سلطان کربلا

اشاره
زشتي ظلم و ستم جزء فطرت و آفرينش الهي انسان و از الهامات هدايت تكويني مي‌باشد. لذا همه انسان‌ها و حيوانات از تجاوز و تعدي ديگران ناراحت مي‌گردند و آن را قبيح دانسته و براي دفاع از خويشتن اقدام نموده، تا آن جا كه جان خويش را فدا مي‌كنند. در قرآن شريف و روايات نوراني اهل بيت عليهم السلام مبارزه با ظلم و زير بار ستم ديگران نرفتن تشويق و ظلم پذيري و خودباختگي در مقابل قدرت‌هاي شيطاني زشت شمرده شده است. پس راهيان حق بايد در اين سرا به اسوه‌هاي حسنه و الگوي زيباي انساني اقتدا نمايند. كه حضرت امام حسين عليه السلام و حسينيان براي زنده نمودن روحيه مبارزه با ظلم و فساد هر چه از جان و مال داشتند، نثار و ايثار نمودند.

اشاره
حسيني شدن و حسين گونه بودن و در اين طريق حق تا پايان عمر ماندن، موجب حيات و مرگ با عزت مي‌گردد. مردي خدمت حضرت امام عليه السلام عرض كرد: اي فرزند رسول خدا! من از شيعيان خاص شما هستم. حضرت فرمود: «يا عَبداللَّهِ فَاِذا اَنْتَ كَاِبْراهيمِ الخَليلِ عليه السلام اَلّذي قال اللّهُ وَ اِنَّ مِن شيعَتِهِ لَاِبْراهيمَ اِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَليمٍ فَإِنَ كانَ قَلْبُكَ كَقَلْبِهِ فَأَنتَ مِن شيعَتِنا وَ اِنْ لَمْ يَكُنْ قَلْبُكَ كَقَلبِهِ وَ هُوَ طاهِرٌ مِنَ الغِشِّ وَ الْغِلَّ فَاَنْتَ مِن مُحِبّينا؛ [79]

اشاره
امام حسين عليه السلام مي‌فرمايد: اي فرزندان آدم درباره مرگ و قبر، قيامت و شهادت اعضاي بدن، وضع پدران و فرزندان خود فكر كنيد، چه شدند؟ به دنيا و جلوه‌هاي زيباي آن وابسته نشويد، بلكه آن را رها نماييد، زيرا دنيا و آن چه در آن است، فاني مي‌گردد، پس بي رغبت و بي توجه به دنيا و زينت‌هاي آن شويد، كه معناي زهد همين است.حضرت فرمود: «يَابْنَ آدَمَ! تَفَكَّرْ، وَ قُل: اَيْنَ مُلُوكُ الدُّنْيا وَ اَرْبابُها، اَلذَينَ عَمَّرُوا خَرابَها، وَ احتَفَرُوا اَنْهارَها،وَ غَرَسُوا اَشْجارَها، وَ مَدَّنُوا مَدائنَها فارَقُوها وَ هُمْ كارِهُونَ وَ وَرَثَها قَوْمٌ اَخَرُونَ، وَ نَحنُ بِهِمْ عَمَّا قَليلٍ لاحِقُونَ؛ [76]

اشاره
احكام الهي در جهت فطرت و عقل، وجدان و عرفِ جامعه انساني مي‌باشد، يكي از مسائل مورد انزجار طبع و عقل سليمِ انسان غيبت است، كه ضررهاي زيادي بر وحدت و محبتِ مردم، اقوام و خويشان و اجتماع مي‌زند، ارواح و جان و آبروي انسان‌ها را هدف قرار مي‌دهد. در اين زمينه آيات و روايات زيادي است، كه به طور خلاصه به آن‌ها اشاره مي‌گردد، فردي نزد حضرت امام حسين عليه السلام از مردي غيبت كرد، حضرت فرمود: يا هَذا كَفِّ عَنِ الغَيبَةِ فَاِنَّهَا اَدامُ كَلابِ النّارِ؛ [71] اي مرد، خود را از غيبت كردن حفظ كن، به درستي كه غيبت غذا و نان و خورشت سگ‌هاي آتش [جهنم] است». 

اشاره
در طول تاريخ غيبت كبري علماء رباني مشعلداران طريق هدايت الهي، پويندگان راه حسيني در جهت اهداف حضرتش گام‌هاي مؤثري برداشته و بشريت را در اين وادي عزت و شرف راهنمايي و هدايت نموده‌اند.حديث اول: امام حسين در مقام و منزلت علما خطاب به آن‌ها مي‌فرمايد: «ذلك بِاَنَّ مَجارِي الاُمورِ وَ الاحكامِ عَلي ايدِي العُلماءِ بِاللَّهِ اَلْاُمَناءُ عَلي حَلالِهِ وَ حَرامِهِ فَاَنْتُمْ المَسْلُوبُونَ تِلك المَنزلةُ وَ ما سلَبْتُم ذلِكَ اِلاَّ بِتَفِرُّقِكُم عَنِ الحَقِّ وَ اخْتِلافِكُم فِي السُنَّةِ بَعْد البَيِّنَةِ الواضِحَةِ؛ [64]

اشاره
امامت و حكومت حضرت مهدي (عج) كه بعد از وفات پدر بزرگوارش حضرت امام حسن عسگري عليه السلام آغاز گرديد و از سال 260 (ه.ق)، غيبت [58] صغراي حضرت شروع شد، كه در اين مدت افرادي جانشين او و رابطه بين مردم با حضرتش بودند، كه اين نيابت را خاصه مي‌گويند،لذا در اين مدت چهار نفر از جانب حضرت معين شدند، كه به ترتيب زير 69 سال نيابت حضرت را عهده‌دار بودند.

اشاره
حضرت امام حسين عليه السلام اهداف قيام خويش را بوسيله نامه‌ائي به بزرگان بصره نوشت و آن‌ها را جهت ياري خويش فرا خواند: «مِنَ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام الي مالِكِ بْنِ مِسمَعٍ، وَ الاَحْنَفِ بْنِ قَيْسٍ، وَ المُنْذِرِبْنِ جاروُدٍ، وَ مَسْعُودِ بنِ عَمْرٍو وَ قَيسِ بنِ الهَيتِم. سَلامٌ عَلَيكُم، اَمَّا بَعدُ فَاِنِّي اَدْعُوكُم اِلي اِحْيآءِ مَعالِمَ الْحَقَّ وَ اِماتَة البِدَعِ، فَاِنْ تُجيبُوا تَهْتَدُوا سُبُلَ الرَّشادِ». [56] درود بر شما، اما بعد، به درستي كه من شما را به جهت زنده كردن پايه‌هاي دين و مرگ و نابودي بدعت هايي (كه گذشتگان پايه‌گزاري نمودند، دعوت مي‌نمايم). اگر اجابت نموديد، به راه رشد هدايت شده‌ايد».