ای حسین جـــــــانم، کوفه شد          زنــــــــــــــــدان و من زندانی آنم

اولین قـــربانی این عید قربانم         من فدایــــــی در ره اسلام و قرآنم

مُسلمت باشد، بی کس و بی یار       ســــــــــــر نهد از غم در بر دیوار

در کــــــف اعدا، من گرفتارم         مــــــــــــی کشد آخر، بر سر دارم

کوفیان کردند، بی کس و یارم         شد فدای راه حق گویی سر و جانم

بوی خـوش آید، از در و دیوار        از پـــــــــــــی قتلم، زد منادیِ جار

می شـــــود نعشم، بر فراز دار        بعــــــــد من جان تو و جان یتیمانم

دشمنـان آخر، ره بــه من بستند        دوستــــــــــــان عهدِ بسته بشکستند

پیکــــرم را با نگ کــین خستند        غیر یک تــن کس نم اشد دگر یارم

پــــیروی کردم، خــط رهبر را         در ره جانـــــــان، می دهم سر را

با لب خونین، جســم و پیکر را         با خدا باشد همــــیشه عهد و پیمانم

(کربلائی)

دهید اندکی اهل کــــــــوفــــه امانم       که تا بــــــــر حسینم سلامی رسانم

سلام ای حسین ای فــــروغ محبت       ببین مُسلمت را بـــــه وادی غربت

سلام ای گـــــــــــل گلشن آل طاها       سلام ای جگــــــر گوشۀ شاه بطحا

سلام ای گـــــل بــاغ زهرای اطهر      سلام ای عـــــزیـز دل و جان حیدر

مبــــاد ای پسر عـــم به کوفه بیایی       که خــــــود را گرفتار کوفی نمایی

الا ابن عم کـــــــــــوفیان بی وفایند       از آن تـرسم این قوم خوارت نمایند

در اول به من عهــد و پیمان ببستند       ولــی زود آن عهد و پیمان شکستند

ز من کوفیان، خوب احسان نمودند       مرا مرد و زن، سنگ باران نمودند

چـــو بستند بر روی من، راه چاره       بیـــــــــــاورد خصمم به دار الاماره

به بــــــالای بام، از جفا خصم کافر      جدا ســـــــازد از کینه، از پیکرم سر

(محمد شرمی کاشانی)

ورود به محرم

الا ای عاشقان دیگر، غم عالم نمایان شد

دگر غمها ز داغ او، برایم سهل و آسان شد

ز چشمم اشک می ریزد، ز قلبم خون عاشورا

سبوی عشق و مستی هم، به روی دست مستان شد

بگو حاء و بگو سین و،  بگو یاء و بگو نون و

بگو از تیغ دشمن ها تن ارباب بی جان شد

ز داغش جامه کن پاره، و سر را بشکن و بنگر

که از داغ سر بر نی، خدا هم زار و حیران شد

و زینب را سوی کوفه، برند و زار می گرید

به پیش گریه ی زینب ،ببین دشمن چه خندان شد

گهی رأس پر از خونش، به روی نی شود گاهی

همین رأس پر از خونش، درون صحن و ایوان شد

ورود به محرم

دمید روح غم اندر، تن مه غم عالم

تو نوحه سر بده چون شد، عزای اشرف آدم

لباس تیره به تن کن، ز داغ نوحه تو سر کن

که گشته ماه عزا و ، دوباره گشت محرم

سرشکسته ی خود را، شکن دوباره ز داغش

بزن به سر ز غم او، بزن به سینه تو هردم

سرم هوای تو دارد، دلم هوای حریمت

بده پری به کبوتر، ببین شکسته دو بالم

ورود  به محرم و کربلا

مرا زیبارخی باشد، که صد یوسف غلام اوست

تمام روح و جان من، سند گشته به نام اوست

تو گر زانو زدی پیش، دو صد استاد این را دان

تمام عالمان دین، خمار و مست جام اوست

از این غمخانه ی دنیا، بزن پر روی بام او

که پرواز همه جان ها ، فقط بر روی بام اوست

مرا هم کن اسیر آن، سیاه موی ابرویش

تمام عشق این طایر، برای دانه ، دام اوست

بخوان قرآن تو ای سالک، اگر مجذوب مولایی

همه آیات قرآنی، تفاسیر کلام اوست

بزن خیمه در این ماه، عزا از عشق ثارالله

که مهدی هر شب و هر روز، فقط محو خیام اوست

در و دیوار این کشور، سیه پوش از غم عشقند

تمام این سیاهی ها ، همه از لطف عام اوست

بزن بوسه به لعل آن، لب خونی تو ای زینب

تمام مزه ی عرفان، همه در زیر کام اوست

شعری در حلول ماه محرم الحرام

خبر آمد ز مهی بوی خدا می آید

ماه داغ دل ما غرق نوا می آید

دل ببازید عزیزان که زمان الم است

ماه اشک و الم و کرب و بلا می آید

همه ی ارض و سما ناله زن و بین اینک

سیل اشک است که از سوی هوا می آید

عاشقان اشک بریزید ز داغ دل عشق

بهر درد دل غمدار دوا می آید

سالها پیش رسولی به منا آمد لیک

این حسین است که اینک به منا می آید

کن فنا خویش به روح علوی ای دلباز

ذکر عاشوری حلت به فنا می آید

این همه شعر چرا ای دل پر شور و نوا

نروم تفره که چون ماه عزا می آید

این همه لشکریان از طرف کوفه و شام

بهر غارتکده ی رأس و عبا می آید

دوست دارم که ببینم ز غم رأس حسین

خون دل از بصر و چشم شما می آید

به مناسبت حلول ماه محرم الحرام

زمزمه با امام زمان (عج)

یا ولی االله اعظم ، ماه من

آیت الله معظم ، ماه من

همچو چشم خیس خود کن قسمتم

گریه در ماه محرم ، ماه من

ماه عشق و عاشقی آمد ز راه

صاحب دلهای پر غم ، ماه من

در تمام سال، از داغ حسین

روی چشمت هست  شبنم ، ماه من

در مه عشاق تنها می خورد

اشک اربابم به دردم، ماه من

يا حسين(ع)

گل باغ جنان بودیم و رفتیم

پیمبر را نشان بودیم و رفتیم

مدینه ای تمام خاطراتم

(اگر بار گران بودیم و رفتیم)

سالار زينب(س)

می آید ای دل ، منزل به منزل 
از دل صحرا ، کاروان دل 
ساربان آرام ، قدری آهسته 
ناقه ی زینب ، در گل نشسته

سالار زینب(3)  ياابن الزهرا 

چشم مادر ها ، اشک دختر ها 
آه خواهرها ، خود گواه است 
کاروان گل ، با دو صد بلبل 
عازم به سوی ، قتله گاه است 

سالار زينب(3)   ياابن الزهرا 

آید یک خواهر ، با شش برادر 
پشت سر قاسم ، پیش رو اکبر 
ناموس زهرا ، در دل صحرا
با برادر ها ،میکند سفر 

سالار زینب (3)   ياابن الزهرا 

وای اگر هجران ، آید به میان 
یا شود کمان ، یا بمیرد 
وای از آن ماتم ، گر در این عالم 
بین نا محرم ، جا بگیرد 

سالار زینب(3)   ياابن الزهرا 


عجب عموی ، پر خروشی 
چه می فروش و باده نوشی 
ولی بدون ، او نماند 
نه گوش و واره وَ نه گوشی

سالار زينب(3)   ياابن الزهرا

صل الله عليك يا اباعبدالله

اي علمدار سپه در دلِ شب بار ببند

محمل پردگيان دوز ز اغيار ببند

همه ي اهل حرم را به حرم كن احضار

كودكان را به محبت دلِ شب كن بيدار

اين خداحافظي آخر ما با زهراست

بعد از اين وعده ي ما با همگان كرب و بلاست

خواهر انگار همين جاست طواف من و تو

قبر گمگشته ي زهراست مطاف من و تو

مادرا ميبرم از كوچه پريشاني را

ميبرم همره خود اينهمه قرباني را

مشكل قافله را وابگذاريد به من

گريه ي دختركم را بسپاريد به من

شيرخوارم كه شده كودك هجده روزه

گردنش حرز ببنديد ولي از بوسه

اي سپه دار ، سپه را كمك از امشب كن

با علي اكبر من همرهي ِزينب كن

از همين اول راه آب بنوشان به همه

زينبم جامه ي بسيار بپوشان به همه

همه ي لشگر عشق است غلامت زينب

زانوي اكبر ليلاست ركابت زينب

بعد از اين كاش كه بي يار نگردي خواهر

كاش بي قافله سالار نگردي خواهر

(محود ژوليده)