((ما کُنْتُ لاَِبْدَاءَهُمْ بِالْقِتالِ(132) . . .
اَللّهُمَّ اَعُوذُبِکَ مِنَ الْکَرْبِ وَالْبَلاءِ هاهُنا مَحَطُّ رحالِنا
وهاهُنا وَاللّهِ مَحَلُّ قُبُورِنا وَهاهُنا وَاللّهِ مَحْشَرُنا وَمَنْشَرُنا وَبِهذا وَعَدَنِی جَدّی رَسُول اللّه صلّی اللّه علیه و آله وَلا خِلافَ لِوَعْدِهِ))(133) .
مَحَطّ : محل فرود آمدن . رَحْل : اثاثیه مسافر . مَحْشَر : روز و محل مبعوث شدن . مَنْشَر : محل زنده شدن در روز معاد .
((اِنّا للّه وَانَّا اِلیهِ راجِعُونَ وَالحَمدُللّه ربِّالعالمین . . .
اِنِّی خَفِقْتُ بِرَاءْسی فَعَنَّ بی فارِسٌ وَهُو یَقُولُ :
اَلْقَوْمُ یَسْرُونَ وَالْمَنایا تَسْرِی اِلَیْهِم فَعَلِمْتُ اَنَّها اَنْفُسُنا نُعِیَتْ اِلَیْنا . . . جَزاکَاللّهُ مِنْ وَلَدٍ خَیْرَ ما جَزَی وَلَداً عَنْ وَالِدِهِ))(131) .
خَفَقَ بِرَاءْسِهِ : چرت زد . عَنَّ : ظاهر شد . یَسْرُونَ (ازسَری ) : شب هنگام حرکت نمودن . مَنایا (جمع منیه ) : مرگ . نُعِیَت : (مجهول از نَعی یَنْعی ) : خبر مرگ دادن .
((اِنْطَلِقا فَلا تَسْمَعا لی واعِیَةً وَلا تَرَیا لِی سَواداً
فَانَّهُ مَنْ سَمِعَ واعِیَتَنا اَوْ راءی سَوادَنا فَلَمْ یُجِبْنا اَوْ یُغِثْنا
کانَ حَقّاً عَلَی اللّهِ عَزَّوَجَلَّ اَنْ یُکِبَّهُ عَلی مِنْخَرَیْهِ فِی النّارِ))(128) .
یُغِیثُنا (از آغاثَ اِغاثَةً) : به فریاد رسیدن . اَکبَّهُ : او را به صورت بر زمین زد . مِنْخَرَین : بینی .
((یَابْنَ الحُرِّ اِنَّ اَهل مِصْرِکُمْ کَتَبُوا اِلَیَّ اءنّهُمْ مُجْتَمِعُونَ عَلی نُصْرتی
وَسَاءلُونی الْقُدُومَ عَلْیهِمْ وَلَیْسَ الاَمْرُ عَلی مازَعَمُوا
وَانَّ عَلَیْکَ ذنوباً کَثِیرَةً فَهَلْ لَکَ مِنْ تَوبَةٍ تَمْحُو بِها ذنوبَکَ ؟ . . .
تَنْصُرُوا ابْنَ بِنْتِ نَبِیِّکَ وَتُقاتِلُ مَعَهُ .
. . اَمَّا اِذا رَغِبْتَ بِنَفْسِکَ عَنّا فَلا حاجَةَ لَنا فِی فَرَسِکَ
وَلا فِیکَ وَما کُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّینَ عَضُداً
وَانِّی اَنْصَحُکَ کَما نَصَحتَنِی اِنِ اسْتَطَعْتَ اَنْ لا تَسْمَعَ صُراخَنا
وَلا تَشْهَدَ وَقْعَتَنا فَافعَلْ فَوَاللّه لا یَسْمَعُ
واعِیَتَنا اَحَدٌ وَلا یَنْصُرُنا اِلاّ اَکَبّهُاللّه فی نارِ جَهَنَّمَ(122))) .
رَغبَ عَنْهُ : اعراض نمود . مُضِلّین (از ضلّ) : گمراهان ، مُنْحَرِفین . عَضُد : نیرو ، کمک . صُراخ : فریاد ، صدای استمداد . وَقْعَة : جنگ . واعِیَة : ناله ، فریاد .
((اَما وَاللّه اِنِّی لاَرْجُو اَنْ یَکُونَ خَیْراً مااَرادَاللّهُ بِنا قُتِلْنا اَمْ ظَفَرْنا . . .
فِمنْهُمْ مَنْ قَضی نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً .
اَللّهُمَّ اجْعَلْ لَنا وَلَهُمُ الْجَنَّةَ وَاجْمَعْ بَیْنَنا وَبَیْنَهُمْ فی مُسْتَقَرٍّ مِنْ رَحْمَتِکَ
وَرَغائبِ مَذْ خُورِ ثَوابِکَ . . .
اِنَّ بَیْنَنا وَبَیْنَ الْقَوْمِ عَهْداً وَمیثاقاً ولَسْنا نَقْدِرُ عَلَی الا نْصِرافِ حَتّی تَتَصَرَّفَ بِناوَبِهِمُ الا مُورُ فی عاقِبَةٍ)) .
قُتِلْنا (فعل مجهول است ) : کشته شویم . ظَفَر : پیروزی . قضی نَحْبَهُ قَضاء : انجام دادن و به اتمام رسانیدن . نَحْب : عهد و پیمان کشته شدن در راه خدا را نیز نحب گویند ؛ زیرا شهید خود را ملزم ساخته است تا پای جان پیش برود و گویا با شهادت خویش به پیمانش وفا می کند . مُسْتَقَرّ : پایگاه . رَغائب (جمع رَغْبَة ) : چیز مورد علاقه و آنچه ثواب و اجر بزرگ از آن انتظار می رود . مَذْخُور : ذخیره شده . عَهْد و میثاق : پیمان .
((یا اَباهِرَمٍ ! اِنَّ بَنِی اُمَیَّةَ شَتَمُوا عِرْضِی فَصَبَرْتُ وَاَخَذُوا مالی فَصَبَرْتُ
وَطَلَبُوا دَمِی فَهَربْتُ وَاَیْمُاللّه لِیَقْتُلُونی فَیَلْبَسهُمُ اللّهُ ذُلاّ شاملاً
وَسیْفاً قاطِعاً وَیُسلِّطُ عَلَیْهِمْ مَنْ یُذِلَّهُمْ حَتَّی یَکُونُوا اَذَلَ مِنْ قَوْمِ سَبَاءٍ
اِذْ مَلِکَتْهُمُ امْرَاةٌ فَحَکَمَتْ فی اَمْوالِهِمْ وَدِمائهِمْ))(117) .
شَتْم : فحش و ناسزا گفتن . عِرْض : آبرو . هَرب : گریختن . ذُلّ (با ضم ) : خواری و ذلّت . شامل : فراگیر ، می گویند شَمِلَهُ : او را فرا گرفت .
((اَیُّهَا النّاسُ اِنَّ رَسُولَاللّه صلّی اللّه علیه و آله قالَ
مَنْ رَای سُلْطانا جائراً مُسْتَحِلاًّ لِحَرامِاللّه ناکِثاً عَهْدَهُ مُخالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِاللّه یَعْمَلُ فی عِبادِاللّه بالا ثْمِ وَالْعُدْوانِ فَلَمْ یُغَیِّرْ عَلَیْهِ بِفِعْلٍ
وَلا قَوْلٍ کانَ حَقّاً عَلَی اللّه اَنْ یُدْخِلهُ مَدْخَلَهُ اَلا
وَانَّ هؤُلاءِ قَدْ لَزَمُوا طاعَةَ الشَّیْطانِ
وَتَرَکُوا طاعَةَ الرَّحْمنِ وَاَظْهَرُوا الْفَسادَ
وَعَطَّلُوا الْحُدُودَ وَاسْتاءْثرُوا بِالْفَیْءِ
وَاَحَلُّوا حَر امَاللّه وَحَرَّمُوا حَلا لَهُ وَاَنَا اَحَقُّ مِمَّنْ غَیَّرَ
وَقَدْ اَتَتْنِی کُتُبُکُمْ وَقَدِمَتْ عَلَیَّ رُسُلکُمْ بِبَیْعَتِکُمْ اِنَّکُمْ لا تُسَلِّمُونی
وَلا تَخْذِلُونی فَاِنْ اَتْمَمْتُمْ عَلَیَّ بَیْعَتَکُمْ تُصِیبُوا رُشْدَکُمْ
فَاَنَاالحسَینُ بْنُ عَلِیِّ وَابْنُ فاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِاللّه نَفْسِی
مَعَ اَنْفُسِکُمْ وَاَهْلِی مَعَ اَهْلِکُمْ وَلَکُمْ فِی اُسْوَةٌ
وَانْ لَمْ تَفْعَلُوا وَنَقَضْتُمْ عَهْدَکُمْ
وَخَلَّفْتُمْ بَیْعَتی مِنْ اَعْناقِکُمْ ماهِیَ لَکُمْ بِنُکْرٍ
لَقَدْ فَعَلْتُمُوها بِاءَبِی وَاءَخِی وَابْنِ عَمِّی مُسْلِم
فَالْمَغْرُورُ مَنِ اغْتَرَّ بِکُمْ فَحَظَّکُمْ اَخْطاءْتمْ
وَنَصیبَکُمْ ضَیَّعْتُمْ وَمَنْ نَکَثَ فَاِنَّما یَنْکُثُ عَلی نَفْسِهِ
وَسَیُغْنِی اللّهُ عَنْکُمْ وَالسَّلامُ عَلَیْکُمْ وَرَحَمَةُاللّه وَبَرَکاتُهُ))(111) .
نَکث عهد : پیمان شکنی . مَدْخَل (به فتح میم ) : محل دخول و منزلگاه و در اینجا منظور از آن ، عذابی است که سلطان جائر بدان مبتلا خواهد گردید . اِسْتِیثارِ : به خود اختصاص دادن . فَیْءِ : ثروت و حقوقی که به خاندان پیامبر اختصاص دارد . اَحَقُّ : سزاوارتر . تُسَلِّمُونی (از سَلَّمَه ) : ترک نمودن . رشد : سعادت و خوشبختی . اُسْوَةٌ : الگو ، پیشرو . نُکر : کار بی سابقه . مَغْرور : گول خورده .
این مطلب را به اشتراک بگذارید: