به دیار غم تو را جان من خیمه ها مکن برپا

                                                            سوز غربت و غم و غصه ها می وزد از این صحرا

حاجی کوی منا       رسیده کرببلا           حسین ثا ر الله    ابا عبد الله

این زمین مرا عا قبت اخا می کند جدا از تو

                                                   پذیرایی در دشت غم کنند  کو فیان چرا از تو

در این دیار عراق        رسد شمیم فراق

                                 حسین      ثار الله ابا عبد الله

مگر این زمین بی تو بی معین  می شود اخا مقتل

                                                    ای عزیز دل وای اگر روی روز عاشورا مقتل

امید ما همه ای عزیز فاطمه ای         حسین            ثار الله ابا عبد الله

این جا که آمدیم غم و غصه به پا گرفت        دل شوره عجیب وجود مرا گرفت

حس غم جدایی دشت لاله خیز                    بال و پرم جدا دلم را جدا گرفت

فالی زدم به مصحف پیشا نیت حسین           آیات غربت تو دلم را فرا گرفت

در این حسینیه که همان عرش کبریاست            حق جان ز قافله انبیا گرفت

تنها دلیل بودن من سایه حرم                    زینب فقط به عشق برادر بقا گرفت

بین خیام خیمه عبا س دیدنی است              شکر خدا رکاب مرا آشنا گرفت

تا وقت هست حلقه انگشتری در آر            از ترس ساربان  دل زینب عزا گرفت

وای از دل رباب کی بیند به جای آب         تیر سه پر به حنجر شش ماهه جا گرفت

وای از شتاب دست پلیدی که عا قبت          زیور ز گوش دخترکان بی هوا گرفت

این جا درخت و نیزه تفا وت نمی کنند         هر یک به سهم خویش نشان تو را گرفت   

یه کاروان پر ماتم داره می آد از تو صحرا

یه کاروان پر ماتم با پرچمی که نوشته کاروان محرم

می وزد با نفساشون سوز یک غم کهنه

میرسن از دل صحرا همه با پای برهنه

 همه دریده گریبون از جامه های سیاشون

بارون تنگ غروبه اشک سرخ چشاشون

رو لبا نغمه ی تلخ و حزینه

بی امون می زنن بر سر و سینه

چشامون مثه ابر آسمونه

گریه مون از پر قنداغمونه

هر جا برم می پوشونم صورت آینه ها رو

این کاروان کرده جاری حس حضور خدا رو

بیرق تیره ی ماتم به دست حضرت آدم

موسی با عیسی گرفتن باز روی حضرت خاتم

این کاروان عزادار دسته ی اهل بهشته

از رسول و پیغمبر از اولیا و فرشته

اشکشون برزخی در حرمینه

نوحه شون دم واویلا حسینه

دل زمین می لرزه از بغضی که تو گلوشه

نگین دستای خاتم یه محمل تیره پوشه

کجاوه ای که رو دوش فطرس روح الحرمینه

چشمه ی سرخ عزای بانوی پرده نشینه

از سوز ناله ی بانو سیل اشک روونه

دله کباب میشه وقتی فاطمه روضه میخونه

دشمنا میوه ی قلبمو چیدن بی کفن سر شو تشنه بریدن

دارد این سرزمین با

داغ و غم  آشنایی

می وزد بین صحرا

باد تند جدایی

دل ز غم ها محجوب است

دیده ها چون یعقوب است

سینه ها پر آشوب است

بین این سرزمین

کرده دشمن کمین

بهرت ای نازنین

آه و واویلتا   آه و واویلتا   آه و واویلتا  واویلتا

بار بگشایید اینجا کربلاست

آب وخاکش با دل و جان آشناست

گرچه مشک اباالفضل

تا کنون پرز آب است

قلب من بی قرار

اشک طفل رباب است

دخترانت شادابن

کودکانت در خوابن

اهل خمه سیرابن

کربلا کربلا

زینب خسته را

مکن از او جدا

آه و واویلتا   آه و واویلتا   آه و واویلتا  واویلتا

به دیار غم تو را جان من خیمه ها مکن برپا

                                                            سوز غربت و غم و غصه ها می وزد از این صحرا

حاجی کوی منا       رسیده کرببلا           حسین ثا ر الله    ابا عبد الله

این زمین مرا عا قبت اخا می کند جدا از تو

                                                   پذیرایی در دشت غم کنند  کو فیان چرا از تو

در این دیار عراق        رسد شمیم فراق

                                 حسین      ثار الله ابا عبد الله

مگر این زمین بی تو بی معین  می شود اخا مقتل

                                                    ای عزیز دل وای اگر روی روز عاشورا مقتل

امید ما همه ای عزیز فاطمه ای         حسین            ثار الله ابا عبد الله

این جا که آمدیم غم و غصه به پا گرفت        دل شوره عجیب وجود مرا گرفت

حس غم جدایی دشت لاله خیز                    بال و پرم جدا دلم را جدا گرفت

فالی زدم به مصحف پیشا نیت حسین           آیات غربت تو دلم را فرا گرفت

در این حسینیه که همان عرش کبریاست            حق جان ز قافله انبیا گرفت

تنها دلیل بودن من سایه حرم                    زینب فقط به عشق برادر بقا گرفت

بین خیام خیمه عبا س دیدنی است              شکر خدا رکاب مرا آشنا گرفت

تا وقت هست حلقه انگشتری در آر            از ترس ساربان  دل زینب عزا گرفت

وای از دل رباب کی بیند به جای آب         تیر سه پر به حنجر شش ماهه جا گرفت

وای از شتاب دست پلیدی که عا قبت          زیور ز گوش دخترکان بی هوا گرفت

این جا درخت و نیزه تفا وت نمی کنند         هر یک به سهم خویش نشان تو را گرفت    

یه کاروان پر ماتم داره می آد از تو صحرا

یه کاروان پر ماتم با پرچمی که نوشته کاروان محرم

می وزد با نفساشون سوز یک غم کهنه

میرسن از دل صحرا همه با پای برهنه

 همه دریده گریبون از جامه های سیاشون

بارون تنگ غروبه اشک سرخ چشاشون

رو لبا نغمه ی تلخ و حزینه

بی امون می زنن بر سر و سینه

چشامون مثه ابر آسمونه

گریه مون از پر قنداغمونه

هر جا برم می پوشونم صورت آینه ها رو

این کاروان کرده جاری حس حضور خدا رو

بیرق تیره ی ماتم به دست حضرت آدم

موسی با عیسی گرفتن باز روی حضرت خاتم

این کاروان عزادار دسته ی اهل بهشته

از رسول و پیغمبر از اولیا و فرشته

اشکشون برزخی در حرمینه

نوحه شون دم واویلا حسینه

دل زمین می لرزه از بغضی که تو گلوشه

نگین دستای خاتم یه محمل تیره پوشه

کجاوه ای که رو دوش فطرس روح الحرمینه

چشمه ی سرخ عزای بانوی پرده نشینه

از سوز ناله ی بانو سیل اشک روونه

دله کباب میشه وقتی فاطمه روضه میخونه

دشمنا میوه ی قلبمو چیدن بی کفن سر شو تشنه بریدن

ارد این سرزمین با داغ و غم آشنایی

می وزد بین صحرا باد تند جدایی

دل ز غمها محجوبن دیده ها چون یعقوبن سینه ها چون آشوبن

بین این سرزمین،کرده دشمن کمین،بهرت ای نازنین

آه و واویلتا واویلتا 

گر چه مشک اباالفضل تا کنون پر ز آب است

قلب من بیقراره اشک طفل ارباب است

دخترانت شادابن،کودکانت در خوابن،اهل خیمه سیرابن

کربلا کربلا زینب خسته را مکن از او جدا

آه و  واویلتا واویلتا

بوی غم بوی جدایی بوی  هجران  می رسد

کربلا  آغوش خود واکن که مهمان می رسد

 ناقه ام در گل نشسته چاره ای کن یا حسین

دیر اگر آیی کنارم بر لبم جان می رسد

حاجی زهرا علم کن خیمه  هایت در منا

زین عطش آباد بوی عید قربان می رسد

خاک سرخ این بیابان بوی مادر می دهد

گوش کن آوای محزون حسین جان می رسد

گو فرات بی مروّت اینقدر هوهو مکن

کودک ششماهه ای با کام عطشان می رسد

کمتر از ده روز دیگر بی برادر می شوم

روزگار عشق بازی ها به پایان می رسد

در همان لحظه که ترکیب رخت پاشد زهم

از حرم زینب به گیسوئی پریشان می رسد

کمتر از ده روز دیگر از فراز نیزه ها

درچهل منزل به گوشم صوت قرآن میرسد

قافله سالار زینب گو شبی بر ساربان

وقت خاتم بخشی دست  سلیمان می رسد

وای از هنگامه وصلی  که یک نیزه سوار

روبرو با خواهری پاره گریبان می رسد

آرام دل من نام این زمین چیست                 تا پای نهادم قلب من فرو ریخت

ترسم من از این صحرا                                           منزل تو نکن اینجا

                        ای قافله سالار ، ای قافله سالار

ای امید زینب شاهنشه افلاک                                اینقدر چرا هست این زمین غمناک

بگرفته مرا وحشت                                                زین زمین پر محنت

                        ای قافله سالار ، ای قافله سالار