محمد فراهانی

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

ای پاره پاره حنجر من! دست و پا مزن!

روی مرا به خون گلویت حنا مزن!

لب های خشک تو جگرم را ترک زده

شرمنده ام، دگر سخن آب را مزن!

از خونِ گرمِ حنجرِ پاکِ تو سوختم

با داغ خویش، لرزه به عرش خدا مزن!

ناله زدی و مادر من دایه ات شده

حرفی ز تشنگی، بَرِ خیر النسا مزن!

ای شیره خواره! سنگ، ز داغ تو آب شد

با خنده ات شرر به دل ما سِوی مزن!

ای کاش این سه شعبه بگوید به حرمله

این حلق کوچک است، روی نیزه ها مزن!

سید سعید پورهاشمی

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

از روی دست حضرت ارباب پر کشید

شش ماه ای که میل به ماندن دگر نداشت

سوی نگاه کوچک او سمت آسمان

فکری به جز غریبی بابا به سر نداشت

اتمام حجت پدرش را که می شنید

از چابکیِ تیر سه شعبه خبر نداشت

وقتی که دست و پا زدنش سخت گشته بود

جز با تبسمی که به بابا نظر نداشت؟

وقتی میان خیمه و خیل سپاه ماند

دیگر حسین جز غم و خون جگر نداشت

زینب به ناله گفت که ای مهربان اخا

"ای کاش هیچ وقت ربابت پسر نداشت" 

برای حضرت علی اصغر (ع)

گفتند كه بابای تو تنها شده اصغر

در زير غم و غصه قدش تا شده اصغر

پلكی بزن و چشم گشا تا كه ببينی

چشم پدرت ساحل دريا شده اصغر

در اوج غريبی حسين گفت سكينه

از داخل خيمه كه : پدر پا شده اصغر

بر منبر دستان پدر خوب نشان داد

مهر سند غربت مولا شده اصغر

ای كاش كه می ماندو جوان می شدو داماد

تا اينكه بگويند كه بابا شده اصغر

راس تو چگونه به سر نيزه نشسته؟

اندازۀ سر نيزه معما شده اصغر !؟

بر نيزه كنار سر عباس ببينيد

شش ماهه دگر نيست،چه آقا شده اصغر

مصطفی متولی

حضرت رباب(س)-بازگشت کاروان به مدینه

شکسته پشت غم از بار غصه های رباب

از آن زمان که شنیده است ماجرای رباب

به سوز سینه ی گهواره داغ غم زده است

شرار زخم دل خون لای لای رباب

و تار صوتی آتش گرفته می فهمد

که آمده چه بلایی سر صدای رباب

برای کودکش آن قدر آه و ناله نکرد

که چشم مشک پر از اشک شد به جای رباب

به جان گریه ی شش ماهه روی دست حسین

کسی نریخته اشکی مگر به پای رباب

قنوت صبر گرفته برای حلق علی

خدا کند به اجابت رسد دعای رباب

میان هلهله ی چنگ و های و هوی رباب

سه شعبه زخم زد و ناله شد نوای رباب

و ناگهان پر و بال فرشته ها تر شد

به خون کشته ی مظلوم کربلای رباب

"رقیه" آمده از یک فرشته می پرسد

پیام تسلیت آورده ای برای رباب؟

و فکر می کنم آب فرات گِل شده است

که ریخته به سرش خاک، در عزای رباب

خدا به داد دل خاطرات او برسد

چه می کشند خیالات انزوای رباب   

محمد فراهانی

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

ای پاره پاره حنجر من! دست و پا مزن!

روی مرا به خون گلویت حنا مزن!

لب های خشک تو جگرم را ترک زده

شرمنده ام، دگر سخن آب را مزن!

از خونِ گرمِ حنجرِ پاکِ تو سوختم

با داغ خویش، لرزه به عرش خدا مزن!

ناله زدی و مادر من دایه ات شده

حرفی ز تشنگی، بَرِ خیر النسا مزن!

ای شیره خواره! سنگ، ز داغ تو آب شد

با خنده ات شرر به دل ما سِوی مزن!

ای کاش این سه شعبه بگوید به حرمله

این حلق کوچک است، روی نیزه ها مزن!

محسن مهدوی

زبان حال حضرت زینب(س) به حضرت رباب(س)

دارد به سوی تو نظر چشمان مردت

اشک از نگاهت پاک كن با دست سردت

بی شک كه دشمن شاد می گردیم با این

ابروی درهم رفته و رخسار زردت

خود را برای بعد از این آماده تر كن

چون تا كنون بوده سر آغاز نبردت

الحمد لله، ذكر لب های تو باشد

وقتی كه می بینی سر نی، راس مردت

راضی اگر باشی به تصمیم خداوند

روز قیامت، حق اگر راضی نكردت!!!

با این همه، با خود كمی معجر بیاور

بی شک كه آن ها می خورد جایی به دردت

با صبر بعد از ذبح طفل شیر خوارت

كی می رسد چون هاجری، محشر به گردت؟

محمد رضا طالبی

علی اصغر(ع)-شهادت

باید كه رد غصه بر دل جا بماند

داغ لب او بر دل دریا بماند

وقتی عطش با كام او ناسازگار است

 دیگر چرا در معرض گرما بماند

او بیش از این طاقت ندارد با لبی خشك

چشم انتظار مشك یك سقا بماند

دور و بر گهواره را خالی نمایید

شش ماهه می خواهد كمی تنها بماند

 از گونه داغ و كبود او بفهمید

باید بنوشد آب زنده تا بماند

وقتی رباب از شیر دادن گشته مأیوس

 تا عصر فردا روضه اش حالا بماند

 آماده میدان شده شاید نخواهد

 بعد غم بابا در این دنیا بماند

 خندید بر روی پدر زیرا كه می خواست

 این خاطره در ذهن او زیبا بماند

 كودك تلظّی كرد اما تیر می گفت

باید كه داغش بر دل بابا بماند

سید حسن رستگار

علی اصغر(ع)-شهادت

گهواره تکان می خورد  آرام نگیرد

از سینه خشکیده دگر کام نگیرد

 حالا که شنیدست ندا ‌«ینصرنی» را

 جز عزم به میدان٬ کمک انجام نگیرد

 تشنه ست٬ ولی معرفت این است که دیگر

 از دست کسی غیر نبی، جام نگیرد

 با گریه ی بی اشک صدا کرد پدر را

 تا یکّه به میدان بلا گام نگیرد

 بر سینه خود تنگ گرفتش شه والا

 آن گونه که کس یار دلارام نگیرد

 آورد به میدان به سر دست که گویی

 جز بر سر دست پدر آرام نگیرد

 در مذهب آن بی صفتان بود و گر نه

 با تیر٬ کس آهو بچه ای رام نگیرد

 خندید به روی پدر آن دم که رها شد

 مرغی که دگر دانه از این دام نگیرد

میرحسین محمودپور

حضرت علی اصغر(ع)

چه کرده عدو با تو و حنجرت؟

که خون کرده قلب من و مادرت

چه کرده سه شعبه گلوی تو را

که پاشیده گردیده سرتاسرت

تو رفتی نگفتی که بعد از تو من

چه باید کنم با تو و پیکرت؟

تو ای غنچه ی سرخ کرببلا

چه دستی تو را می کند پرپرت؟

الا ای کبوتر مزن بال و پر

خودم می کشم تیر را از پرت

سر کوچک و نی سواری عجب!

چگونه تحمل کند مادرت؟

تو همبازی خواهرت بوده ای

تو رفتی و تنها شده خواهرت