دید زینب چو برادر تنهاست                                                          بهر یاری برادر برخاست

دو جگر گوشة خود را طلبید                                                به موی هر دو پسر شانه کشید

روی بر حجت داور آورد                                                                      هر دو را نزد برادر آورد

                                    از تو سر در ره حق باختن است

                                    سهم من سوختن و ساختن است

دو جگر گوشه من منتظرند                                                 خبر از ما سوی مادر ببرند

ای برادر تو دوای دردم                                                      با چه رویی به حرم برگردم

این دو گل هست به دوران ثمرم                                       هدیه بفرست به سوی پدرم

گفت ای خواهر غم پرور من                                                بس بود داغ علی اکبر من

 گفت ای نور دو چشمان من                                               ای که هستی سرو سامان من

قافله ابی عبدالله از مدینه به سوی مکه حرکت کرد ، چند منزل نگذشته بود یک وقت دید دو سوار دارند می آیند ، ابی عبدالله فرمود : عباسم برو ببین دو سوار که می باشند دید بچه های زینب اند ، آورد خدمت امام حسین ، زینب هم آمد ، خوشحال شد ، روز عاشورا هم بچه ها را آورد نزد برادر ، برادر اجازه بده محمد و عون هم به میدان بروند ، همین جا که اجازه داد زینب خوشحال شد ، بچه ها را بدرقه کرد اما وقتی عزیزانش (محمد و عون )شهید شدند زینب از خیمه ها بیرون نیامد مبادا چشمش به صورت برادر بیفتد برادر خجالت بکشد . همه صدا بزنید حسین .

ای به یک روز مادر دو شهید                                               وی فدای دو نازنین پسرت

ای که در طول کمتر از یک روز                                          ماند هفتاد و دو داغ بر جگرت

دست حق بر سرمن  بی تو سایه ندارد

مصحف عشق خواهر جز دو آیه ندارد

این دو خواهرزاده ات

شده اند آماده ات

عاشق و دلداده ات

گل باغ رسول

نور چشم بتول

هدیه ام کن قبول

یا اخا یا حسین ای برادر

ای برادر مگر که خواهرت دل ندارد

هر چه دارد به پای عشق تو می گذارد

از تبار جعفرن

هدیه های خواهرن

به فدای اکبرن

دل مردد نکن

راهشان سد نکن

هدیه رارد نکن

یا اخا یا حسین ای برادر

ما دو مرد رهیم        یار ثار اللهیم     در رهت جان دهیم    یا بن الزهرا

اذن میدان بده      شهد جانان بده          زاده زینبیم             یا ابن  الزهرا

محرم عشق تو در منا ییم              حا جیان ره کربلاییم   یا حسین یا حسین

ما اسیر توییم       تو اسیر خدا       ای شه کربلا یا ابن الزهرا

جان زهرا قسم    تحفه خواهرت       رد مکن از وفا یا  ابن  الزهرا

تاب تنهاییت را نداریم           کربلایی شویم جان سپا ریم

                                 یا حسین یا حسین

گر چه دیر آمدیم          سر به زیر آمدیم       نزد وجه خدا یا ابن الزهرا

ما فدا یی تو عاشق اکبریم         کشته هل اتی          یا ابن الزهرا

ما غلام ابو فاضل تو             زاده زینب و حا صل تو

یاران عاطفه ز حماسه وسیع تر                   دست حماسه از همه دستان رفیع تر

چون عشق و اقتدار به هم می دهند دست       اقدامشان ز خیل دلیران سریع تر

میدان کارزار همه مستطیع عشق               وز حاجیان تو تازه جوان مستطیع تر

هر چند اهل خیمه شفیعان محشرند             اما به روز حشر گروهی شفیع تر   

آل عقیل و آل ابی طا لبند لیک                  ابنا زینبند مقامی رفیع تر

استاد رزم هر دو علی اکبر حسین              هر یک به رزم خویش از آن یک بدیع تر

و تا اذن حرب از سوی رهبر نیا مده             در امر سلم هر دو برادر مطیع تر

وقتی که قرار شد که به میدان روند باز         اول غلام رفت و پس از آن رضیع تر

هر دو به دست بوسی مادر سبب شدند           این خانواده الگوی عشق و ادب شدند

مادر میان خیمه بر این عاشقان مطاف          بودند گرد مادر آزاده در طواف

دستان مادرانه زینب چو شا نه ای               بر گیسوان نرم غزالان به انعطاف

آنچه برای بانوی خیمه امید بود                   یوسف کند قبول از او رشته کلاف

شرح وداع این دو برادر شنیدنی                  آیینه در برابر آیینه بود صاف

مادر به گوش تازه جوانان خویش گفت           گرد امام خود بشتابید تا مصاف   

او را به جان مادر خود میدهم قسم                 تا یک کلام لب بگشاید ز انصراف

رزمی نشان دهید که رندانه جان دهید            عاشق کی از جهاد و شهادت شود معاف

این تیر و این کمان و زره جیره شماست        شمشیر تان حمایلتان لیک بی غلاف

عازم شوید و رزم و رجز را بنا کنید             خوب از عزیز فاطمه مدح و ثنا کنید

نو با وگان زینب کبرا علم به دست                هر یک جدا به کوفه نشان داد ناز شست

یک لشگر از یسار و یمین می گریختند           وقتی که نور دیده زینب نقاب بست

از تیغ عون لشگر کوفی امان نداشت              وز رزم بی امان محمد ستم شکست

دهها دلیر جنگی دشمن ز پا فتاد                    اما هنوز جبهه زینب سپر به دست

قلب سپاه کوفه شکا فی عمیق دید                   یعنی سپاه زینب عدو را ز هم گسست

اطفال را محا صره کردند نا گهان                  وقتی تها جم علویون فرو نشست

چون شد صدای هلهله دشمنان بلند                    عون از نفس نشست و محمد زپا نشست

گرد و غبار بود و تکا پوی نیز ه ها                  حالا رسید نوبت این قوم شب پرست

وقتی زبا ن روضه دل باز می شود                   اسرار زینب است که آغاز می شود

می خواست روضه را همه جا آبرو شود            تا از مسیر روضه خدا جستجو شود

می خواست بندگی خدا را نشان دهد                   تا دیده اش به خون جگر شستشو شود

می خواست با غم تن بی سر شود شریک           تا قسمتش به مقتل خون گفتگو شود

وقتی حسین در یم خون غسل می کند                 باید نصیب زینبش از خون وضو شود

می خواست با سر پسرانش سفر کند                   تا با حسین دل دهد و مثل او شود

می خواست روبرو نشود با نگاه شب                 با آتش خیام حرم روبرو شود

با داغ و درد همسفر تازیانه شود                        تا با حسین در به در کو به کو شود

می رفت با خطا به سنگین حیدری                   تا بانی شکست سپاه عدو شود

خون گلوی خشک حسین آبروی عشق             اشک زلال دیده زینب سبوی عشق

آمدند از دایی اجازه بگیرند  اجازه نداد تا  نگا هش به زینب افتاد ارام شد اجازه میدان رفتن داد بعد از نبردی که کردند و به شهادت رسیدند حضرت بغلشان کرد برد خیمه اما زینب دختر علی از خیمه بیرون نیا مد

شنیدستم سلیمانی زیک مور                قبول تحفه ای کرد ای مر تضا پور

                                      من ان مور ضعیف و نا توانم

چیده ز باغم لاله چین دو گل

مانده به جانم داغ این دو گل

کاش صیاد چنین کار نکند

بیش از این تیر به چند جا نکند

کاش بر حال من و این گلها

زینب از دور تماشا نکند

امان از دل زینب امان

میروم اما ماندم از نفس

پر شده از درد زخم پیش و پس

باز بر چشم ترم می خندن

بر دل شعله ورم می خندن

یک قدم میروم و می بینم

همه از دور و برم می خندن

امان از دل زینب امان

چه خون شد دل زینب

شعله کشیدن بر جان حرم

غرق خونن شیران حرم

من بی تاب و ز پا افتاده

من تنها و دو خواهر زاده

مانده اما چسان خیمه روم

با دو بی سر دو حسینی زاده

بر سر دوشم پرپر نزنید

بر دل چاکم خنجر نزنید

این دو ماه شب نو زینبی اند

دو حسینی نسب و زینبی اند

این دو شهد عسل اهل حرم

دو ابالفضل و دو زینبی اند

ابکی علیکِ یا بنت علی

وفّقَکِ الله فی صبر جلی

در خزانی ترین فصل تنهایی

ابر چشمان من شد تماشایی

تا حرم می روم و سر به زیر و خجل

هر قدم می چکد از رخم خون دل

پشتم رو غصه تا کرده

در جانم ریشه وا کرده

جان بر لب و دل خسته و از غم لبالب ای وای زینب

شرمنده ام تا زنده ام از روی زینب ای وای زینب 

از می عشقی که کس آن را ندید

بر مشام انبیا بویی رسید

مشقه آن بو تا دل را ربود

انبیا ، جبرئیل آمد فرود

بانویی دیدم سراپا نور بود

عاشقی دیدم سراپا نور بود

شور بود و شور بود و شور بود

تا شراب عشق با خود سر کشید

گفت آن مست خدا هل من مزید

عشق پیش پای او زانو زده

دست بر دامان آن بانو زده

در حریم قدس محرم زینب است

معنی عشق مجسم زینب است 

آن که بر غم هست خاتم زینب است

نا خدای کشتی غم زینب است  

مانده خدا رو دستم دسته گلای زینب

چه جوری برم تو خیمه با بچه های زینب

دو تا کبوتر عشق، دو شاخه یاس پرپر

دو جسم پاره پاره با دست تیغ لشکر

امون از دل زینب

از بدن دو تاشون دو رده خون چکیده

 خواهر کجاست ببینه داداش نفس بریده

آتیش شرم زینب به خرمنه من افتاد

با موندنش تو خیمش خیلی خجالتم داد

دو تا دلاوری که دایی رو یاری کردن

دیدن که من غریبم آبرو داری کردن

رفتن دیگه نبینن مادر و توی پیری

خواهرم و نبینن تو جامه ی اسیری

امون از دل زینب

اخ المظلوم حسین امیر بی لشکرم

ببین دو چشم ترم

 حسین وآ آ آ

برای دل من رسیده مهمانی

به نذر تو دارم دو طفل قربانی

فتاده بر پای تو دلم

فدای تو این دو حاصلم

دو طفل ناقابلم

اخ المظلوم حسین

منادیان هدایتند

فداییان ولایتند

حسین وآ آ آ

به عشقت برادر ببین گرفتارم

تمام غمت به جان خریدارم

اگر چه سرباز ساده اند

به تو دل و دیده داده اند همیشه آماده اند

اخ المظلوم حسین

سوزد اگر پر و بال من

ز داغ این دوغزال

حسین وآ آ آ

خزان اگر بچیند ز کینه گلهایم

عزیزم ز خیمه برون نمی آیم

بار غمت روی شانه ام

شرمنده از تو یگانه ام ای یار جانانه ام

تو خیمه با گریه  دسته گلای غریب

می خونم براتون دعای امن یجیب

برید عزیزای مادر کفن بر تن کنید

اینجا که شد دلم پر ِ خون

تو کربلای غریبی رسیده نوبت رزم و جنگاوری مردونتون

بارون زیر چادرم بدرقه ی راهتون

آتیش ِ دل ِکربلا شراره ی نگاهتون 

منی که بارون چشام

شبیه ابر بهاری تو اوج غم می باره

می خوام برای حسینم

شمار و هدیه بیارم که یاوری نداره

دایی تون قسم بدین به جون زهرا مادرش

تا بذاره شهید بشین مثل علی اصغرش

نذارید که دست رد به سینتون بزنه

قبول شما ها اوج غرور منه

حالا که دست شهادت زده به اسمتون قرعه

فقط اینو بدونین با چشمای پر ِ از خون

برای اومدن من منتظر نمونین

دایی خجالت می کشه اگه برسم پیشتون

مادر حلالم کنید ستاره های غرق خون

رسید تا به گوشم سوز صدای شما

گرفتم تو قلبم روضه برای شما  امون از دل زینب

با شور و شین بر حسین هر دو فداییم

هستیم فدایی ِ تو و زاده ی زینب

داریم شورِعشق تو بر لب

مردان سترگ یل میدان بلاییم بلاییم 

پا داده که در راه تو جان هدیه نماییم نماییم

رخصت بده بر ما حسین جان

تا رو بنماییم به میدان

با شور و شین بر حسین هر دو فداییم

بر گیسوی ما خواهر تو شانه کشیده

در راهت از ما دل بریده

گفته که سر از خاک قدوم تو نگیریم نگیریم

تا اینکه به پیش قدم یار بمیریم بمیریم

جز جان که نداریم برایت آنهم شود آقا به فدایت

با شور و شین بر حسین هر دو فداییم

این دو فرزندان بنت الحیدرند

وارث رزم علی اکبرند

شیر از شیر ولایت خورده اند

حافظان مکتب پیغمبرند

هست خون شیر در رگ هایشان

هم دلیرند این دو هم نام آورند

خلقشان چون صاحب خلق عظیم

صاحبان رتبه های برترند

زینب آن ها را حسینی کرده است

درس های معرفت را از برند

جان زهرا هدیه ام را کن قبول

این دو قربانی قبل از مشعرند

گر دهی یک لحظه اذن رزمشان

آبروی زینبت را می خرند

این دو چون من که فدایی توأم

پیش مرگان علی اصغرند

شوق جانبازیشان ناگفتنی است

هر یکی از دیگری سبقت برند

مثل یک آیینه صافند و زلال

در عمل آیینه ی یکدیگرند

رزمشان رفته به دایی هایشان

آبروی دشمنت را می برند

رخنه در صف های لشگر می کنند

واقعاً در صف شکستن محشرند ...

هر دو گردیدند محصور عدو

کوفیان در مکر و حیله ماهرند

ناگهان تیری به پهلوشان نشست

در زمین خوردن شبیه مادرند

دسته گل هایم گلاب ناب شد

زیر سمّ اسب دشمن پرپرند