وروديه

شد زمين و زمان همه در هَم

كربلا چون قدوم دلبر ديد

نينوا از مهابت سلطان

زير ِ پاي حسين ميلرزيد

با سلام و با صلوات    قافله از راه می رسه
قافله ی حسین پر  از ستاره و ماه می رسه 2
عمه ی ساداتو ببین        رو ناقه محمل نشینه
به پشت پرده تو خیال یه صحنه هایی می بینه 2
می بینه یه روزی میاد حسینو ازش میگیرن
کربلا همه بچه های آل علی می میرن 2
زینب، خدای صبر، یک روز، ز غصه ها، دیگه، ز پا می شینه
زینب، تو قتلگاه، عشق، فاطمه رو، تنها، بی سر می بینه
داره می بینه حسین و خسته
به زیر کوه نیزه شکسته 
وای از غریبی 4

رقیه رو دوش عمو    داره با عزت می رسه
ولی دلش شور می زنه   برا عمو دلواپسه 2
با دست می گیره چشمشو   با عمو بازی میکنه
برای ساقی حرم         داره چه نازی می کنه 2
مادری توی خیمه ها  علیش رو بغل می گیره
مادری که حتی یه روز بدون علی می میره 2
اصغر، تو گهواره، داره، خواب می بینه، خوابِ، حرمله و تیر
تیرِ، سه شعبه ای، که تو، کرببلا، کرده، کار یه شمشیر
حنجر اصغر دریده میشه
از گوش تا گوشش بریده میشه
حسین مظلوم 4

رضا تاجیک

ژولیده نیشابوری-ورود به کربلا

بسوز ایدل که مضطر گردم اینجا

شکوه نخل باور گردم اینجا

در این صحرا مکن منزل برادر

که ترسم بی بادر گردم اینجا

نمی خواهم سیه پوش و عزادار

زداغ زلف اکبر گردم اینجا

نمی خواهم کنار نعش قاسم

شریک داغ مادر گردم اینجا

نمی خواهم زدیده اشک افشان

به عباس دلاور گردم اینجا

نمی خواهم سراپا آه و شیون

به سوگ مرگ اصغر گردم اینجا

نمی خواهم میان لجه خون

پی صد پاره پیکر گردم اینجا

ولی با این همه در خط تسلیم

مطیع امر داور گردم اینجا

برای نشر دین و حفظ اسلام

تو را من یار و یاور گردم اینجا

علی انسانی

ورود کاروان به کربلا

بلا جویان سفر طی شد بود دشت بلا این جا
فرود آیید از مرکب، بود معراج ما این جا
اگر ما موسم حج از وطن آواره گردیدیم
چه کاری با صفا، دارد صفایی چون صفا این جا
منم آن باغبان و صد گلستان گل به همراهم
که در آتش کِشد گلچین همه باغ مرا این جا
فلک کن میزبانان را مُهیّای پذیرایی
که مهمانان رسیدند و شده مهمان سرا این جا
الا ای پور دلبند علی دست خدا عباس
به پای دوست، دستت می شود از تن جُدا این جا
الا ای شبه پیغمبر، زنندت تیغ کین بر سر
دو تا فرق تو می گردد شود پشتم دو تا این جا

کاروان بهشتیان آمد

 کربلا میهمان نوازی کن

متبّرک شدی به عطر حسین

 برترین خاک؛ سرفرازی کن

گرد و خاکی ز دور پیدا بود

کاروانی ز نور پیدا بود

کعبه هایی روان ز سمت حجاز

همه ی روشنی دنیا بود

کاروان سلاله های خدا

کاروان امام عاشورا

کاروان بهشتیان زمین

کاروان فرشتگان سما

حسین میرزایی-ورودیه کربلا-نوحه

اي ساربان ديگر مران اينجا زمين كربلاست
اين سرزمين پربلا قتلگه خون خداست
واي حسين واي حسين «2»

***

گلهاي باغ فاطمه اينجا همه پرپرشود

درپيش چشم خواهرش اينجا حسين بي سر شود

واي حسين واي حسين«2»

***

زهرا دراينجا ناله غريب مادر مي زند
زينب به دورقتلگه برسينه وسرمي زند

واي حسين واي حسين«2»

***

اينجاست كعبه حسين قتلگهش كوي مناست
سعي صفا ومروه اش به زير سم اسب هاست

واي حسين واي حسين«2»

حیدر توکلی-ورود به کربلا-زبان حال حضرت زینب(سلام الله علیها)

ای مرا از لحظۀ دیدار تاج سر حسین

هم برادر بودی و هم یار هم یاور حسین

هر کجا بردی مرا خرسند می بودم ولی

این سفر بی تابم و محزونم و مضطر حسین

این بیابان بوی هجران و غم و خون می دهد

روی برگردان از این صحرای غم پرور حسین

گر ندارد کربلا قصد جدایی بین ما

پس چرا جا داده در خود این همه لشگر حسین

گفته بودی میهمانی می روم اما بگو

میزبان آورده با خود پس چرا حنجر حسین

آن عرب با تیرهای سهمگینش را بگو

برنمی دارد چرا چشم از علی اصغر حسین

نیزه داران گوئیا بر هم نشانی می دهند

از قد و بالای رعنای علی اکبر حسین

عده ای در بین نخلستان کمین بنشسته اند

قدصشان باشد گمانم صید آب آور حسین

این همه شمشیر و تیر از بهر استقبال نیست

ترس آن دارم تو را بینم ولی بی سر حسین

حیف از این گلها که با خود همسفر آورده ای

بیم آن دارم که گردد باغبان پرپر حسین

سید رضا موید-ورودیه کربلا

نه تنها جان خود را هدیه بر درگاه آوردم

الها هر چه دارم من به قربانگاه آوردم

نه تنها یک گلستان لاله دارم بهر پژمردن

کنارش یک نیستان ناله جانکاه آوردم

حسینم من حسینم آفتاب روز عاشورا

که در این آسمان هم اختر و هم ماه آوردم

بود حجاج را در کعبه یک قربان ولیکن من

خلیل عشقم و چندین ذبیح الله آوردم

پی تکمیل عاشورای خونینم خداوندا

زاکبر تا به اصغر جمله را همراه آوردم