السلام علی الدماء السائلات

کربلا در شب جمعه، غوغاست

بزم سینه زنی و غم، بر پاست

مادرش هم ز جنان می آید

بانی مجلس روضه، سقّاست

شاعر:محمدمهدی عبدالهی

با تشکر از برادر خوبم آقای محمد مهدی عبدالهی به خاطر ارسال این شعر

محسن ناصحی

امام حسین(ع)-کربلا

کربلا آن قَدر کشش دارد که مرا جذب کرده گودالش

کاروانی که رفته می خواهد بکشاند مرا به دنبالش

هر سلامی که داده ام حالا زائر این حوالیم کرده

می برد با خودش مرا فطرس می نشاند مرا روی بالش

کربلا نه، همان بهشتی که می وزد بوی سیب از همه جاش

می کشد سمت خود هر آدم را میوه های رسیده و کالش

هر شب جمعه ای که می آید شب پُر رفت و آمدی دارد

زائرش قابل شناسایی است از غبار نشسته بر شالش

قبله شش گوشه می شود این جا، می شود هر طرف نمازی خواند

به مفاتیح احتیاجی نیست بس که آسان شده است اعمالش

گریه کردن دعای آسانی است پیش تو یا محوّل الاحوال

هر کسی بر تو اشک می ریزد با تو تحویل می شود سالش

"من اتاکم نجی" عجب ذکری است ذکر هر کس که می رسد به شما

"من عصاکم فقد عصی الله" است ورد مستیّ دائم الحالش

وحی قرآن نزول تدریجی است صبر کرد و خدا رسید به تو

تا که در نفخ صور عاشورات وحی شد آیه های زلزالش

هرکسی فال نامه ای دارد فال ما هم زیارت عاشوراست

بأبی أنتَ گفت و شد بیمه زائرت تا همیشه اقبالش

بانی روضه های کرببلات حضرت صادق قبیلۀ توست

کرده خرج زیارت حرمت هرچه سرمایه بود از مالش

حرم کرب وبلا

بارِگاه با صفا را عشق است

گنبد و صحن وسرا را عشق است

 عرش با امر خدا میگوید

حرم کرب و بلا را عشق است

جواد قدوسی

سید حمید رضا برقعی

 برای رونمایی از ضریح شش گوشۀ ارباب بی کفن

خلیل‌وار ببینید عید قربان را

برای رونمایی شش گوشه می‌دهم جان را

چگونه است که دل، کربلایی است امروز

فرا گرفته چرا عطر سیب ایران را

بهشت پنجرۀ دیگری به قم گشوده کنون

که مست کرده هوایش دل خراسان را

خدا کند خبری این چنین بیاید که

بنا شدست بسازیم قبر پنهان را

برای حضرت زهرا  ضریح می‌سازیم

و دست فرشچیان طرح می‌زند آن را

قاسم صرافان

شهر کربلا-مناجات

خون چرا از دوری خاکت نبارم؟ کربلا!

مانده‌ام من بی تو از دنیا چه دارم کربلا!

گفته‌اند از آسمان‌ها، من ولی از کودکی

در هوای بوی خاکت بی‌قرارم کربلا!

روزها را هی شمردم تا که شد وقت سفر

تا بیایم لحظه‌ها را می‌شمارم کربلا!

دست خالی آمدن سوی تو خوش اقبالی است

دارم آه و تشنگی در کوله بارم کربلا!

خاک ما گِل کرده‌اند از روز اول با فرات

زاده‌ی عشق توأند ایل و تبارم کربلا!

بی‌قرار از دیدن سقای تشنه پیش آب

اشک ریزان تا قیامت روزه دارم کربلا!

من کبوتر نیستم - حالا بماند چیستم -

هر چه هستم، بسته بر این در مهارم کربلا!

با ملائک‌ روضه می‌گیریم بگذارند اگر

ذره‌ای از تربتت را در مزارم کربلا!

«عاقبت خاک گِل کوزه گران» هم گر شوم

با نسیم آید به سوی تو غبارم کربلا!

آمدم، رفتم، چه می‌شد برنگردم یک سفر

مثل حُر روزی بگیری در کنارم کربلا!

السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا                       اي که پاينده شد ، از تو دين خدا
از کعبه شد جدا سيدالشهداء                         به قربانگاه عشق، مي‌رود از منا
حسين فاطمه ، عزيز مصطفي                         نور چشم علي ، همتاي مجتبي
السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا                       اي که پاينده شد ، از تو دين خدا
پيوسته بر لبش ، لبيک و ياربش                        يار همراز او ، قهرمان زينبش
همگامي با وفا ، در نماز شبش                        همناله ، همنوا ، در هنگام دعا
السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا                       اي که پاينده شد ، از تو دين خدا
آماده کن بستر ، بر سبط پيغمبر                       راهت گل افشان کن ، در مقدم اکبر
اي آغوش مهرت ، مهد علي اصغر                     رقيه مهمان است ، منزل کن مهيا
السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا                       اي که پاينده شد ، از تو دين خدا
خون مبارزين ، رويت کند رنگين                         اي خاک تو مهر ، نماز مصلين
داري عجب آبي ، آب حيات است اين                  آيد لب فرات ، يک تشنه لب سقا
السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا                        اي که پاينده شد ، از تو دين خدا
اي ماه محرم ، ماه خون و شمشير                          اي روز عاشورا ،ت روز عشق و تکبير
انقلاب ايران ، دارد ز تو تأثير                              گلگون ز شهيدان ، شد بهشت زهرا
السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا                        اي که پاينده شد ، از تو دين خدا
هر مکان کربلاست ، هر زمان عاشوراست           رشته مهر او ، رمز وحدت ماست
ماتمش جاويدان ، پرچم او بر پاست                   «حجت بن الحسن» ، گريد در اين عزا
السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا                         اي که پاينده شد ، از تو دين خدا

نام شاعر:حبيب چايچيا

مرتضی امیری اسفندقه

امام حسین(ع)-مناجات-کربلا

چشمه چشمه می جوشد خون اطهرت اینجا
کور می کند شب را زخم خنجرت اینجا
چشمه چشمه می جوشد از دلِ زمین هر شب
خون اصغرت آن جا، خون اکبرت اینجا
می‏رسد به گوشم گرم بانگ خطبه‏ای پرشور
خطبه‏‏ای که بعد از تو خوانده خواهرت اینجا
از فرات می‏جوشد موج و می‏زند بوسه
بر کرانه ی خشکِ حلق و حنجرت اینجا
در فضا عجب حزنی موج می زند امشب
شیهه می کشد اسبی روی پیکرت اینجا
این فرشته­ی وحی است وحی تازه آیا چیست؟!
روی نیزه می خواند آیه­ای سرت این جا
کیست این که ناآرام در خرابه می گرید؟
موج می­زند در خون، چشم دخترت این­جا
کربلا چه پیوندی با فدک مگر دارد؟
غصب می‏شود از نو سهم مادرت اینجا
یک نهال بارآور غَرس می‏شود در خاک
قطع می‏شود دستی از برادرت اینجا
حجّ ناتمام تو راز دیگری دارد
در غدیر خم جاری­ ست حجّ آخرت اینجا
این ضریح شش گوشه، حجّ پاکبازان است
آب می‏شوم از شرم در برابرت اینجا

شوري عجيب در دل عالم نهاده اي

گويي به كل عالميان باده داده اي

بك عالم است ريزه خور سفره ي شما

سفره به وسعت همه دنيا گشاده اي

هر كس كه خواست از تو گرفت اي خداي جود

افزون ز ميل داده اي و كم نداده اي

اما جسارت است كمي از تو دلخورم

هر چند ما گدا و شما شاهزاده اي

يك سال هم گذشت پس اين كربلا چه شد؟؟

آن شب كه يادت هست خودت قول داده اي...

مرتضی امیری اسفندقه

کربــــــلا به خون خود تپیــدن است
جرعه جرعه مرگ را چشیدن است
کربلا صفا و مروه ای شگفت
پا به پای تشــــــنگی دویدن است
روضه نیست کربلا که بشنوی
کربـــلا سر بریــــــــده دیدن است
خلقت دوباره ، جلــــوهء جدید
کربـلا دوباره آفریـــــــــدن است
کربـــــــلا مرور روشــــــن معاد
از مغـــــاک خاک بر دمیدن است
حرمت حماسه ، غیرت غیور
قطره قطره خون شدن چکیدن است
هر چه می دوم به خود نمی رسم
کربلا به اصل خود رسیدن است.