یادگاری از امام مجتبی                                          بود همراه عمو در کربلا

نام آن دردانه عبدالله بود                                        همچو جان از بهر ثارالله بود

کودک اما عاشقی جانانه بود                                  پیر صدها عارف فرزانه بود

چون که شه یاد برادر می نمود                               دیده بر آن ماه منظر می نمود

روز عاشورا که شه گشتی غریب                            از جوانان و عزیزان بی نصیب

بانگ هل من ناصرش آمد بگو ش                             شد ملائک از غم او در خروش

تا که عبدالله شنید این صدا                                    از عمویش ناله واغربتا

آمد از خیمه برون با صد شتاب                                تا کند یاری بر آن عالی جناب

شاه دین گفتا به زینب خواهرم                               سدّ ره شو تا نیاید در برم

آستین از دست زینب بر کشید                                تا کنار عم مظلومش رسید

دید قاتل برده بالاز تیغ کین                                     تا زند بر فرق آن سالار دین

دست خود را آن جوان ماه رو                                   چون سپر بنمود از بهر عمو

شد جدا دستش رسیدی تا به پوست                      داد هدیه دست خود در راه دوست

تیغ دشمن تا که دست او برید                                ناله و آه و فغان از دل کشید

شاه دین چون جان گرفتی در برش                          بوسه می زد بر جمال انورش

                                         جعفری را دیده باشد سوی او

                                         جان فدای آن رخ نیکوی او

                                                            ***                                                       مصطفی جعفری

عمه تو هم بیا و ببین ، افتاده عمو جون رو زمین

دیدی چه خاكی شده برسرم ، وقتشه كه به كمكش برم

عمه صدا می زنه سوی قتلگاه نرو تو رو خدا عبدالله

زیر بارش تیغ و نیزه ها حسین همش می گه نیا عبدالله

اما كنار بدن عمو خود باباش می گه بیا عبدالله

جامونده ای هستم از بنی هاشم

می خوام كه من هم برم پیش قاسم

خیلی خرابه حال من، عمه نیا به دنبال من

تو بده اجازه ی رفتن و، فاطمه صدا می زنه منو

ای خدا چرا بدون سوار مركب عموی من یازهرا

زنده بمونم  اگه بعد از این كه می ره آبروی من یازهرا

راه نفسم و گرفته درد بغض تو گلوی من یا زهرا

نفس نموده به سینه ی تنگم

مثل عمو من برا تو می جنگم

جامونده ای هستم از بنی هاشم

می خوام كه من هم برم پیش قاسم

مونده رو خاكا بدنی غریب

از همه جا می وزه بوی سیب

روی لب حسین زمزمه است

صحرا پر صدای فاطمه است

می سوزه سینه ی كبوتری كه هر پرش جدا شده واویلا

دست پسر یتیم حسن ز پیكرش جدا شده واویلا

مونده كنار تنی كه به دستشه سرش جدا شده واویلا

به قتلگه عمه را صدا می زد

به زیر شمشیر دست و پا می زد

جامونده ای هستم از بنی هاشم

می خوام كه من هم برم پیش قاسم

من که عبد اللهم         یار ثار اللهم        مست تو رهبرم     ای عمو جا ن

زاده مجتبا                سبط خیر النسا    جلوه حیدرم            ای عمو جان       

می دهم جان به راه ولایت              عالمی را نمایم هدایت

                              ای عمو ای عمو  ای حسین جان

بر تو هستم پسر       هر دو دستم سپر      هدیه تو سرم ای عمو جا ن

می کنم افتخار     این که با اقتدار    ما نع لشگرم       ای عمو جا ن

من فدای تو و زینبینم               می رسد تا حرم یا حسینم

                                  ای عمو ای عمو ای حسین جان

هرگز نیاید آن که من از تو جدا شوم

باید فدایی ی تو به کربلا شوم

بودن به همره تو سراسر حیات من

جان می دهم اگر دمی از تو جدا شوم

دستم به دست حضرت زینب نهاده ای

رخصت بده مرا که به راهت فدا شوم

خواهم به سوی معرکه ی پر بلای تو

همچون برادرانم و غرق بلا شوم

پر می کشم به قتله گهت ساقیا مگر

ماند سرت به سلامت و من مبتلا شوم

جان می دهم به جای پدر در حریم تو

تا میهمان فاطمه خیرالنسا شوم

عبداللهم ، عبداللهم                                                         من عاشق ثاراللهم

سر تا بپا دردم عمو                                                           روبرو تو آوردم عمو

با این لب خشکیده ام                                                       دور تو می گردم عمو

                        عبداللهم ، عبداللهم - من عاشق ثاراللهم

هستم یتیم و بی پناه                                                       بر من عمو جان نگاه کن

از شوق جانبازی ببین                                                       من آمدم در قتلگاه

                        عبداللهم ، عبداللهم - من عاشق ثاراللهم

ای روی تو قرص قمر                                                          گر می روی من را ببر

جان علی ِ اصغرت                                                            باشد دلم تنگ پدر

عبداللهم ، عبداللهم - من عاشق ثاراللهم

گرچه قدم کوچک است و بار ندارد
بیشتر از یازده بهار ندارد

عشق تو با سن و سال کار ندارد
سر کشی عشق من مهار ندارد

هرکه شد از عشق مست عبد حسین است
هرکسی عبدلله است عبد حسین است

من که پسر خوانده ی سرای عمویم
ماحصل زحمت دعای عمویم

دست چه باشد کنم فدای عمویم
دار و ندارم همه برای عموم

در سر ما فرق ، بین دست و جگر نیست
مرد خدا نیست آنکه مرد خطر نیست

حضرت عزوجل که ترس ندارد
کوه وقار از کوتل که ترس ندارد

طفل حسن از جدل که ترس ندارد
بچه ی شیر جمل که ترس ندارد

وای اگر نیزه ای به دست بگیرم
زیر و زبر میکنم به عشق امیرم

از سر شوق است اگر که بی کفنم من
مرد بی دفاع عمو حسین منم من

طفل حسن زاده نه خودم حسنم من
عمه مهیای جنگ تن به تنم من

یک تنه پس میزنم به لشکر کوفه
عمه سپاهت منم برابر کوفه

حال که در خیمه های او پسری نیست
از علی اکبرش دگر خبری نیست

ماندن من در حرم چنان هنری نیست
دست ضعیفم که هست اگر سپری نیست

دست من از جنس دست مادر آقاست
ارث قدیمی ما ز کوچه ی زهراست

جان که نباشد حرم چه فایده دارد
بعد عمو پیکرم چه فایده دارد

از همه کوچکترم چه فایده دارد
حبس شدن در حرم چه فایده دارد

عمه یسار و یمین چقدر شلوغ است
دور عمو را ببین چقدر شلوغ است

زانوی من خم شد آن سوار که افتاد
از روی مرکب بی اختیار که افتاد

با طرف راست یک کنار که افتاد
بر روی شمشیر و سنگ و خار که افتاد

عمه ببین نیزه را به مشت گرفتند
موی عموی مرا ز پشت گرفتند

عمه بس است این همه تپیده شدن ها
ضربه ی شمشیر ها شنیده شدن ها

زیر لگدهای چکمه دیده شدن ها
این طرف و آنطرف کشیده شدن ها

دیر شد عمه بیا و مرا رها کن
عمه برو در میان خیمه دعا کن

آمد و آن تیرهای جدا شده را دید
روی تنش زخمهای وا شده را دید

دور سرش چند مرد پاش ده را دید
در بدنش نیزه های تا شده را دید

یابن خبیثه چرا به سینه نشستی
روی حسینیه ی مدینه نشستی
***علی اکبر لطیفیان***

از صبح طلوع آفتاب، دستش تو دست عبدالله بود زینب، امام حسین فرمود: رهاش نکن: این امانت حسنه، آنقدر عاشق عموبود ،دید دشمن عمو را در بر  گرفت ، دید الان نمی رسد، پای برهنه دوید به سوی عمو ،عصر عاشوراست اصحاب همه رفتند، دادا شها،علی اکبر و علی اصغر به عموعباس هم نر سید،میگفت والله لا افارق عمی،  بالای تل زینبیه، دست در دست عمه داره،گریه می کنه، می خواد دستشو باز کنه، یک وقت دید عمو از زین به زمین افتاد، دست و رها کرد، از میان مر کبها خود شو، به عمو رسوند، دید قاتل خنجر کشیده می خواد سر عمو رو جدا کنه، فرمود: یا ابن خبیثین اتقتل عمی، دستش را جلو آورد، دست جدا شد صدا زد وا اُماه

گره از کار من با کینه وا کرد                  خدا داند که با این تن چه ها کرد

خدا لعنت کند آن دشمنی را                     مرا با نیزه از جسمت جدا کرد

من که هستم طفل معصوم حسن                          تنگ شد این خیمه ها از بهر او

کی هراسم باشد از تیر عدو                                   من ز نسل تیر و تابوبتم، عمو                    

گر نباشد حنجر من قابلت                                              ترسم آخر تیر غم بوسد دلت

باده عشقم بده ، هوشم بگیر                                             این دم آخر در آغوشم بگیر

من یتیمم به که بابایم شوی                                              باعث قدری تسلایم شوی

یکی از شهدای کربلا ، عبدالله بن حسن است ، وقتی پدر بزرگوارش امام حسن مجتبی شهید شد ، عبدالله تازه به دنیا آمده بود ابی عبدالله برای او هم عمو بود و هم به منزله پدر .

روز عاشورا ، ابی عبدالله ، عبدالله را به خواهر بزرگوارش زینب سپرد عبدالله مرتب تلاش می کرد که خودش را به وسط معرکه برساند ولی عمّه اش زینب مانع می شد .

اما یک مرتبه عبدالله خودش را از دست زینب رها کرد و گفت : به خدا قسم از عمویم جدا نمی شوم . آمد خودش را به دامن عموی بزرگوارش انداخت ، ابی عبدالله او را در آغوش گرفت . در همین لحظات بود یکی از دشمنان آمد ضربتی به امام حسین بزند تا شمشیرش بلند کرد عبدالله دست خودش را سپر قرار داد در نتیجه بعد از فرود آمدن شمشیر دستش به پوست آویخته شد در این مقطع فریاد زد : یا عماه ! عمو جان ! دیدی با من چه کردند 1  ابی عبدالله برادر زاده را در آغوش گرفت فرمود : عزیزم صبر کن به زودی به جد و پدر و عموهایت ملحق می شوی . هنوز دلجویی امام تمام نشده بود که حرمله  ملعون گلوی نازکش را هدف تیر خود قرار داد در آغوش عمو به شهادت رسید 2.            

1. شهید مطهری ، حماسه حسینی ، ج 1، ص 312 – 310 .

2. سوگنامه آل محمد ، محمد اشتهاردی ، ص 289 .

زبانحال عبدالله بن الحسن (ع) با عمویش امام حسین (ع)

وقت جان کندن من هست عمو می بینی

تو گل عشق ز باغ دل من می چینی

من به عشق تو عمو ضربه ی سختی خوردم

حال از من تو بپرسی ز چه رو رنگینی

ساعتی قبل کنار بدن اکبر خویش

حال باید به کنار بدنم بنشینی

ضربه بر من بزن ای دشمن دون شرم نکن

پاره کن رأس مرا همچو عمو تا بینی

حمله بر من که پسر بچه ای ام نیست روا

نام من نیست علی پس ز چه رو پر کینی

این که غم نیست عمو جان که امان از این شام

در دل اهل جفا من که ندیدم دینی

آرزو دارم عمو مثل علی اکبر تو

اربا اربا شوم و جا نشوم در سینی

 یا کریم ابن الکریم(ع)

يك نفس آمده ام تا كه عمو را نزنی

كه به اين سينه ی مجروح تو با پا نزنی

ذكر لا حول و لا از دو لبش می بارد

با چنين نيزه ی سر سخت به لبها نزنی

عمه نزديک شده بر سر گودال ای تيغ

مي شود پر به سوی حنجره حالا نزنی؟

نيزه ات را كه زدی باز كشيدی بيرون

می زنی باز دوباره نشد آيا نزنی؟

نيزه ات را كه زدی باز نمي شد حالا

ساقه ی نيزه خونين شده را تا نزنی؟

من از اين وادی خون زنده نبايد بروم

شک نكن اينكه پرم را بزنی يا نزنی

دست و دل باز شو ای دست بيا كاری كن

فرصت خوب پريدن شده! در جا نزنی

(عليرضا لک)