دخترم بر تو مگر غير از خرابه جا نبود                      گوشه ويرانه جاي بلبل زهرا نبود
جان بابا خوب شد بر ما يتيمان سر زدي                  هيچ‌کس در گوشه ويران به ياد ما نبود
دخترم روزيکه من در خيمه بوسيدم تو را                  ابر سيلي روي خورشيد رخت پيدا نبود
جان بابا، هر کجا نام تو را بردم به لب                      پاسخم جز کعب ني ،جز سيلي اعدا نبود
دخترم وقتي که دشمن زد تو را زينب چه گفت          عمه آيا در کنارت بود بابا ،يا نبود
جان بابا، هم مرا ،هم عمه ام را مي‌زدند                  ذره‌اي رحم و مروت در دل آنها نبود
دخترم وقتي عدو مي‌زد تو را برگو مگر                      حضرت سجاد زين‌العابدين آنجا نبود
جان بابا بود، اما دستهايش بسته بود                       کس به جز زنجير خونين، يار آن مولا نبود
دخترم آن شب که درصحرافتادي ازنفس                مادرم زهرا (س) مگر با تو در آن صحرانبود
جان بابا من دويدم زجر هم مي‌زد مرا                        آن ستمگر شرمش از پيغمبر و زهرا نبود
دخترم من از فراز ني نگاهم با تو بود                        تو چرا چشمت به نوک نيزه اعدا نبود
جان بابا ابر سيلي ديده‌ام را بسته بود                      ورنه از تو لحظه‌اي غافل دلم بابا نبود
دخترم شورها بر شعر ميثم داده‌ايم                          ورنه در آواي او فرياد عاشورا نبود
جان بابا دست آن افتاده را خواهم گرفت                   ز آن که او جز ذاکر و مرثيه خوان ما نبود

نام شاعر:حاج غلامرضا سازگار (ميثم)

اگر چه ديده‌ام از هجر تو پر از گهر گردد                      ميا چو خنده دشمن به جانم نيشتر گردد
بمان در خيمه اما گريه کمتر کن به جان من                مبادا عمه‌ام زينب ز مرگم باخبر گردد
نمي‌خواهم تو باشي بر سرم هنگام جان دادن            که ترسم درد داغ من برايت بيشتر گردد
سرت باداسلامت اي سحاب آرزوبابا                   اگر مرغي چو من بشکسته سربي‌بال وپر گردد
گمانم عمه‌ام مي‌آيد ز جا برخيز و ياري کن            که چشمم را ببندي تا نبينم خون جگر گردد
تو ابراهيمي و من هم ذبيح تو ولي ديگر              گمانم نيست برخيزد که سوي خيمه‌ برگردد
زجا برخيز و بنشين پيش پاره پاره جسم من               که ترسم باعث مرگ پدر داغ پسر گردد

نام شاعر:حميد فرجي

تا شعلة هجران تو خاموش کنم                 بر آتش دل ز صبر، سرپوش کنم
بسيار بکوشيدم و، نتوانستم                     يک لحظه غم تو را فراموش کنم
اي کاش، دمي دهد امانم اين اشک            تا نقش تو را به ديده منقوش کنم
آخر چه شود، شبي به خوابم آئي              تا جام محبت تو را نوش کنم
بنشيني و، در برت، مرا بنشاني                تا زمزمة نوازشت گوش کنم
گر بار دگر مرا در آغوش کشي                   صد بوسه بر آن دست و بر و دوش کنم
سجاده تو، که مي‌دهد بوي تو را               برگيرم و، بوسم و، در آغوش کنم
چون درد فراق تو، ز حد درگذرد                 زين عطر تو قلب خويش، مدهوش کنم
از حمله غارت به دلم آتشهاست               اين داغ، عيان، ز لاله گوش کنم
گويند به من، يتيم غارت زده ام                 زآن چشمة چشم خويش پرجوش کنم
ديگر اگر اي پدر نخواهي برگشت               برخيزم و، پيکرم سيه پوش کنم؟
اين داغ حسين، جاودان است (حسان)       هرگز نتوان به اشک، خاموش کنم

نام شاعر:حبيب چايچيان

زينب، نهال غم، چه به ويرانه مي نشاند            مي ريخت خاک و، آب هم از ديده مي فشاند
آن کوه استقامت و، آن معدن وقار                    در ماتم رقيه، دگر طاقتش نماند
زينب که تا سحر، همه شب در قيام بود            آن شب دگر، نماز شبش را نشسته خواند

نام شاعر:حبيب چايچيان

دشمنان نقشه کشيدند و تفکر کردند                تا مرا در بدر و غرق تأثر کردند
کي گذام که شود نقشة آنان عملي                  گرچه بسيار درين باره تدبر کردند
مي‌کنم زير و زبر دولت پوشاليشان                    تا که بر عکس شود آنچه تصور کردند
من سفيرم که فرستاده مرا ثار الله                    از ره جهل به من فخر و تکبر کردند
گفتة ما، همه احکام خدا بود و رسول                حرق حق را نشنيدند و، تمسخر کردند
ميهمان را که به زنجير گران مي‌بندد؟                شاميان خوب پذيرائي در خور کردند
چونکه غربت زده و خاک نشينم ديدند               با زر و زيور شان، ناز و تفاخر کردند
پيش چشم من غارت زده، همسالانم               زينت گوش خود آويزه اي از در کردند
آستين کرده ام از شرم، حجاب رويم                 پيش آنانکه به سر، معجر و چادر کردند
دست در دست پدر، گشته تماشاگر من            چشمم از غصه، پر از اشک تحسر کردند
لحظه اي داغ عزيزان، نرود از يادم                     خوب، از غصه دل کوچک من پر کردند
همه آسوده بخفتند به کاشانه خويش               بستر از خاکم و، بالين من آجر کردند
اي خوش آنانکه (حسان) يار عدالت گشتند        يا به اهل ستم اظهار تنفر کردند

نام شاعر:حبيب چايچيان

يا بنت الحسين يا حضرت سكينه(س)

اي رويِ تو روز و مويِ تو چون شب من

بر سوز ِ دلت سوخت دلِ مركب من

از بابِ جگر سوخته ات بوسه مخواه

ترسم كه بسوزد رُخ ِ تو از لبِ من

(حاج علي انساني)

يا حضرت رقيه (س)

غُصه ي دردِ دلم چشم تري ميخواهد

آتش سينه ام امشب جگري ميخواهد

قصه هاي شب يلداي فراق من و تو

تا كه پايان بپذيرد سحري ميخواهد

باز خاكسترم از شوق تو پروانه شده

شمع من  شعله تو بال و پري ميخواهد

مگر احوال دلم با تو به سامان برسد

سينه آرام ندارد كه سري ميخواهد

دخترت را چه شد اينبار نبردي بابا؟

هر سفر قاعدتاً همسفري ميخواهد

حال من حال يتيمي است كه هر شب تا صبح

دامن عمه گرفته پدري ميخواهد

خون پيشاني تو آتش اين دل شده است

لاله تا داغ ببيند شرري ميخواهد

نكند بازهم اين زخم دهن باز كند

لب تو بوسه ي آهسته تري ميخواهد

چادرم سوخته فكر كفنم باش پدر

قامتم پوشش نوع دگري ميخواهد

اين شب آخري اي كاش عمو پيشم بود

شام تاريك خرابه قمري ميخواهد

(مصطفی متولی)

يا حضرت رقيه (س)

زندگی بی تو در این قافله سخت است پدر

گذر عمر از این مرحله سخت است پدر

دخترت تشنه ي اشک است ولی باور کن

گریه کردن وسط هلهله سخت است پدر

روضه خار مغیلان و کف پای یتیم

با دل نازک این آبله سخت است پدر

کاش میشد کمی از نیزه بیایی بغلم

بخدا بوسه از این فاصله سخت است پدر

تا که چشمم به لبت خورد ترک خورد لبم

با لب پاره برایم گله سخت است پدر

عمه دیگر چه کند من که خودم میدانم

زندگی با من کم حوصله سخت است پدر

(مصطفی متولی)

اگركه درديتيمي به زيربالش بود

به جزخدا چه كس آگاه ازملالش بود

به قامتش كه نظركرد آسمان مي ديد

كه مه نشانه اي ازقامت هلالش بود

درانعكاس همين آينه هويداگشت

شكوه وشوكت وقدري كه درجلالش بود

شكست هيبت كاخ ستمگران ازاو

پيام آورخون شداگرسه سالش بود

قسم به چهره خورشيد خون گرفته عشق

شب زيارتي اوشب وصالش بود

كنارحنجرخورشيد سربريده خويش

دوچشم اشك فشان چشمه زلالش بود

به فكررفتن ارآن ديارغربت بود

شبانه ازپدرخودهمين سؤالش بود

رخي كبود به روي كبود باب گذاشت

كه روي فاطمه درمنظرخيالش بود

نفس نفس زدو يكباره ازنفس افتاد

به قدردادن جان فرصت ومجالش بود

نوشته اند«وفائي» به مصحف ايثار

شهادتش اثروجلوه كمالش بود

  ابتاه يا حسين(ع)

وقتي كه زد با كعب ني بازوي من را

پيچيد دور دست خود گيسوي من را

گفتم نمي آيم وليكن او لگد زد

آزرده كرده دشمنت پهلوي من را

(عليرضا خاكساري)