سید رضا موید

حضرت عباس (ع)-مرثیه

بس که سوز تشنگی در کودکان افتاده است

اصغر شیرین زبانم از زبان افتاده است

کودک بی شیر را گهواره جنباندن چه سود

او نخوابد کز عطش آتش به جان افتاده است

بس که گردانَد زبان خشک را دور دهن

بر لب خشکیده اش داغی گران افتاده است

از کنار خیمه ها آید صدای آب آب

مشک خشک خالی از آب در میان افتاده است

از زبان ما نمی افتد عموجان نام تو

گرچه طفلان را، زبان هم از توان افتاده است

کن ثوابی با شتابی جرعه ی آبی بیار

ای ز نامت لرزه برجان یلان افتاده است

يا كفيل زينب(س)

ای که نور ِ تو شده پوشش روی سر من

کاش میشد که شود خرج سرت معجر من

به حسین عاقبتِ کار برادر گفتی

گِله دارم که نگفتی به من، خواهر من

عباس احمدی

حضرت عباس(ع)-شهادت

غم از دیار غم زده عزم سفر نداشت

شد آسمان یتیم که دیگر قمر نداشت

این سو درون خیمه ی سیراب از عطش

خواهر ز حال و روز برادر خبر نداشت

عباس اگر چه دست کشید از دو دست خویش

از یاری حسین علی دست بر نداشت

زینب  چه گونه باز شناسد برادران

این یک که دست در بدن و آن که سر نداشت

درد و غمش تمامی از این بود که چرا

یک جان برای هدیه به او بیشتر نداشت

او هم چو کودکان حرم تشنه بود، آه

اما دلش نیامد و یک جرعه بر نداشت

او رفت و مادرش پس از آن روز، خویش را

امّ البنین نخواند که دیگر پسر نداشت

ابالفضلم چرا اینگونه هستی

علمدارم چرا از پا نشستی

شکایت دارم از تو ای برادر

چرا پشت برادر را شکستی

درون علقمه مهتاب گشتی

میان معرکه بی تاب گشتی

زمانی که به مشکت تیر غم خورد

همان دم از خجالت آب گشتی

ز جا برخیز عبّاس علمدار

برادر جان علم را باز بردار

برای دل خوشیّم ای ابالفضل

صدایم کن برای آخرین بار

تو بیعت با خدا کردی و رفتی

تو زهرا را صدا کردی و رفتی

امید خیمه هایم ، باوفایم

مرا تنها رها کردی و رفتی

تو را باید همین جا جا گذارم

و باید بر دل خود پا گذارم

تو را باید همین جا غرق در خون

کنار علقمه تنها گذارم

شاعر : وحید محمدی

علی انسانی

حضرت عباس(ع)-شهادت

ای علمدار سپه، کو عَلمَت
علم و دست ز پیکر قلمت
داغت ای ماه هلالم کرده ست
الف قدّ تو دالم کرده ست
تو به خون خفته کنون در بر من
داده پیغام چنین دختر من
گر نشد آب میسّر گردد
گو عمو خود به حرم برگردد
حال خواهم به حرم برگردم
گر به آن طفل برابر گردم
خود بگو من چه بگویم به جواب
گر ببیند نه عمو هست نه آب

محسن عرب خالقی

حضرت عباس(ع)-شهادت

من و اشک و علمداری که دیگر بر نمی خیزد

چه باید کرد با یاری که دیگر بر نمی خیزد

مریزید آب های بی حیا در این سرازیری

ز مشک آبرو داری که دیگر بر نمی خیزد

بیا و زخم های کهنه و نو را تماشا کن

کدامین زخم شد کاری که دیگر بر نمی خیزد

عمویی خواب رفت، از خواب افتادند چشمانی

مگو حرفی ز بیداری که دیگر بر نمی خیزد

خبر آمد تمام چشم ها باران شد و بارید

ببار ای گریه ی جاری که دیگر بر نمی خیزد

نگاه تشنه ی طفلی کنار خیمه می پرسد

میان گریه و زاری که دیگر بر نمی خیزد

کنار خیمه تا ده تا شمردی بارها اما

عزیزم از چه بشماری که دیگر بر نمی خیزد

محمد سهرابی

حضرت عباس(ع)-شهادت

کعبه عشق نگر دور و برش دعوا شد

استلامش چه شلوغ است سرش دعوا شد

گوئیا مملکت وی به نگاهش بسته

در قشون بر سر چشمان ترش دعوا شد

آسمان را همه خواهند به منزل ببرند

بی سبب نیست که روی قمرش دعوا شد

قبر خورشید ندیدند که سوزانندش

چون پدر نیست به نعش پسرش دعوا شد

بر سر نیزه نشد بند... ولی علت چیست؟

علت این است بهم ریخت، سرش دعوا شد

سید حبیب نظاری

حضرت عباس(ع)-مناجات و شهادت

من و یک درد، یک اندوه رایج

و بیم روز اعلام نتایج

بدون دست‌های مهربانت

چه خواهم کرد، یا باب‌الحوائج؟

***

رها مانده است بر شن‌ها چه دستی!

جدا از پیکر سقا، چه دستی!

عموی ماه! بعد از دست‌هایت

بگیرد دست بابا را چه دستی؟

جواد حیدری

حضرت عباس(ع)-مدح

نام سقا دیده ها را خوب گریان می کند

دیده ی پر اشک را سقا چراغان می کند

او بُود باب الحسین ذُخر الحسین عبد الحسین

عالمی را بر در ارباب مهمان می کند

هر که می گوید حسین آغوش بگشاید بر او

بر دل سینه زنان لطف فراوان می کند

دست داده تا بگیرد دست هر افتاده را

این اباالفضل است بر ما لطف و احسان می کند

" خلق می دانند در بهدار ی قرب حسین

دردها را بیشتر عباس درمان می کند"

مادرش ام البنبن هم ضامن عشاق اوست

در قیامت شیعیان را شاد و خندان می کند

دست او بر دست زهرا روز محشر دیدنی ست

دست او مشکل گشایی از محبان می کند

پیش او از معجر زینب سخن گفتن خطاست

این سخن عباس را زار و پریشان می کند

سی شب ماه محرم باید از عباس گفت

گفتن از او لطف مهدی را نمایان می کند

ژولیده نیشابوری

حضرت عباس(ع)-مدح

منم ماه بنى هاشم که عباس است نام من

بود ام البنین مام و، على باب کرام من

من آن سرباز جانبازم که از لطف خداوندى

لبالب از مى حب حسینى گشته جام من

من آن مرد سلحشورم که بهر کشتن دونان

بود شمشیر تیز شاه مردان در نیام من

من آن شیرم که چون افتد به دامم دشمن قرآن

نباشد بهر او راهى که بگریزد ز دام من

من آن علمدارم که اندر عرصۀ هیجا

سر دو نان، چو گویى، نرم گردد زیر گام من

بود این افتخارم بس، که گوید خسرو خوبان

بود عباس نام آور نگهبان خیام من

غلام و جان نثار و چاکر و عبدم به دربارش

که اندر رتبه شاهانند در عالم غلام من

ندادم تن به زیر بار ظلم و ذلت و خوارى

که بر ذرات عالم گشته واجب احترام من

نکردم بى وفایى با حسین، آن خسرو خوبان

به عالم گشت ثابت زین فداکارى مقام من

نخوردم آب و، دادم تشنه جان و، در درون آب

ز سوز تشنگى مى سوخت بهر آب کام من

نگردد خوار و زار و زیردست ظالمان هرگز

نماید پیروى کردار هر کس بر مرام من

رسان (ژولیدۀ ) محزون درورد گرم و بى پایان

به نزد دوستان من پس از عرض سلام من