روشنفکران ایرانی از اقتصاد چیزی نمی دانند، برای چنین قضاوتی مصاحبه یک صفحه ای دکتر غنی نژاد گواه بسیار رسایی است.

اطلاعات ناکامل ایشان از اقتصاد و منطق و تاریخ از طرح مکرر و جزم اندیشانه دوگانه هایی چون «بازار و سوسیالیسم» «روشنفکر بودن یا دولتی بودن» «پذیرش و اجرای درست اقتصاد بازار یا رد و کنار گذاشتن مطلق آن» مشهود است. در ذهن ایشان تصویری از اندیشه های اقتصادی سایه افکنده که مربوط به قرن ۱۹ میلادی است یعنی رویارویی نحله های کلاسیکی اقتصاد آزاد و مارکسیسم و گویی طی دو قرن گذشته هیچ تحولی در اندیشه و سیاست اقتصادی رخ نداده است و لاجرم امروز هر کس در هر گوشه ای از دنیا اظهار نظری می کند یا طرفدار و مروج رویکرد کلاسیکی اقتصاد است یا مارکسیستی تمام عیار که حدی از اقتصاد آزاد را بر نمی تابد. ایشان ظاهرا خود هر دو شخصیت را تجربه کرده اند و در پی روزگاری ترویج فهم خود اندیشه های مارکس (لابد در منتهاالیه چپ در نسخه ایرانی آن) سال هاست ترویج اندیشه اقتصاد بازار (براساس فهم خود و باز در منتهاالیه راست در نسخه ایرانی آن) می پردازند و این کافی است که فرصت مطالعه و فهم بی طرفانه مبانی نظری از اسمیت و مارکس گرفته تا هایک و کینز و... دیدگاه های اقتصاددان ایرانی و مهمتر از آن درک بی طرفانه تاریخ به ویژه تاریخ تحولات اجتماعی ایران از ایشان گرفته شود. درذهن ایشان یارانه های قطره چکانی دولت به صنعت رو به زوال سینما و تئاتر و چاپ و انتشارات در ایران که با هزار منت و ممیزی و وارسی انجام می شود و در همه اقتصادهای بازاری امروز بی استثنا با پشتوانه های نظری و دقت و مراقبت های بسیار امری بدیهی به شمارمی رود نشانه ای از بزرگنمایی آدم های کوچک و بی مایه ای که نام خود را روشنفکر می گذارند و با یارانه دولتی روزگار می گذرانند و همین است که به اقتصاد دولتی انتقادی نمی کنند و این را طنز روزگار می دانند اما واقعیت آن است که طنز روزگار این است که در این سرزمین کسانی بوده اند که با برخورداری از پشتوانه مالی و سیاسی، از ضرورت اقتصاد بازار دم زدند و از نقد و طعن و طرد رانت های دولتی سخن گفتند.