نابرابری های عظیم درآمدی قابل توجیه نیست.نیازی به توجیه کردن نابرابری در درآمد نیست. فرض بر این نیست که پاداش های اقتصادی در جوامع بازار عادلانه است. آنها صرفا ارزش اقتصادی کالا و خدمات ارائه شده را منعکس می کنند و هیچ ربطی به نگاه ما به عدالت یا ارزش اخلاقی ندارد.

شاید «منصفانه» نباشد که ببینیم یک پرستار اینقدر کم دریافت می کند در حالی که یک مجری مشهور با ضبط چند آهنگ و فروش کاست، میلیون ها دلار به جیب می زند. قرار نیست این عادلانه باشد. نکته اینجا است که هر چند خدمات یک پرستار بسیار حیاتی و ارزشمند است، اما به بخش محدودی از مردم ارائه می شود. از طرف دیگر یک مجری مشهور، خدمتی ارائه می دهد که میلیون ها نفر از آن بهره می برند و حاضرند برای آن پول بپردازند. پاداش اقتصادی بیشتر است چون آن خانم یا آقای مجری تعداد افراد بیشتری را راضی می کند. چیز مطلوب یا نامطلوب در این میان مطرح نیست. تلاش در جایگزینی پاداش های ناعادلانه داده شده از سوی بازار با مواردی که به نظر ما حق آنها است و ارزش آن را دارند، منجر به کمبودها و اختلالات خواهد شد. اگر ما به مددکاران اجتماعی بیش از رانندگان کامیون بپردازیم، چون فکر می کنیم آنها با ارزش ترند، موجب سرریز و مازاد مددکار اجتماعی و کمبود راننده کامیون خواهیم شد.

دستمزدهای پایین رانندگان کامیون موجب جذب افراد کافی از میان قشر جوان صاحب انگیزه به این حرفه نمی شود، بلکه باعث سوق دادن آنان به سمت مددکار اجتماعی شدن می شود که تعداد آنان را بیش از حد نیاز می سازد. دستمزدها به ما می گوید چه شغل های معینی ارزشمندند و اگر قرار باشد این دستمزدها را خودسرانه تعیین کنیم مکانیسم های خودجوش و خودتصحیح گر بازار را از دست داده ایم. چشم انداز دریافت درآمدهای بالا، مردم را به سمت انواع خاصی از فعالیت های اقتصادی می کشاند که سودهای گسترده را با خود به همراه می آورد و پاداش ها معمولا به کسانی تعلق می گیرد که خدمات عامه پسند ارائه می دهند. نابرابری های درآمدی، جدای از اینکه بد هم باشند باعث تشویق بیشتر مردم در انجام فعالیت هایی می شوند که تقاضا برای آن وجود دارد. امید داشتن به کسب درآمدهای بالا، محرک مردم در جهت جاه طلبی و موفق شدن می شود و در فرآیند رسیدن به آن، منافع و رضایتمندی را برای سایر اعضای اجتماع به ارمغان می آورد.