وی تصریح کرد: مراسم آب فرات که یکی از مراسم رایج در روضه خوانی های زنانه است که معمولا در روزهای عاشورا برگزار می شود. مراسم چل منبره هم از دیگر رسوم منطقه است و در شب عاشورا منبرهای قدیمی در حیاط گذاشته می شود، صاحب خانه با شربت و قرمه سبزی از عزاداران پذیرایی می کنند و روشن کردن 40 شمع برای برآوره شدن حاجت نیز برپای چهل منبر همچنان رایج است.

وی اظهار کرد: تخت یزید، ذوالجناح، دو طفلان مسلم، حجله گاه عروس قاسم نیز در روزهای مختلف دهه اول شبیه خوانی می شد و هنوز هم شبیه خوانی و تعزیه خوانی در گرگان و دیگر شهرهای استان متداول است.

سیاه پوشان تا شنستکا، آداب سیستانی های مقیم گلستان

از دیگر اقوامی که سال ها است به گلستان مهاجرت کرده اند، سیستانی ها هستند. این قوم نیز همانند سایر اقوام کشور آداب و رسوم خود را دارند و هنوز هم با جدیت این رسم ها را دنبال می کنند. محقق فرهنگ عامه سیستانی ها در گفتگو با خبرنگار مهر درباره آئین های قوم سیستانی گفت: چه وشی یا چاووشی در مراسم عزاداری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) یکی از اصول اصلی عزاداری سیستانی ها بوده و هست به گونه ای که در ابتدای هر شب و هر مجلس ابتدا یکی از معتمدین خوش صدا با خواندن اشعاری حزن انگیزدر خصوص حادثه کربلا همگان را به نوعی دعوت به تشکیل صف های سینه زنی وزنجیرزنی می کنند.

محمد آذری تصریح کرد: در ماه محرم زنان سیستانی دست از انجام کارهایی مثل حصیربافی و صنایع دستی برمی دارند و بیشتر سعی دارند خود را با ذکر و تسبیح و نماز و روضه خوانی و برگزاری مراسم رووایی یا ارده که نوعی مرثیه سرایی سوزناک است وشرکت در مجالس عزاداری مانوس کنند.

وی ادامه داد: در رووایی (رباعی) زنان سیستانی حتی در مرگ عزیزانشان با اشاره به مصائب خاندان پیامبر (ص) و به خصوص حضرت زینب (س) به صاحب عزا تسلی داده و یاد وخاطره شهدای کربلا را گرامی می دارند.

وی با اشاره به نقش نوحه در مجلس عزاداری محرم اظهار کرد: سیستانی ها دارای نوع خاصی از سینه زنی هستند که به سینه زنی «شنستکا» یا نشسته یا چهار ضرب معروف است. در این سنت مداح  اشعار و مراثی معروف به بحرطویل که حاوی اشعار حماسی و زیبا در بزرگی و جنگاوری و حق بودن لشکر فرزند پیامبر (ص) و یارانش است را می خواند و سینه زنان که روی زانو نشته اند به زانو زده و به حالتی که نشان از افسوس و حسرت از شهادت سالار شهیدان(ع) ویاران با وفایش است عزاداری می کنند.

وی اضافه کرد: در زمان آغاز نوحه با کوبیدن دست روی زمین، به این معنی که عقیده دارند که زمین را به شهادت می گیرند، روی کنده زانو بلند شده و سینه می زنند و در زمان سینه زنی نیز که به سرعت دستها به سینه کوبیده شده و سراسر شور وشعور است.

به واقع گلستان با وجود اقوام مختلف ایران کوچکی است که آن را می توان در ایام محرم به خوبی احساس کرد؛ در این ایام در کنار آنچه بیان شد، مراسم دسته روی و سینه زنی ترک های کفن پوش رامیان و حرکت دسته های عزاداری به سمت میدان امام علی (ع) که قبرستان شهدای مشروطه رامیان نیز در آنجا واقع شده، دسته روی و سینه زنی آذربایجانی های گنبدکاووس، مراسم ذوالجناح و خیمه سوزان شاهرودی های مقیم گلستان، موسیقی مقامی کتول و مراسم عاشیرآیی در بین اقوام ترکمن که هر کدام نشان دهنده عشق و علاقه به خاندان اهل بیت بخصوص سیدالشهدا (ع) نیز همچنان مرسوم است.

منبع : پایگاه خبرگزاری مهر ،  زهرا بهرامی