متن سخن
(( . . . وَیْلَکُمْ ما عَلَیْکُمْ اَنْ تَنْصِتُوا اِلَیَّ
فَتَسْمَعُوا قَوْلی وَاِنَّما اَدْعُوکُمْ اِلی سَبیلِ الرَّشادِ
فَمَنْ اَطاعَنِی کانَ مِنَ الْمُرْشَدِینَ
وَمَنْ عَصانِی کانَ مِنَ الْمُهْلَکِینَ
وَکُلُّکُمْ عاصٍ لاَمْرِی غَیْرُ مُسْتَمِعٍ لِقَوْلی قَدِ انْخَزَلَتْ عَطِیّاتُکُمْ مِنَ الْحَرامِ
وَمُلِئَتْ بُطُونُکُمْ مِنَ الْحَرام فَطَبعَاللّهُ عَلی قُلُوبِکُمْ
وَیْلَکُمْ اَلا تَنْصِتُونَ اَلا تَسْمَعُونَ ؟
. . . تَبّاً لَکُمْ اَیَّتها الْجَماعَةُ وَتَرَحاً اَفَحینَ اسْتَصبرَ خْتُمُونا
وَلِهینَ مُتَحَیِّرِینَ فَاءصْرَخْناکُمْ مُؤَدِّینَ مُسْتَعِدِّینَ سَلَلْتُمْ
عَلَیْنا سَیْفاً فی رِقابِنا وَحَشَشْتُمْ عَلَیْنا نارَ الْفِتَنِ الَّتی
جَناها عَدُوُّکُمْ وَعَدُوُّنا فَاَصْبَحْتُمْ اِلْباً عَلی اَوْلِیائِکُمْ
وَیَداً عَلَیْهِمْ لاعْدائِکُمْ بِغَیْرِ عَدْلٍ اَفْشَوهُ فِیْکُمْ
وَلا اَمَلَ - اَصْبَحَ لَکُمْ فیهِمْ اِلا الْحَرامَ - مِنَ الدُّنْیا اَنالُوکُمْ
وَخَسِیسَ عَیْشٍ طَمِعْتُمْ فیهِ مِنْ حَدَثٍ کانَ مِنّا
وَلا رَاءْیٍ تَفیلٍ لَنا مَهْلاً لَکُمُ الْوَیْلاتُ اِذْکَرِهْتُمُونا
وَتَرَکْتُمُونا فَتَجَهَّزْتُمْ وَالسَّیْفُ لَمْ یُشْهَرْ
وَالجاءْشُ طامِنٌ وَالرَّاءْیُ لَمْ یُسْتَصْحَفْ
وَلکِنْ اَسْرَعْتُمْ عَلَیْنا کَطَیْرَةِ الدّباءِ
وَتَداعَیْتُمْ اِلَیْنا کَتَداعِی الْفِراشِ
فَقُبْحاً لَکُمْ فَاِنَّما اَنْتُمْ مِنْ طَواغِیتِ الاُمَّةِ
وَشِذاذِ اْلاَحْزابِ وَنَبَذَةِ الْکِتابِ وَنَفَثَةِ الشَّیْطانِ وَعُصْبَةِ الاثامِ
وَمُحَرِّفی الْکِتابِ وَمُطْفِیِ السُّنَنِ وَقَتَلَةِ اَوْلادِ الاَنْبِیاء وَمُبیری عِتْرَةِ الا وْصِیاءِ ومُلْحِقی الْعِهارِ بِالنَّسَبِ وَمُوذی الْمُؤْمِنینَ
وَصُراخِ اءئِمَّةِ الْمُسْتَهْزِئِینَ الَّذِین جَعلواالْقُرآن عِضینَ))(173) .
ترجمه و توضیح لغات
s وَیْلَکُمْ : وای بر شما . تَنْصِتُوا (از نَصَتَ) : ساکت شد ، گوش فرا داد . اِنْخَزَلَ : آهسته و لاک پشت وار رفت . مَلاََ : پر شده است . طَبَعَ : مهر زده است . تَرَحَ (به فتح راء بر وزن شَرَف ) : حزن و اندوه . اِسْتَصْرَخَ : کمک خواست . ولَهین (از وَلَهَ) : کثرت شوق و علاقه . اَصْرَخَهُ : به فریاد وی رسید . مُؤَدّینَ (از ادی تادیة ) : آماده شدن . مُسْتَعَدّین (ازاستعداد) : تاختن اسب ، کنایه است از سرعت و عجله . سَلَلْتُمْ (از سلَّ) : کشیدن شمشیر . حَشَشْتُم (از حَشّ) : روشن کردن و شعله ور کردن آتش . جَنی : جمع کردن و آماده ساختن . اِلْب (با کسر اول ) : نیرو ، پشتوانه . خَسیس : پست و کم ارزش . تَفَیل (بر وزن کفیل ) : ناصواب و ناروا . مَهْلاً : آهسته . وَیْلاتَ (جمع وَیْلَة ) : بلا و گرفتاری . لم یشهر(مجهول از شهره ) : شمشیر کشیدن . جَاءش : قلب ، سینه . . . طامِن : آرام . اِسْتِصْحافِ : تغییر یافتن . طَیْرَةِ الدَّباءِ طَیْرَة بناء مَرَّة است از طار یَطیرُ : پرواز کرد . دَباء بفتح اول : نوعی از ملخ . تَداعُوا عَلَیْهِ : از روی دشمنی بر ضد او اجتماع کردند . طَواغیت (جمع طاغوت ) : سرکش . شذاذ : افراد بی رگ و ریشه . نَبَذَه (جمع نابذ) : ترک کنندگان . نَفَثَه : اخلاط سر وسینه که به بیرون انداخته شود . اِثْم : گناه وخیانت . مطفی ء (اسم فاعل از اطفاء) خاموش کردن . مُبیر : هلاک کننده . صراخ : فریاد .
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
