كمك‌هاي بشر دوستانه آن آفتاب رحمت بر همه بيچارگان ـ اعم از زن و مرد، آشنا و غير آشنا، حتي مخالفان آن حضرت ـ شامل مي‌شد.
اخبار و گزارش‌هايي از زندگي آن پيشواي مهربان در لا به لاي تاريخ، از اين واقعيت حكايت دارد. حادثه زير، يكي از اين اقدامات آن حضرت مي‌باشد:
هنگامي كه امام در سفر كربلا به سرزمين ثعلبيه رسيد، با يك خانواده سه نفره مسيحي برخورد نمود. خيمه ساده و بي‌آلايش آنان در گوشه‌اي از بيابان ـ كه حكايت از نهايت فقر و محروميت‌شان داشت ـ توجه امام را به خود جلب كرد.
شخصي به حضور امام حسين عليه‌السلام آمده، عرضه داشت: من خون‌بهايي را عهده‌دار شده‌ام، اما در پرداخت آن ناتوانم. پيش خود گفتم: اين مشكل را باكريم‌ترين مردم عصر در ميان بگذارم و كريم‌تر از شما نيافتم.
امام عليه‌السلام به او فرمود: اي برادر! من سه سؤال از تو مي‌كنم، اگر يكي را پاسخ دادي، يك سوم بدهي‌ات را مي‌پردازم و اگر دو تا را جواب گفتي، دوسوم. اگر همه را صحيح پاسخ دادي، تمام بدهي‌ات را خواهم پرداخت.
روزي امام حسين عليه‌السلام به همراه بعضي از يارانش به باغ خود رفت. در باغ آن حضرت غلامي به نام «صافي» باغباني مي‌كرد. همين كه نزديك باغ رسيد، غلام را ديد كه نشسته و نان مي‌خورد، امام حسين عليه‌السلام در كنار يكي از نخل‌ها و در جايي كه غلام او را نمي‌ديد، نشست و مشاهده كرد كه غلام لقمه ناني را گرفته، نصف آن را جلوي سگ مي‌افكند و نيمه ديگر را خود مي‌خورد.
چون از خوردن نان فارغ شد، دست به دعا برداشته و گفت: «الحمدللّه ربّ العالمين اللّهُمَّ اغْفِرلي و لِسَيِّدي وَ بارِكْ لَهُ كَما بارَكْتَ عَلي اَبَوَيْهِ يا اَرْحَمَ الرّاحمين؛ تمام حمد و سپاس مخصوص پروردگار عالمين است. خداوندا! مرا بيامرز و آقايم را بيامرز و بر او خير و بركت خود را ارزاني دار، همان گونه كه به پدر و مادر او خير و بركت خود را ارزاني داشته‌اي، اي مهربان‌ترين مهربانان!»
حضرت اباعبداللّه عليه‌السلام همانند پدر گرامي‌اش اميرمؤمنان علي عليه‌السلام از رسيدگي به وضع يتيمان، غافل نبود؛ آن حضرت تلاش مي‌كرد كه نياز آنان را در جامعه اسلامي، به قدر امكان بر طرف ساخته و مرهمي بر دل اندوهناك آنان بگذارد.
بدين جهت به طور ناشناس و در دل شب به رفع حوائج يتيمان و مستمندان، همّت مي‌گماشت.اين عمل امام حسين عليه‌السلام آن چنان دور از انظار مردم بود كه تا بعد از شهادت آن بزرگوار كسي متوجه اين خصلت خدا پسندانه آن حضرت نشد.
پيشواي سوم در ياري رساني به درماندگان و بي‌پناهان، براي آبرو و حيثيّت آنان اهميّت زيادي قائل بود؛ آن چنان كه در بخشش‌ها و امدادهاي خويش اين نكته را هميشه مدّ نظر داشت كه مبادا عزّت نفس و شخصيّت نيازمند، خدشه دار شود!
روزي مردي بينوا كه در اثر فشار زندگي از همه جا دستش كوتاه شده و با اميد رسيدن به نوايي به مدينه آمده بود، از كريم‌ترين و سخي‌ترين فرد آن شهر سؤال كرد. به او گفتند: حسين بن علي عليهما‌السلام سخي‌ترين انسان در اين جاست. او در جست و جوي آن حضرت به مسجد رفت و آن بزرگوار را در حال نماز يافت.
ملاقات بيماران، دلجوئي از گرفتاران و دستگيري از درماندگان، از خصلت‌هاي بارز و هميشگي سالار شهيدان بود.
آن حضرت به ملاقات بيماران بي‌بضاعت مي‌رفت و علاوه بر تفقّد احوال آنان، مشكلات مادي و گرفتاري‌هاي اقتصادي آنان را در حدّ توان برطرف مي‌كرد.
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
