گوییم به توفیق خدای تعالی که اندر دادن زکات، پاکیزه شدن مؤمن است و زیادت است مر نفس مؤمن را بدان از بهر آنکه پاکیزگی نفس او اندر پاکیزگی جسم اوست و پاکیزگی جسم او اندر پاکیزگی غذاست و پاکیزگی غذا از حلال کردن مال است و حلال کردنِ مال، بیرون کردن حقّ خدای است ازو و سزاوار ستدن حقّ خدای از بندگان، رسول اوست و آن کس که به فرمان او ایستد، به جای اوست؛ چنان که خدای تعالی گفت، قوله تعالی: «خُذْ مِنْ أمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَکّیهِمْ بِها...» گفت خدای تعالی مر رسول را که بستان از مال های ایشان صدقه که پاکیزگی مال و نفس ایشان است. خداوند، خمس را بر بندگانش واجب کرده تا ذریّه پیامبرش از فقر و نیازمندی محفوظ باشند و از ذلتِ گرفتن صدقات مردم بر کنار بمانند. پس فرمود: «وَ اعْلَمُوا أنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیْءٍ...» از این آیه بر می آید که هر کس خمس خود را ندهد، ایمان ندارد، درباره بزرگی ثواب و پاداش ادای خمس و رساندن آن به اهلش جای تردید نیست و چگونه چنین نباشد و حال آنکه پرداخت خمس، کمک به ذریه رسول صلی الله علیه و آله و بر آوردن نیاز آنهاست و رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرموده است: شفاعت من برای کسی که ذریه مرا با دست و زبان و مالش یاری و کمک کند، حق است و فرمود: چهار کس هستند که من در روز قیامت، آنان را شفاعت خواهم کرد: کسی که ذریه مرا گرامی دارد و کسی که حوائج ایشان را برآورد و کسی که در کارهای آنها هنگامی که مضطر باشند، کوشش کند و کسی که ایشان را با دل و زبان دوست داشته باشد. *** دوم از عطاهای واجبه، خمس است که مال سادات عالی درجات است، چون خداوند عالم این طایفه والامقام را به جهت نسبت به سیّد انام از سایر خلایق ممتاز گردانید، ذلّت گرفتن زکات را که اوساخ مردم است بر آنها نپسندید و از اموال مخصوصه، حصّه ای برای ایشان مقرّر فرموده تا از فقر و فاقه خلاص گردند. پس فرمود: «بدانید که هر نفعی که به شما عاید می شود، خمس آن مال خدا و پیغمبر و ذوی القربی و ایتام و مساکین و ابن السّبیل سادات است. باید آن را به ایشان برسانید، اگر ایمان آورده اید به خدا و آنچه به بنده خود نازل کرده ایم و به روز قیامت». از این آیه مبارکه مستفاد می شود که هر کس خمس خود را ندهد از اهل ایمان نیست و به کتاب خدا نگرویده است. پس لازم ایمان، آن است که آدمی در دادن خمس، کوتاهی نکند و ذریّه پیغمبر خود را محتاج نگذارد. حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله فرمود که شفاعت من حقّی است ثابت از برای هر که ذریّه مرا اعانت کند به دست و زبان و مال. *** حارث بن مغیره نصری از ابی عبداللّه علیه السلام گفته است: به آن حضرت عرض کردم: ما اموالی اعم از غلّه، تجارت و امثال اینها داریم و می دانم که برای شما در اینها حقّی است. فرمود: «ما خمس را بر شیعیان خود حلال نکردیم مگر برای آنکه پاک زاده شوند و آنانی که دوستدار پدرانم می باشند، حقّ ما نسبت به اموالی که در اختیار دارند، برای آنها حلال است.» 1. پرداخت زکات و خمس، یکی از راه های پاک نمودن مال است. 2. پاکیزگی نفس و جسم و غذای انسان از حلال کردن مال او به وجود می آید. 3. دادن زکات و خمس از واجبات است. 4. دادن زکات و خمس، ثواب دنیایی و اخروی فراوان دارد. منبع»:سایت حوزه
1. دادن زکات
2. دادن خمس
پیام های متن
