از كعبه رو به كرببلا ميكند حسين

و آنجا دوباره كعبه بنا ميكند حسين

گر ساخته است خانه اى از سنگ و گل خليل

آنجا بناز خون خدا ميكند حسين

روزى كه حاجيان به حرم روى مينهند

پشت از حريم كعبه چرا؟ ميكند حسين

آن حج نا تمام كه بر عمره شد بدل

اتمام ان بدشت بلا ميكند حسين

آنجا وقوف در عرفات ار نكرده است

فرياد معرفت همه جا ميكند حسين

آنجا اگر كه فرصت قربانيش نبود

اينجا هر انچه هست فدا ميكند حسين

آنجا كه سعى بين صفا در دويدن است

اينجا به قتلگاه صفا ميكند حسين

آنجا حنا حرام بود بهرا حاجيان

اينجا ز خون خويش حنا ميكند حسين

وقتى به خيمه گاه رود از پى وداع

اينجا دوباره حج نساء ميكند حسين

بعد از هزار سال به همراه حاجيان

هر سال رو بسوى منا ميكند حسين

از چار سوى كعبه ، ز گلدسته ها هنوز

هر صبح و ظهر و شام ندا ميكند حسين

بشنو دعاى در عرفاتش كه بنگرى

با سوز دل هنوزه دعا ميكند حسين

سر داده است و حكم شفاعت گرفته است

بر وعده اى كه داده وفا ميكند حسين

الا ! یاران من ! میعادگاه داور است ، اینجا

بدن ها غرق خون ، سرها جدا از پیکر است ، اینجا

مَلَک ! قرآن بخوان در خاکِ روح انگیز این وادی

که هفتاد و دو گل از باغ عترت ،  پرپر است ، اینجا

نیازی نیست گل ریزد ، کسی در مقدم مهمان

که صحرا لاله گون از خونِ فرقِ اکبر است ، اینجا

مگر نه در نماز عشق می باید وضو از خون

وضوی من ز خونِ حلقِ پاک اصغر است ، اینجا

شود جان عمویی هم چو من ، قربانی قاسم

که مرگ سرخ بر وِی ، از عسل شیرین تر است ، اینجا

شود حل ، مشکل بی آبی اطفال معصومم

که سقا با دو چشم خونفشان ، آب آور است ، اینجا

نه تنها از تن مردان جنگی ، سر جدا گردد

به نوک نیزه ، طفل شیر خوارم را سر است ، اینجا

مبادا کس در این صحرای خونین ، نام آب آرد !

جواب "العطش" شمشیر و تیر و حنجر است ، اینجا

الهی ! دخت زهرا ، پای در گودال نگذارد

که کعب نی جواب "یاخا"ی خواهر است ، اینجا

عجب نبود گر ابناء بشر گریند خون بر من

که از خون گلویم رنگ ، موی مادر است ، اینجا

به عُمر خود مزن غیر از در این خانه را "میثم" !

زیارتگاه دل تا صبح روز محشر است ، اینجا

مهی که هست بسی جان گداز می آید

مُقّدر آن چه بُوَد از فراز می آید

به چشم دل نظری کن ببین که قافله ای

به سوی کرببلا از حجاز می آید

از این طرف بنِگر حُر که با هزار سوار

به کف گرفته سنان ، پیشواز می آید

از آن طرف علی اصغر به قصد مهمانی

میان قافله در مهدِ ناز می آید

از این طرف بنِگر حرمله به کف تیری

سه شعبه دارد و مهمان نواز می آید

از آن طرف بنِگر شاه با جوانانش

برای دادن جان ، سرفراز می آید

از این طرف بنِگر شمر دون به کف خنجر

به قصد صید حرم ، یکّه تاز می آید

بهرت، ای كرببلا! آمده مهمانی چند

ديده بگشا و ببين، موكب سلطانی چند

بر مه و مهر فلك سای سر خود كه تو را

داده دلدار جهان، نَيّر تاباني چند

خاك تو، واد مقصود مهين قافله‌ای است

كه نمودند همب طیّ بيابانی چند

پس از اين، كرببلا! با سر و سامان گردی

كه شوی خواب‌گه بی سر و سامانی چند

تيره رخسار فرات تو شود ! گر نكند

رحم بر تشنگی كودك عطشانی چند

چند روز دگر، اين جاست كه بر عرش رَود

ز جگر سوختگان ، ناله و افغانی چند

اندر اين جاست كه از داغ جوانان حسين

تا به دامن بشود چاك ، گريبانی چند

اندر اين جاست كه بشكفته شود از دم تيغ

ز گلستان نبی ، غنچه‌ی خندانی چند

لاله‌زار شه خوبان شوی ، اي كرببلا !

چند روز دگر از خون جوانانی چند

چون سكينه به بر پيكر صد پاره‌ی شاه

بنشينند هزاران نواخوانی چند

گيسوی حور به فردوس، پريشان گردد

ز غم بی كسی موی پريشانی چند

ای حسينی ! كه بخوانده است سرت بر سر نی

به راه شام بلا ، آيه ‌ی قرآنی چند

صله كن لطف به «خوشدل» كه به غمگينی ساخت

ز بيان غم تو، دفتر و ديوانی چند

باربگشائيد، اينجا کربلاست                   آب و خاکش با دل و جان آشناست
بر مشام جان رسد بوي بهشت             به به از اين تربت مينو سرشت
کربلا، اي آفرينش را هدف                    قبله گاه عاشقان از هر طرف
طور عشق است و مطاف انبيا               نور حق اينجاست، اي موسي بيا
جسم را احيا اگر عيسي کند                جان و تن را کربلا احيا کند
گر سلامت رفت، از آتش خليل              نور ثار الله شد او را دليل
کربلا، قربانگه ذبح عظيم                      عرش رحمان را صراط مستقيم
گر خدا خواهي، برو اين راه را                کن زيارت کوي ثار الله را
شد ز عاشوراي او يک اربعين                 قتلگاهش را به چشم دل ببين
ماه، اينجا، واله و سرگشته است           و آن شهاب ثاقب از خود رفته است
گرد غم، افشانده بر سر کهکشان          اشک خون ريزد هنوز از آسمان
اختران، سوزند چون شمع مزار              مرغ شب مي‌نالد اينجا زار زار
گاه در صحرا خروش و، گه سکوت           خفته در اينجا شهيدي لا يموت
حضت سجاد بر خاکش نوشت               تشنه لب شد کشته سالار بهشت
اربعين است، اربعين کربلاست              هر طرف غوغائي از غمها بپاست
گوئي از آن خيمه هاي نيمسوز             خود صداي العطش آيد هنوز
هر کجا نقشي، ز داغ ماتم است            هرچه ريزد اشک، در اينجا، کم است
باشد از حسرت در اينجا يادها                هان به گوش دل شنو، فريادها
در دل هر ذره، صدها مطلب است           ناله سجاد و اشک زينب است
بايد اينجا داشت گوش معنوي                تا مگر اين گفتگوها بشنوي:
عمه جان، اينجا حسين از پا فتاد            چهره بر اين تربت خونين نهاد
عمه جان، اين قتلگاه اکبر است            جاي پاي حيدر و پيغمبر است
عمه جان، قاسم، در اينجا شد شهيد     تير بر قلب حسين اينجا رسيد
عمه جان، عباس اينجا داد دست            وز غمش پشت حسين اينجا شکست
اصغر لب تشنه، اينجا، عمه جان           شد ز تير حرمله خونين دهان
از براي غارت يک گوشوار                     شد در اينجا، کودکي نيلي عذار
تا قيامت، کربلا ماتمسراست                حضرت مهدي (حسان) صاحب عزاست

نام شاعر:حبيب چايچيان

   يا مظلوم

خواهرم اینجا زمین کربلاست

سرزمین غصه و درد و بلاست

این زمین بوی جدایی می دهد

خاتمه بر آشنایی می دهد

خواهرم اینجا اسیرت میکنند

در همین ده روزه پیرت میکنند

میشوی تو غرق ناله غرق آه

میزنم من دست و پا در قتلگاه

شعله ها بر باغ و گلشن ميزنند

در همين جا سنگ بر من ميزنند

دخترم را در غریبی میکشند

گوشوار از گوشهایش میکشند

خصم حیدر تیغ بر رویم کشد

شمر بی شرم و حیا مویم کشد

در همین جا کوفیان دف می زنند

در عزایم هلهله ، کف می زنند

   سالار زينب (س)

اي مرا دلبر و دلدار بيا برگرديم

خيمه برپا مكن اينبار بيا برگرديم

دم به دم دشمن تازه نفسي مي آيد

تا كه فرصت بُوَد اي يار بيا برگرديم

باغبانا به تو و تك تكِ گُلهات قسم

كار گلزار شود زار بيا برگرديم

از نگاهه همه زنهاي حرم غم بارد

تا نگشتيم عزادار بيا برگرديم

تو نداري سَر ِ بازار ِ جفا يوسف من

غير شمشير خريدار بيا برگرديم

دشمن از ديدن عباس دلش ميلرزد

تا رويِ پاست علمدار بيا برگرديم

حیدر توکل

    سالار زينب (س)

دلِ من غرق تمناست بيا برگرديم

عاشقي با تو چه زيباست بيا برگرديم

سرزميني كه تورا عاقبت از من گيرد

آري اي يار همين جاست بيا برگرديم

بين هر خيمه كه رفتيم جگرم سوخت حسين

همه جا ناله ي زهراست بيا برگرديم

حيف از حنجر ششماهه كه تيرش بزنند

حرمله روبه روي ماست بيا برگرديم

مشكِ عباس اگر تير خورَد باكي نيست

حيفِ آن ديده ي سقاست بيا برگرديم

اينقَدَر گودي و اينقَدر سراشيبي و سنگ

اين زمين غرق معماست بيا برگرديم

حج از حجاز عازم دشت بلا شده

حاجیّ عشق راهی کرب و بلا شده

این حاجیان سلاله ی زهرای اطهرند

یک کاروان نور، سفیر خدا شده

اینها فدائیان تولّای حیدرند

ذبح عظیم، راهی دشت منا شده

پنهان کنید از عرفه خیمه گاه را

این خیمه گاه بازدِهش نینوا شده

نور خدا به ظلمت شب بار بسته است

یعنی که وقت هدیه ی خون خدا شده

ای محرمان رکاب بگیرید عمّـه را

زینب پیمبـر سفـر کربـلا شـده

رؤیت شده ستاره ی دنباله دار عشق

از آسمان به سوی زمین راه وا شده

اطفالِ خردسالِ زبان بسته را ببین

حالا زبانشان به عمو آب وا شده

محمود ژولیده

حاجيان جمعند دور هم همه
پس کجا رفته حسين فاطمه
او به جاي موي سر ، سر مي دهد
قاسم و عباس و اکبر مي دهد
حجّ او داغ جوانان ديدن است
دور نعش اکبرش گرديدن است
مسلخ او خاک گرم کربلاست
موقف او زير سمّ اسبهاست
سعي حجّ او صفا با خنجر است
مروه اش قبر علي اصغر است
او رود حجي که قربانش کنند
در يم خون سنگبارانش کنند