در سایه رشد قارچ‌گونه فروشگاه‌های زنجیره‌ای در سراسر دنیا، این شرکت‌ها با تحمیل مدل اقتصادی کسب و کار تجاری خویش، تأثیرات مهمی را بر ابعاد مختلف زندگی شهروندان ما بر جای گذاشته‌اند. دستکاری قیمت‌ها، نابودی اقتصادهای محلی، افزون بر مسیرهای حمل و نقل کالاها و نابودی کشاورزان داخلی و مراکز محلی عرضه کالاها، بخشی از نتایج سیطره این سوپرمارکت‌ها بر بخش توزیع کالاهای ماست. نویسنده با مروری بر سیاست‌های مدیران این فروشگاه‌ها معتقد است که در نهایت، هزینه‌های هنگفت مدیریت این مراکز، بر دوش شهروندان ما سنگینی می‌کند.

اگر شما پس از بازگشت از یک تعطیلات تابستانی به فرودگاه هیتروی لندن گام نهید، احتمالاً پا بر روی زمین‌های کشاورزی هموطنانتان گذاشته‌اید. این منطقه در گذشته به عنوان بازار محصولات کشاورزی و جالیزی لندن شناخته می‌شد و همه روزه لوبیا، تره فرنگی، کلم و چغندرهای برداشت شده از آن روانه مغازه‌های بی‌شمار موجود در خیابان‌ها و کوچه‌های این شهر می‌گردید. البته امروز هم محصولات هیترو بازارهای ما را پر کرده‌اند، اما این میوه‌ها و سبزیجات نه از زمین که از درون هواپیماهایی که در هیترو بر زمین می‌نشینند، روانه فروشگاه‌ها و سوپر مارکت‌ها می‌گردند. البته بخش اعظم این محصولات، روانه انبارهای غول‌پیکر و بی‌انتهای مراکز توزیع و سوپرمارکت‌ها می‌شود.

امروزه سوپرمارکت‌ها و فروشگاه‌های زنجیره‌ای مرگ صنعت کشت صیفی‌جات و سبزیجات را رقم زده‌اند. مثلاً این فروشگاه‌ها خواهان محصولاتی نامتجانس با آب و هوای انگلستان هستند، چرا که با این کار، صنعت حمل و نقل و افراد مرتبط با این صنعت که از تعداد افراد معینی تشکیل شده است، می‌توانند به صورت تضمین شده در تمام طول سال، شغل خویش را حفظ نمایند. همچنین آنان کشاروزان را مجبور به پذیرش قراردادهایی ظالمانه و غیرمتعارف می‌نمایند که براساس یکی از اصول آن، در صورت عدم خریداری محصول از طرف سوپرمارکت‌های توزیع‌کننده، کشاورزان باید محصولات خودشان را به قیمت عمده فروشی از این شرکت‌ها خریداری نمایند. امروزه، لوبیاهای فرانسوی مصرفی ما از کنیا وارد می‌شود، در حالی که محصولات مشابه تولید شده در خاک کشور ما، خریداری ندارد. از سوی دیگر، میوه‌های غیرفصلی و بی‌مزه مختلفی از نیوزیلند در این فروشگاه‌ها عرضه می‌شود، در حالی که سیب‌های تولید شده در باغ‌های ما بر روی زمین می‌گندند.

در چند سال گذشته، من به این نتیجه رسیده‌ام که این سوپرمارکت‌ها همانند سفلیس هر آنچه را که انگلیسی‌ها به آن ارزش بیشتری می‌دهند، آلوده و نابود می‌کنند. آنها با نابودی زمان و مکان، حس جامعه دوستی و همسایگی ما را به گونه‌ای تغییر داده‌اند که ما به مردمی فاقد ملت تبدیل شده‌ایم. و به دور از هرگونه اغراقی، همان‌طور که خود آنها هم اغلب ادعا می‌کنند، در سایه اندیشه بازارهای آزاد اقتصادی، این فروشگاه‌های غول‌پیکر به دستکاری و تحریف بازارهای ما می‌پردازند.

مدیران این فروشگاه‌ها بدون هیچ‌گونه پرده‌پوشی، از سیاست‌های قیمت‌گذاری غیرعادلانه خود سخن می‌گویند. آنها با عرضه نان 29 پنی، شیر 19 پنی و لوبیاهایی تقریباً رایگان، نه در جهت نابودی همکارانشان که در راستای از بین بردن فروشگاه‌های محلی و منطقه‌ای گام برمی‌دارند. تنها در بین سال‌های 1976 تا 1989 میلادی، با گسترش این فروشگاه‌های غول‌پیکر و عمدتاً زنجیره‌ای، بیش از 000/44 مغازه و فروشگاه کوچک محلی تعطیل شدند. هنگامی که ما این فروشگاه‌های مستقل خود را از دست می‌دهیم، نه تنها ویژگی‌های بومی و محلی خویش را قربانی می‌کنیم، بلکه عامل همجواری و همبستگی همسایگان یکدیگر را نیز نابود می‌کنیم. از سوی دیگر، بسیاری از ارتباطات دوطرفه ما هم به دست فراموشی سپرده می‌شود.