از میان غباری از اندوه

از دل ریگهای صحرا ها

کاروانی ز راه آمده بود

کاروان قبیله ی دریا

کجایی که ببینی غم گرفتم
عزاداری برا تو کم گرفتم
کجایی که ببینی دم گرفتم
هنوزم معجرو محکم گرفتم

کاروان عشق....

ای مدینه دوباره برگشتم

با دل پر شراره برگشتم

بی علی ، بی رقیه ، بی عباس

با همان گاهواره برگشتم

از مسیری که بهر سنگ زدن

میگرفتند استخاره، برگشتم

همرهم بود زیور آلاتم

ولی بی گوشواره برگشتم

آه از خیمه ای که غارت شد

با دو چشم ستاره برگشتم

از کنار تن لگد مال و

بدن پاره پاره برگشتم

با حجابی که بین آتش سوخت

از دل هر نظاره برگشتم

رضا باقریان

چه غمی داره زینب ، داداش تو میدونی :

مگه یادم میره من بودم و چشای گریون

مگه یادم میره تو بودی عازم میدون

مگه یادم میره بوسیدم اون گلوی گلگون

از این بانو قمر ها را گرفتند

از این مادر پسر ها را گرفتند

شنیده بچه هایش جان سپردن

به روی نیزه سر ها را گرفتند..

تک و تنها میان کوچه میرفت

که از آه اش گذر ها را گرفتند

بشیر آمد...حسینش را صدا زد

و از زینب خبر ها را گرفتند...

خبر آمد عمو دستش قلم شد..

و بعدش هم کمر ها را گرفتند

حامد جولا زاده

سر پناهِ زمينيان زينب

مادرِ هفت آسمان زينب

قبله گاهِ فرشته هاي خدا

شمع جان هايِ نيمه جان زينب

کربلا این سرزمین پر بلا

گشته مهمان خانه ی خونِ خدا

عشقبازی میکند با شور وشِین

عاشق است او...عاشقِ مولا حسین

روز و شب سرمست از عطر بهشت

عشق حق در جای جایش ...خشت خشت

در مسیرش عاشقان سَر داده اند

مال و فرزند و برادر داده اند

دیدنش شد آرزویم هر دمی

میبَرَد با عشق از دل هر غمی

دستِ من همچون علمدارِ حسین

مانده دور از چشمِ تب دارِ حسین

شاعر: حمید رضا نوری

با ذكر حسين آشنا مي گردد

يك واژه به نام  مبتلا مي گردد

خشكيده ي  ِ صحراي ِ دلم يكباره

تبديل به دشت ِ كربلا مي گردد

شاعر: جواد حاجی زاده

نکند از غل و زنجیر مرا سلب کنید

سر قلاده کشیدید ؛ مرا جلب کنید

خسته ام کاش نگاهی سوی این قلب کنید

پاسبانی حرم هدیه به این کلب  کنید

شاعر : مجتبی کرمی

دوباره وقت تو شد دل هوای غم کرده

هوای باده خوری با تو  این دلم کرده

به یاد مادر مرحومه ام که او امشب

به یاد عطر حرم چای سیب دم کرده

شاعر : مهدی مومنی