عمان سامانی-حضرت سیدالشهدا علیه السلام-مصیبت

چون خودی را در رهم کردی رها

تو  مرا  خون،  من  ترایم  خونبها

هرچه بودت، داده ایی اندر  رهم

در رهت من هر چه دارم می دهم

شاه گفت ای محرم اسرار ما

محرم  اسرار  ما   از  یار ما

گرچه تو محرم به صاحبخانه ایی

لیک تا اندازه ای  بیگانه ایی

آنکه از پیشش سلام آورده ایی

وآنکه از نزدش پیام آورده ایی

بی حجاب اینک هم آغوش منست

بی تو رازش جمله درگوش منست

از میان رفت آن منی و آن تویی

شد یکی مقصود و بیرون شد دویی

گر تو هم بیرون روی نیکوترست

زآنکه غیرت آتش این شهپرست

جبرئیلا رفتنت زینجا نکوست

پرده کم شو در میان ما و دوست

رنجش طبع مرا مایل مشو

در میان ما و او حایل مشو

از سر زین بر زمین آمد فراز

وز دل و جان برد بر جانان نماز

با وضویی از دل و جان شسته دست

چار تکبیری بزد بر هر چه هست

گشته پر گل ساجدی عمامه اش

غرقه اندر خون نمازی جامه اش

و آن سپاه ظلم و  آن  احزاب جور

چون شیاطین مر نمازی را به دور

تیر بر    بالای تیر  بیدریغ

نیزه بعد نیزه  تیغ از بعد تیغ

قصه کوته شمرذی الجوشن رسید

گفتگو را   آتش خرمن  رسید

زآستین، غیرت برون آورد دست

صفحه را شست و قلم را سر شکست

جودی خراسانی-امام حسین علیه السلام-مرثیه-زبان حال حضرت رباب سلام الله علیها

چرا به خاک فتاده، تن مطهر تو؟

جدا نموده که، ای شهریار من! سر تو؟

ز هیچ باب نپرسی چرا ز حال رباب؟

که هست خادمه ای، یا حسین! در بر تو

منم که از ره یاری به خود روا دارم

هر آن چه آمده از دست چرخ بر سر تو

ز تشنه کامی اگر جان دهم، ننوشم آب

که وقت دادن جان خشک بود، حنجر تو

دگر به سایه نخواهم نشست، مدّت عمر

کز آفتاب کسی بر نداشت پیکر تو

نظر دگر به سوی آفتاب و ماهم نیست

چو بر سِنانِ سَنان بنگرم کنون سر تو

خیال جامه ی نو نایدم به دل، حاشا!

که بُرد پیرهن کهنه، خصم از برِ تو

زنم به سینه، دَرَم جامه تا نفس دارم

که نرم شد ز سم اسب، جسم انور تو

نگیرمی به جز از طفل اشک در دامان

که تیر حرمله بشکافت، حلق اصغر تو

رقم زنی تو خود این نظم، "جودیا"! از غم

هنوز زنده ای؟ ای خاک تیره بر سر تو

محمد جواد غفور زاده -حضرت سیدالشهدا علیه السلام-گودال زبان حال خواهر

هرگز كسى چون من تن بى سر نبوسید

بوسیدم آن جایى كه پیغمبر نبوسید

حیدر نبوسید، زهرا نبوسید

حتى نسیم، صحرا نبوسید

وقتى كه در دریاى خون زینب شنا كرد

لب را به رگ هاى برادر آشنا كرد

گفت اى برادر، كو رإس پاكت

بینم چسان من، غلطان به خاكت

 این سر كه ریزد از لبش شهد حلاوت

فردا به نوك نى كند قرآن تلاوت

با این كه این سر، مشكوة نور است

مهمان سرایش، كنج تنور است

علی ناظمی-امام حسین علیه السلام -مرثیه

دل پر از زخم، نفس زخم، رگ حنجر زخم

گوشه ای در ته گودال لب حنجر زخم

آسمان پر شده از سر، سر بر نیزه شده

پیکری روی زمین بی سر و، سر تا سر زخم

نیزه و تیر و سنان ها همه هم دست شدند

پس تنی ماند اگر، ماند ز یک لشگر زخم

فقط از اسب زمین خوردن او کافی بود

پس چه آورده به روز جگر مادر زخم؟

خواهرش معجر اگر داشت به زخمش می بست

این همه خاک نمی ریخت به سر، بر هر زخم

زخم طفلان همه اش زیر سر آتش بود

خیمه می سوخت و شد همدم خاکستر زخم

خونِ بر چوبه ی محمل چقَدَر معنا داشت

سر که بی سایه ی سر ماند، همان بهتر زخم

حسین عبدی

امام حسین(ع)-عصر عاشورا

خونی که روی یال تو پیداست ذوالجناح

خون همیشه جاری مولاست ذوالجناح

یک قطره آفتاب به روی تنت نشست

بوی خدا ز یال تو برخاست ذوالجناح

خورشید در میانۀ میدان شهید شد

خفاش در هیاهو و غوغاست ذوالجناح

چون گرد باد خشم مپیچ و مرو بمان

این جا سوار توست که تنهاست ذوالجناح

هفتاد و دو ستاره و یک آفتاب سرخ

منظومۀ حماسی فرداست ذوالجناح

کاظم بهمنی

امام حسین(ع)-روز عاشورا

لحظه ی وصل رسیده ست خدا رحم کند!

نفس روضه بریده ست خدا رحم کند!

تویی آن شاپرکِ ناز که بین راهت

دشمنت تار، تنیده ست خدا رحم کند!

ادب و رحم و جوان مردی و این گونه صفات

دور از این قومِ دریده ست خدا رحم کند!

وسط خطبه ی تو کاش دگر هو نکشند

رنگ عباس پریده ست خدا رحم کند!

مادرش داد علی را ببری آب دهی

حرمله نقشه کشیده ست خدا رحم کند!

از همین لحظه که هنگام خداحافظی است

قامت عمه خمیده ست خدا رحم کند!

از تو آقا چه بگویم که نرنجد مادر

صحبت از رٱس بریده ست خدا رحم کند!

علی اكبر لطیفیان

امام حسین(ع)-شهادت-گودال

از حرم رفت و روز من شب شد

گریه كردن نصیب زینب شد

آن قدر نیزه رفت و آمد كرد

بدن شاه نامرتب شد

عمان سامانی

امام حسین(ع)-روز عاشورا-پیام جبرئیل

جبرئیل آمد که ای سلطان عشق!

 یکه تاز عرصه ی میدان عشق!

دارم از حق بر تو ای فرّخ امام

 هم سلام و هم تحیت هم پیام

گوید ای جان، حضرت جان آفرین

 مر تو را بر جسم و بر جان آفرین

محکمی ها از تو میثاق مراست

 رو سپیدی از تو عشاق مراست 

چون خودی را در رهم کردی رها

 تو مرا خون، من تو رایم خون بها

هر چه بودت داده ای اندر رهم

 در رهت من هر چه دارم می دهم

کشتگانت را دهم من زندگی

 دولتت را تا ابد پایندگی

شاه گفت: ای محرم اسرار ما

 محرم اسرار ما، از یار ما

گر چه تو محرم به صاحب خانه ای

 لیک تا اندازه ای بیگانه ای

آن که از پیشش سلام آورده ای

 وآنکه از نزدش پیام آورده ای

بی حجاب اینک هم آغوش من است

 بی تو رازش جمله در گوش من است

گر تو هم بیرون روی نیکوتر است

 زآنکه غیرت آتش این شهپر است

جبرئیلا، رفتنت زاین جا نکوست

 پرده کم شو در میان ما و دوست

رنجش طبع مرا مایل مشو

 در میان ما و او حایل مشو

حیدر توكلی

امام حسین(ع)-شهادت-گودال

شیخشان دادشان اجازه، زدند

لگد و سنگ بر جنازه زدند

بعد از آن كهنه پیرهن كه نماند

تازه بر اسب نعل تازه زدند

مهدی رحیمی

امام حسین(ع)-شهادت-گودال

می خواستم بلند شوم پا نداشتم
دستی برای خیزش از جا نداشتم
آواز تو می­آمد از آن دورها: « گلی
گم کرده ام... » نه، من گل زیبا نداشتم
پیراهنم که پاره شده، پیکرم کبود
دیگر نشانه های گلت را نداشتم
می­خواستم ببینمت از بین تیغ­ ها
امّا چه سود؟ چشم تماشا نداشتم
آن­قدر دل به چشم تو دادم که از تنم
یک قطعه در هوای تو پیدا نداشتم
در زیر تیغ ­ها و قدم­ ها و سنگ­ ها
دیگر شباهتی، نه... ، به گل­ ها نداشتم
وقتی که آمدی و رسیدی به پیکرم
می­خواستم بلند شوم... پا نداشتم