايه‌هاي آن را استوار مي‌نمايي.در انديشه و رفتار عملي حق طلبان چيزي جزء عمل به عدل و حق ارزشي ندارد و تمام دنيا و آن چه در آن وجود دارد. تا زماني ارزشمند است، كه وسيله تحقق واقعيت‌ها گردد.

اشاره

اشك شادي و غم از جهات روحي و رواني تأثيرات سازنده جسمي و روحي دارد، و اين اثرات براي همگان خاصه كساني كه اين طريق را پيموده‌اند، واضح و روشن است و در اين مختصر، از بيان مولايمان حسين بن علي عليه السلام بهره‌مند مي‌شويم.امام حسين عليه السلام فرمود: «البُكاءُ مِن خَشْيَةِ اللَّهِ نجاةٌ مِن النّارِ؛ [137] گريه و اشك از خوف خدا نجات از آتش جهنم است».امام حسين عليه السلام فرمود:«بُكاءُ العُيُونِ وَ خَشْيَةُ القُلوبِ مِن رَحْمَةِ اللَّه؛ [138] گريه‌هاي چشم‌ها و ترس دل‌ها از رحمت بيكران و وسيع الهي سرچشمه مي‌گيرد». 

اشاره

امام حسين عليه السلام در جملات نوراني خود، حيات واقعي را در گرو عمل به حق و رها شدن انسان‌ها از بردگي و بندگي دنيا، آثار و تعلقات آن و حركت بسوي عبادت و تسليم شدن، در محضر خداوند سبحان مي‌داند، لذا مي‌فرمايد: «اَلا تَرَونَ اَنَّ الْحَقَّ لا يُعْمَلُ بِه؛ [127] آيا توجه نمي‌كنيد، كه به حق عمل نمي‌شود».