مقدمه:
فقهای اسلام، اجرای فرضیه‌ی امربه معروف ونهی ازمنکررا به این شرایط مقید نموده‌اند که برای شخص آمروناهی خطری دربرنداشته باشد. کتب فقهی ما، آکنده ازقیود وصفات وشرایطی است که این امررا ایجاب می‌نماید.
ازطرفی این طوربه نظرمی‌رسد که درقیام سرور آزادگان جهان حضرت امام حسین -علیه السلام – که فرضیه‌ی امربه معروف ونهی ازمنکررا سرلوحه‌ی نهضت خونین خویش قرارداده بودند، به این شروط وقیود، به ظاهرتوجهی نشده است وآن حضرت (ع) دراین راه ازبزرگترین خطرکه کشته شدن خود ویارانش با آن وضع دردناک وفجیع واسارت زنان وفرزندانش با آن حالت اسفباراست، استقبال نموده است، حال آن که می‌دانیم، تطبیق احکام وشرایط فقهی درسیره وراه وروش معصومین -علیهم السلام – نمود داشته وعلی القاعده نمی بایستی شاهد چنین هنجاری باشیم.
لذا با عنایت به مراتب فوق، مقاله‌ی حاضرتحت عنوان «پژوهشی پیرامون تقیه و نهضت امام حسین(ع)» به منظوریافتن پاسخ به این سؤال تقدیم می گردد.
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
