((وَاللّهِ لَقَدْ بَلَوْتُهُمْ فَما وَجَدْتُ فیهِمِ اِلاّ الا شْوَسَ الاَقْعَسَ یَسْتَاءْنِسُونَ بِالْمَنِّیَةِ دُونی اِسْتِیناسَ الطِّفْلِ اِلَی مَحالِبِ اُمِّهِ))(151) .
بَلَوْتُ (از بلی یَبْلُو) : آزمایش کردن . اَشْوس : دلاور ، جنگجو ، غرنده . اَقْعَسْ : استوار . اِسْتیناس : کثرت انس و علاقه . مَحْلَبْ : پستان .
((اُثْنِی عَلَی اللّه اَحْسَنَ الثَّناءِ وَاَحْمَدُهُ عَلَی السَّرّاءِ وَالضَّراءِ
اَللّهُمَّ اِنِّی اَحْمَدُکَ عَلی اَنْ اَکْرَمْتَنا بِالنُّبُوُّةِ
وَعَلَّمْتَنا الْقُرْآنَ وَفَقَّهْتَنا فِی الدِّینِ وَجَعَلْتَ لَنا اَسْماعاً وَاَبْصاراً وَاَفْئِدَةً
وَلَمْ تَجْعَلنا مِنَ الْمُشْرِکِینَ . اَمَّا بَعْدُ :
فَاِنِّی لا اَعْلَمُ اَصْحاباً اَوْلی وَلا خَیْراً مِنْ اَصْحابِی
وَلا اَهْلَبَیْتٍ اَبَرَّوَ لا اَوْصَلَ مِنْ اَهْلِ بَیْتیِ
فَجَزاکُمُاللّهُ عَنِّی جَمیعاً خَیْراً .
وَقَدْ اَخْبَرَنِی جَدّی رَسُولُاللّه صلّی اللّه علیه و آله بِاءنّی سَاُساقُ اِلَی الْعِراقِ
فَاَنْزِلُ اَرْضاً یُقالُ لَها عَمُورا وَکَرْبَلا وَفیها اُسْتَشْهَدُ
وَقَدْ قَرُبَ الْمَوعِدُ .
اَلا وَانِّی اَظُنُّ یَوْمَنا مِنْ هؤُلاءِ اْلاَعْداءِ غَداً
وَانِّی قَدْ اَذِنْتُ لَکُمْ فَانْطِلقُوا جَمیعاً فی حِلّ لَیْسَ عَلَیْکُمْ مِنِّی ذِمامٌ
وَهذااللّیلُ قَدْ غَشِیَکُمْ فَاتَّخِذُوهُ جَملاً وَلِیَاءْخُذْ کُلُّ رَجُلٍ مِنْکُمْ بِیَدِ رَجُلٍ مِنْ اَهْلِبَیْتِی
فَجَزاکُمُاللّه جَمِیعاً خَیْراً وَتَفَرَّقُوا فی سَوادِکُمْ
وَمَدائِنِکُم فَاِنَّ الْقَوْم اِنَّما یَطْلُبُونَنی
وَلَوْ اَصابُونی لَذَهَلُوا عَنْ طَلَبِ غَیْری ))(142) .
((حَسْبُکُمْ مِنَ الْقَتْلِ بِمُسْلِمٍ اِذْهَبُوا قَدْ اَذِنْتُ لَکُمْ))(143) .
(( . . . اِنِّی غَداً اُقْتَلُ وَکُلُّکُمْ تُقْتَلُونَ مَعِی
وَلا یَبْقی مِنْکُمْ اَحَدٌ حَتَّی الْقاسِمِ وَعَبْدِاللّه الرَّضیع ))(144) .
سَرّاء : وسعت و آسایش . ضَرّاء : شداید ، رنج و ناراحتی . اَفْئِده (جمع فؤ اد) : قلب . اَبَرَّ (افعل التفضیل از : بَرَّ ، یَبِرُّ) : نیکوتر ، پرهیزکارتر . اَوْصَلَ (افعل التفضیل از وَصِلَ یَصِلُ) : کسی که وظیفه قوم و خویشی را به نحو احسن انجام دهد . اُساقُ (مجهول است از ساقَ یَسُوقُ) : کشیدن . حل : برداشتن پیمان . ذِمام : پیمان و تعهد . سَواد : آبادی . مَدائن (جمع مدینه ) : شهر . اَصابَهُ : بر وی دست یافت . ذَهَلَ ، ذُهُولاً : او را ترک نمود ، فراموش کرد .
((اِنِّی رَاءَیْتُ رَسُولَاللّه صلّی اللّه علیه و آله فِی الْمَنامِ فَقالَ لِی :
اِنَّکَ صائِرٌ اِلَیْنا عَنْ قَریبٍ . . . اِرْکَبْ بِنَفْسِی اَنْتَ یا اَخِی حَتّی تَلْقاهُمْ
فَتَقُولَ لَهُمْ ما لَکُمْ وَما بَدَاءَ لَکُمْ وَتَسْاءَلُهُمْ عَمَّا جاءَ بِهِمْ . . .
اِرْجِعْ اِلَیْهِمْ فَاِنْ اسْتَطَعْتَ اَنْ تُؤَخِّرَهُمْ اِلی غُدْوَةٍ
وَتَدْفَعَهُمْ عَنَّا الْعَشِیَّةَ نُصَلِّی لِرَبِّنَا اللَّیْلَةَ وَنَدْعُوهُ
وَنَسْتَغْفِرَهُ فَهُو یَعلَمُ اَنِّی اُحِبُّ الصَّلوةَ
وَتِلاوَةَ کِتابِهِ وَکَثْرَةَ الدُّعاءِ وَاْلا سْتِغْفارِ))(141) .
صائرٌ (از صارَ یَصُورُ) : برگردید ، می گویند : صارَ وَجْهُهُ اِلَیَّ : صورتش را به سوی من برگرداند . غُدْوَةَ : اول صبح . عَشِیَّة : شب هنگام .
((یَابْنَ سَعْدٍ وَیْحَکَ اَتُقاتِلُنِی ؟
اَما تَتقی اللّه الَّذی اِلَیْهِ مَعادُکَ فَانَاابْنُ مَنْعَلِمْتَ
اَلا تَکُونُ مَعِی وَتَدَعُ هؤُلاءِ فَاِنَّهُ اَقْرَبُ اِلَی اللّه تَعالی . . .
مالَکَ ذَبَّحَک اللّهُ عَلی فِراشِکَ عَاجِلاً وَلا غَفَرَ لَکَ یَوْمَ حَشْرِکَ
فَوَاللّه اِنِّی لاَرْجُو اَنْ لا تَاءْکُلَ مِنْ بُرِّالْعِراقِ اِلاّ یَسیراً))(138) .
بنا به نقل خطیب خوارزمی ، حسین بن علی علیهما السلام به وسیله یکی از یارانش به نام ((عمرو بن قرظه انصاری )) به عمر بن سعد پیام فرستاد تا با همدیگر ملاقات و گفتگو نمایند . عمرسعد با این پیشنهاد موافقت نمود و آن حضرت شبانه (139) با بیست تن از یاران خویش به سوی خیمه ای که در وسط دو لشکر برپا شده بود ، حرکت نمود و دستور داد یارانش بجز برادرش ابوالفضل و فرزندش علی اکبر وارد خیمه نشوند . عمرسعد هم به یارانش که تعداد آنها نیز بیست تن بود همین دستور را داد و تنها فرزندش حفص و غلام مخصوصش به همراه او وارد خیمه شدند .
((لا اَفْلَحَ قَومٌ اِشْتَروا مَرْضاتِ الْمخْلُوقِ بِسَخَطِ الْخالِقِ . . .
مالَهُ عِنْدِی جَوابٌ لاَنَّهُ حَقَّتْ عَلَیْهِ کَِلمة الْعَذابِ))(137)
((حرّ بن یزید)) طی نامه ای ورود حسین بن علی علیهما السلام را به ابن زیاد اطلاع داد و او این نامه را به امام علیه السلام نوشت :
اما بعد من از ورود شما به سرزمین کربلا مطلع گردیدم و امیرمؤ منان یزید بن معاویه به من دستور داده است که سر به بالین راحت نگذارم و شکم از غذا سیر ننمایم تا تو را به قتل برسانم یا اینکه به فرمان من و به حکومت یزید گردن بگذاری ، والسّلام .
((بسم اللّه الرحمن الرحیم من الحسین بن علی علیهما السلام
الی محمد بن علی علیهما السلام و من قِبَله من بنی هاشم
اَمَّا بَعْدُ ، فَکَانَّ الدُّنْیا لَمْ تَکُنْ وَکَانَّ الاخِرَةَ لَمْ تَزَلْ والسّلام ))(136)
ابن قولویه در کامل الزیارات از امام باقر علیه السلام نقل می کند که حسین بن علی علیهما السلام پس از ورود به کربلا نامه ای خطاب به محمد حنفیه و افراد قبیله بنی هاشم که با امام علیه السلام همسفر نشده بودند نگاشت ، متن نامه چنین است :
((بسم اللّه الرحمن الرحیم : )) از سوی حسین بن علی به محمد بن علی و افراد بنی هاشم که نزد وی می باشند ، اما بعد : گویا دنیایی وجود نداشته (و ما هم در این جهان نبوده ایم ) همان گونه که آخرت همیشگی است (و ما از بین نخواهیم رفت )) .
(( . . . اَمَّا بَعْدُ فَقَدْ نَزَلَ بِنا مِنَ اْلا مْرِ ما قَدْ تَرَوْنَ
وَانَّ الدُّنْیا قَدْ تَغَیَّرَتْ وَتَنَکَّرَتْ وَاَدْبَرَ مَعْرُوفها
وَلَمْ یَبْقَ مِنْها اِلاّ صُبابَةٌ کَصُبابَةِ الا ناءِ
وَخَسیسُ عَیْشٍ کَالْمَرْعی الْوَبیلِ
اَلا تَرَوْنَ اِلَی الْحَقِّ لا یُعْمَلُ بِهِ وَالَی الْباطِلِ لا یُتَناهی عَنْهُ
لِیَرْغبَ الْمُؤْمِن فِی لِقاءِا للّه
فَاِنِّی لا اَرَی الْمَوْتَ اِلا سَعادَةً وَالْحَیاةَ مَعَ الظّالِمِینَ اِلا بَرَماً ،
النّاسُ عَبیدُ الدُّنْیا وَالدِّینُ لَعِقٌ عَلی اَلْسِنَتِهِمْ یَحُوطُونَهُ مادَرَّتْ مَعایِشُهُمْ للّه
فَاِذا مُحِّصوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیّانُونَ))(135) .
تَنَکُّر : قیافه بدنشان دادن . اِدْبار : پشت کردن . صُبابَة : ته مانده آب در کاسه . خسیس عَیْشٍ : زندگی پست ذلت بار . مَرْعَی الْوبیل : چراگاه سخت و سنگلاخ که در آن کمتر علف سبز شود . بَرَمْ (بر وزن فَرَس ) : زجر و آزردگی . عَبید (جمع عَبد) : برده لَعْقَ (مصدر است به معنای اسم مفعول ) : چیزهای شیرین مانند عسل که با انگشت لیسیده شود . یَحُوطُونهُ (از حاطَ ، یَحُوطُهُ) : چیزی را حفظ و حراست کردن و دفاع از آن نمودن . دَرَّتْ مَعایِشَهُمْ : دَرّ : خوشی و کمال آسایش . مَعایِش (جمع معیشه ) : آنچه زندگی به آن وابسته است . مُحِّصُوا (از تَمْحیص ) : در بوته آزمایش قرار دادن .
این مطلب را به اشتراک بگذارید: