بگو اكبر ببندد محمل من            كه اين صحرا نموده خون دل من

اي امير الحاج قلبم بي قراري مي كند

تا كه از غصه نميرم گريه ياري مي كند

جان من كم تر بگو ، كرب و بلا ، كرب و بلا

نام اين صحرا ز ديده اشك جاري مي كند

گوئيا مي بينم اينجا صبح تا قبل غروب

هر طرف يك بانوئي را سوگواري مي كند

اولين تصوير جسم ارباً ارباي علي ست

دشت را دشمن از او آئينه كاري مي كند

گوئيا مي مبينم اينجا دور تو بگرفته اند

زان ميانه رأس تو نيزه سواري مي كند

دشمنت سر تا به پايت را به غارت مي برد

بهر يك پيراهن كهنه چه كاري مي كند

هر كه بهر غارت آمد دست خالي برنگشت

موي بين پنجه ها را ياد گاري مي كند

*: حاج حسين سازور

آمدم اي سرزمين بي قراران كربلا

آمدم تا دل بگيرد در تو سامان كربلا

كوفيان رسم پذيرايي نمي دانند تو

ميزباني كن در اين وادي ز مهمان كربلا

گر نداري گل به روي دامن خود غم مخور

مي شود از خون گل اينجا گلستان كربلا

آنكه نامش كرده عالم را مسخر زينب است

آنكه وصفش مي ربايد هوش از سر زينب است

مادرش آموزگار مكتب شرم و حيا

فارغ التحصيل دانشگاه مادر زينب است

هست درهاي جنت يك درش باب الحسين

فاش مي گويم كليد قفل آن در زينب است

آنكه داغ شش برادر را به خود هموار كرد

تا بماند جاودان اين پيمبر زينب است

*: حاج احمد نيكبختيان ، حاج سعيد حداديان

سبکباران به سوی کربلا بستندمحمل ها

در آن وادیّ پر خوف و خطر کردند منزل ها

 جوانان بنی هاشم به پا کردند محفل ها  

چه محفل کز محبت تار و پودش رشته ی دل ها

 زدند آسان و لیکن عاقبت افتاد مشکل ها

اینجا کجاست برادر ، دلم به غم اسیره

ترسم که این زمین تو رو از خواهرت بگیره

جانم رسیده بر لب ، برس به داد زینب

گرفته ای عزیزم ، راه نفس تو سینه

میشه داداش که ما رو ، برگردونی مدینه

من بی قرارم اینجا ، دلشوره دارم اینجا

غلام رضا سازگار-ورود به کربلا

از کعبـه آمـدید طــواف خــدا کنید

اکنـون مقــام در حـرم کربــلا کنید

اینجاست آن منای عظیمی که جـای ذبح

بایـد هـزار مـرتبه خـود را فـدا کنید

 مکه، صفـا و کرب‌وبـلا مروۀ شماست

باید کـه سعی با سـر از تن جدا کنید

زهـرا به فـردفـرد شمـا می‌کنـد دعا

اینک شمـا بـه دختر زهـرا دعا کنید

تا خـون پاکتـان بـه نمـاز آبـرو دهد

در موج خون به خون خدا اقتدا کنید

دیدید اگر به روی شما بسته شد فرات؛

عبـاس را بـه یـاری اصغـر صدا کنید

خواهیـد اگـر قبول شود حج خونتان

حـق رسـول را بـه شهـادت ادا کنید 

باید جـدا شود سرتان در طواف خون 

تا سعی خویش را به سر نیزه‌ها کنید 

آینــدگان! ثـواب شهـادت نصیبتـان 

هر صبح و شام گریه به خون خدا کنید

علیرضا فولادی-ورود به کربلا

کربلا یعنی نوای العطش
روی لب ها رد پای العطش
کربلا یعنی سرا پا سوختن
تشنه لب بین دو دریا سوختن
کربلا یعنی که سقای ادب
در کنار شط بیفتد تشنه لب
کربلا یعنی حضور فاطمه
پیش سقا در کنار علقمه
کربلا یعنی تبسم بر اجل 
نزد قاسم مرگ احلی من عسل
کربلا یعنی علی اصغر شدن 
تشنه بردوش پدر پرپر شدن
کربلا یعنی فغان و التهاب
خیره بر گهواره چشمان رباب
کربلا یعنی که رزم حیدری
اکبر آسا غرق خون جنگ آوری
کربلا یعنی وداع زینبین
پشت خیمه با گل زهرا حسین
کربلا یعنی حضور گرگها
بر خیام یوسف آل عبا
کربلایعنی یتیمان حسین
گریه در شام غریبان حسین
کربلا یعنی شرف در یک کلام 
بر حسین وکربلای او سلام
السلام ای کعبه آمال ما
ای صفا و شور و عشق و حال ما
خاک تو دارالولای اهل دل 
مروه و سعی و صفای اهل دل
کربلا بوی خدایی میدهد 
عطر ناب آشنایی میدهد

علی انسانی-ورود به کربلا-نوحه

مکن از داس هراس باغ اگر دارد، یاس 
یک بیابان دشمن منم و یک عباس 
آسمانم من و عباسِ علی ماه من ست 
چه غم از روبهیان، شیر به همراه من ست 
خواهرم باش صبور «تکرار» 
این سفر تا شد طی یک سفر هست از پی 
تو ولی برناقه من ولی بر سر نِی 
دست گلچین ننهد هیچ گلی در باغت 
غم نهد روی غم و، داغ به روی داغت 
خواهرم باش صبور «تکرار» 
وه ازین، اقبالم فاطمه، دنبالم 
همه جا با من هست تا لب گودالم 
گلفروشم من و هفتاد سبد گل دارم 
بلکه شمع وگل و پروانه و بلبل دارم 
خواهرم باش صبور «تکرار»

مهدی رحیمی

ورود کاروان به کربلا

فغان می زد که یا رب خاک این صحرا نبود ای کاش!

و آغوشش به روی کاروان ها وا نبود ای کاش!

زمین کربلا برخاست بر پا نیزه ها را دید

و با خود گفت امروزِ مرا فردا نبود ای کاش!

یقین تکلیف طفلان، با عطش این گونه روشن بود

فراتی هست این جا پیش رو اما نبود ای کاش!

سه شعبه تیر را می دید با خود زیر لب می خواند

ربابی هست این جا که چنان لیلا نبود ای کاش!

چه می شد که نبود اصغر در این لشگر، اگر هم بود

سفیدیِ گلویش این قدر زیبا نبود ای کاش!

هزاران مرد تیر انداز را می دید و هی می گفت

علمدار حسین این قدر بی پروا نبود ای کاش!

نقاب و معجر و خلخال با خود آرزو می کرد

اگر هم بود بعد از ظهر عاشورا نبود ای کاش!

داود رحیمی

ورود کاروان به کربلا

لشکری می رسد از راه خدا رحم کند
بد دهن، بد دل و بد خواه خدا رحم کند
از همان دور صدای بدشان می آید
ناسزا و بد و بیراه خدا رحم کند
یک طرف چند هزار آدم بی رحم کثیف
یک طرف غربت یک شاه خدا رحم کند
و فَدَیناه بِذبحی که لبانش خشک است
تشنه سر می بردَش آه خدا رحم کند
حاجی آماده ی قربانی و دَه روز دگر
می رسد آخر شش ماه خدا رحم کند
ارباً اربا شدن یک قد رعنا سخت است
نکند لشکر گمراه...؟! خدا رحم کند
با عمودی که در این لشکر شب می بینم
آخرش می شکند ماه خدا رحم کند

مجتبی حاذق

ورود کاروان به کربلا

او که دل کشتۀ چشمان سیاهش باشد

می رود کوفه… خدا پشت و پناهش باشد

شب غربت شد و اشکم شده جاری از نو

سوزش قلب من از آتش آهش باشد

خواب دیده ست پی قافله اش مرگی را

چه قرار است مگر بر سر راهش باشد؟!

آه انگار قرار است که در این صحرا

تیر و شمشیر پذیرای نگاهش باشد

نیزه ها منتظر روی چنان خورشیدش

سنگ هم منتظر صورت ماهش باشد

چه گناهی زده سر از دل مولا؟ شاید-

-اینکه فرزند علی بوده گناهش باشد

خواب دیدم که دو دست است جدا از پیکر

نکند دست علمدار سپاهش باشد…؟!