سلطان کربلا

اشاره

مرگ وسيله رفتن به عالم برزخ مي‌باشد و خانه برزخي انسان همان قبر است. زيارت قبور مسلمين و مؤمنين در انديشه مردان الهي از جايگاه ويژه سازندگي و عبرت آموزي برخوردار است، حقيقت مرگ و خارج شدن از دنيا و رفتن به عالم برزخ بر هيچ كس پوشيده نيست.لذا امام حسين عليه السلام زماني كه قبرها را ديد، فرمود: مَا اَحسَنُ ظَواهِرُهَا وَ اَنَّمَا الدَّوَاهِيَ فِي بُطُونِهَا فَاللَّهُ فَاللَّهُ عِبادُ اللَّهِ لاَ تَشْتَغِلُوا بِالدُّنيَا فَاِنَّ القَبرَ بَيْتُ العَمَلِ فَاعْمَلُوا وَ لا تَغْفِلُوا؛ [123] چقدر ظاهر قبرها زيباست و همانا سختي‌ها و مشكلات در درون قبرها نهفته است. به خدا قسم، به خدا قسم، بندگان خدا! به دنيا مشغول نشويد. [و از آخرت و واقعيت و ايمان  به خدا غافل نباشيد] پس به درستي كه قبر خانه عمل [و رفتار و كردار و گفتار انسان] مي‌باشد. پس كار كنيد و غافل نشويد».

اشاره

راستي همه انسان‌ها خدمت ديگران را به خويشتن تحسين مي‌نمايند، به ويژه زماني كه نياز و حاجتي مطرح باشد و اگر كسي به آن بي‌اعتنايي نمايد، او را سرزنش نموده و انتظار خدمت از او دارند. لذا در روايت نوراني حضرت امام حسين عليه السلام مطلب اين‌گونه تشريح گرديده است: «وَ اعْلَمُوا اَنَّ حَوائِجَ النَّاسِ اِليكُم مِن نِعَمِ اللَّهِ عَلَيكُم فَلا تَمِلُّوا النِّعمَ، فَتَحَوَّلَ نَقِماً [119] ؛ اي مردم بدانيد! به درستي كه نيازهاي مردم به سوي شما از نعمت‌هاي خداوند است، پس نعمت‌هاي او شما را خسته نكند، سپس تبديل به عذاب و گرفتاري مي‌گردد». 

اشاره
تاريخ زندگي بشر از روزهاي اول تاكنون، نشانگر فطرت پرستشي اوست. يعني در وجود انسان غريزه بندگي و عبادت وجود داشته و دارد، ولي اين فطرت سالم نياز به راهنما و هدايت دارد. گاهي به وسيله كج انديشان و شياطين، انسان‌ها به سوي عبادت بت‌ها كشيده شده و گاهي به عبادت فرشته‌ها و ملائكه و اجسام ديگر حتي ستارگان آسماني منجر شده است. اما خداوند، راه هدايت اين غريزه را به وسيله وحي و نبوت بيان نموده است. لذا در روايات و آيات بحث بندگي و عبادت خداوند بلند مرتبه به شكل وسيعي مطرح گرديده است.

اشاره
دنيا از دنائت، به معناي پستي است، در مقابل آن كرامت و بزرگواري است. وابستگي به كرامت‌ها، انسان را بزرگوار مي‌نمايد و ارتباط با جلوه‌هاي مذموم دنيا بشر را از انسانيت ساقط مي‌كند.امام حسين عليه السلام فرمود: «فَاِنَّ الدُّنْيا لَوْبَقِيَتْ لاَحَدٍ، وَ بَقِيَ عَلَيْها اَحَدٌ، لَكانَتِ الأَنْبِياءُ اَحَقُّ بِالْبَقآءِ، وَ اَوْلي بالرِّضاءِ، 0وَ اَرْضي بِالقَضآءِ، غَيرَ اَنَّ اللَّهَ خَلَقَ الدُّنْيا لِلبَلاءِ وَ خَلَقَ اَهْلَها لِلْفناء [102] ؛ به درستي كه اگر دنيا براي احدي باقي باشد و فردي در دنيا باقي بماند، انبياء الهي سزاوارتر به باقيماندن در دنيا و بهتر به رضا و قضاي الهي هستند (يعني تسليم امر و حكم و تقدير او مي‌باشند) به درستي كه خداوند دنيا را براي آزمايش و سختي‌ها آفريد و اهل دنيا را براي رفتن و مردن آفريد».

اشاره
آزاد مردان و آزاد انديشان، انديشه و رفتار خويشتن را اسير و برده دنيا و سياست آن نكرده، بلكه خود را در محضر حضرت حق بنده او نموده، از آزادي و مردانگي كه جزء روحيات طبيعي و آفرينش هر انساني است، حفاظت نموده‌اند و از سلب آزادي، متنفرند. حتي جانوران از قفس و منع آزادي بيزارند، لذا در بين انسان‌ها آزادي در محدوده قانون، عقل و شرع، عرف عمومي و سيره عقلاء و مقامات معصوم‌عليهم السلام داراي ارزش والايي است و خارج از اين موارد ظلم و خيانت به اجتماع و عموم مردم محسوب مي‌گردد. و با طريق آزاد منشي كه بايد همه حقوق خدا و مردم در آن مراعات گردد و به حقوق ديگران تعدي و تجاوز نشود، سازگاري ندارد.

اشاره
يكي از شعارهاي حماسي و شورانگيز امام حسين عليه السلام كه روح برائت و بيزاري و عدم پذيرش بيعت با يزيديان را در برداشته است، شعاري است؛ كه امام خطاب به يزيديان فرمود: يزيد ما را بين مدارا كردن و پذيرش ذلت مخير كرده است: «هيهات منا الذله؛ از ما ذلت و پستي دور است» يعني ما دوستي با دشمنان دين خدا و بيعت با آنان را ذلت و شكست مي‌دانيم و در تبيين انديشه خود مي‌فرمايد: زماني كه زندگي در تسلط و حاكميت ظالميني چون يزيديان باشد، مرگ سرخ و شهادت براي من سعادت و عزت و شرف است.

اشاره
يادآوري مصيت‌هاي مظلومين تاريخ به ويژه سيد و سالار شهيدان و مظلومان تاريخ بشريت، سومين وصي بر حق پيامبر و سلالة الرسول، حضرت ابي‌عبداللَّه‌الحسين از ارزش والايي برخوردار مي‌باشد. اين روضه را زماني جبرئيل امين در وقت توبه حضرت آدم ابوالبشر خواند و روزي پيامبر و علي و فاطمه صلوات اللّه عليهم اجمعين خواندند. امام حسين عليه السلام در كرببلا و نينوا مصيبت‌هايي را يادآور نموده، به مناسبت‌ها جمله‌هايي را بيان فرمود، كه همه‌اش مصيبت و گريه، مظلوميت و اشك مي‌باشد.